Rozdział 50 Pomysł Dorcas, czyli spontaniczna para

Marzec wlekł się strasznie. OK, tak właściwie dopiero się zaczął, mijał pierwszy tydzień, ale powoli miałam dość zimy, śniegu i zimna, chciałam żeby w końcu był przyjemniejszy kwiecień.

Na kursie Aurorskim szło nam całkiem nieźle. Zajęcia były naprawdę ciekawe, wykładowcy przykładali się, żebyśmy mieli jak najlepszą i najrozleglejszą wiedzę. Oczywiście, Syriusz na to narzekał, jęczał, że tyle co teraz, to przez cały Hogwart się nie nauczył. Jednak jak ktoś chciał, to mógł dużo wyciągnąć z tych lekcji.

Ten weekend mieliśmy w spokoju spędzać w domu, miała być sielska atmosfera, smaczne jedzenie i odpoczynek. Jak to zwykle jest z naszymi planami - coś się zmienia.

Siedzieliśmy sobie jak stare małżeństwo przed telewizorem i oglądaliśmy film przyrodniczy o surykatkach. Uwielbiam te zwierzątka, a James zaczął podzielać tę pasję.

- Jeleniowaci, otwierać!! – wydarł się Black zza drzwi i zaczął walić w nie pięściami. Spojrzałam na Jamesa, który ruszył się do drzwi i ciężko westchnęłam.

- Ruda, zakładaj kieckę, James muchę, hajtamy się! – wrzasnęła Dorcas od progu (https://www.youtube.com/watch?v=x9j6DE6RnSk)

Taaak, w tym momencie przeżyłam mały szok.

- CO?! – krzyknęliśmy na raz z Jamesem. Synchronizacja, to jest to!

- Bierzemy ślub. Dzisiaj. Zaraz. Pośpieszcie się, jeszcze musimy skoczyć po ReMarów, Regulus już czeka – wytłumaczył Syriusz. Niczym w transie ruszyłam w kierunku brunetki.

- Żartujecie sobie, prawda? – zapytałam, gdy ta pociągnęła mnie na piętro, do sypialni.

- Oczywiście, że nie. Siedzieliśmy z Syriuszem, nudziliśmy się okropnie i nagle jakby zapaliła mi się żarówka nad głową! – zaczęła Dor przy okazji przeglądając moją szafę – Mówię do Syriusz: Weźmy ślub, dzisiaj!

- I co on na to? – zapytałam głupio. Ech.

- Chyba widzisz, jest zadowolony. Powiedział, że woli taki spontan, niż nadęte przyjęcia – odparła Dorcas. Zgromiłam ją wzrokiem – Oj, wiesz o co mi chodzi, wasze było piękne, ale my, cóż, jesteśmy inni – dodała, rzucając we mnie sukienką.

- Przebierz się, poprawię ci makijaż i ruszamy dalej – rozkazała.

Po szybkim przebraniu się, poprawie makijażu i ujarzmieniu włosów, oraz przebraniu się Rogacza, teleportowaliśmy się dalej, czyli do domu Mary.

- Mary, szykuj się, hajtamy się z Syriuszem! – wrzasnęła Dor od progu. Władowaliśmy się całą bandą do domu blondynki.

- Cześć, McDonald – powiedział flirciarskim tonem Regulus. Kurczę, on leci na blondynkę, czy co?

- Hej, możesz powtórzyć? – zapytała Mar w lekkim szoku. Bo niecodziennie nachodzą cię przyjaciele i oznajmiają, że zapraszają cię na ślub, który ma się odbyć, hmm, zaraz?!

- Ubieraj się w kieckę, bierzemy dzisiaj ślub – odparł Syriusz, przyciągając do siebie uradowaną brunetkę.

Mary zrobiła zdziwioną minę, spojrzała na nas i szybko poszła na górę.

- Może pomogę jej w doborze ubrania? – zapytał Regulus. Skarciłam go spojrzeniem.

- To dziewczyna Remusa, głupku – powiedział Syriusz i rąbnął brata po plecach.

- Ałaaa, myślałem, że przemoc domowa już się skończyła – poskarżył się Black Nr 2.

Bracia zaczęli się przepychać i poszturchiwać, James śmiał się z żałosnych min Łapy, a my z Dorcas niecierpliwie czekałyśmy.

- Jestem! – wydyszała blondynka.

Teleportowaliśmy się dalej.

- Remusie, Lunatyku, Luniaczku! – wrzeszczał Syriusz i walił w drzwi od domu Remusa.

- Co jest?! – zapytał dosyć niemiło Remus. Nie dziwię się - też nie lubię wizyt Syriusza... Oj, oczywiście ściemniam... Wcale nie... No dobra, tak... Kurczę, jakieś rozdwojenie jaźni mam?

- Szykuj się bracie, bierzemy dziś z Czekoladką ślub – powiedział Syriusz i przepchnął się koło blondyna do przedpokoju. Weszliśmy za nim.

- Jak to? – zapytał Remus, spoglądając na nas z lekkim niedowierzaniem.

- Ślub na spontanie – wytłumaczyła mu zwięźle Dorcas.

- Jesteś ostatnim gościem – dodał James – Więc przebieraj się i ruszamy do Ministerstwa Magii.

Remus zniknął w głębi domu i dosłownie po chwili pojawił się w eleganckich ciuchach. No, ten to jest szybki!

- Kierunek: Ministerstwo Magii! – krzyknęła Dorcas chwilę przed teleportacją.

- To gdzie mamy iść? – zapytał Regulus, rozglądając się po atrium.

- Przecież widzisz, że czytam – wysyczałam. Staliśmy przed tablicą z rozpiską  wydziałów oraz piętrami na których się znajdowały, i cóż, nie mogliśmy znaleźć tego z urzędnikami udzielającymi ślubów, wydającymi akty narodzin, śmierci, własności i inne pierdoły.

- Mam! Wydział Urzędników – Urząd Wydawczy – przeczytał James – Piętro 7.

- 7 to moja szczęśliwa liczba – powiedziała Dorcas.

Poszliśmy do windy.

- Piętro 7 Urząd Wydawczy – powiedział kobiecy głos. Wyszliśmy z windy i ruszyliśmy szerokim korytarzem.

- Gdzie to jest? – gadał pod nosem Syriusz. Szliśmy dalej, aż Mary krzyknęła:

- To tutaj!

Spojrzeliśmy na szklane drzwi.

- Wchodzimy – zadecydował James i otworzył drzwi.

Pomieszczenie do którego weszliśmy, było całkiem spore. Miało recepcję oraz mnóstwo krzesełek.

- Numer 143 proszony do pokoju numer 2! – usłyszeliśmy głos mężczyzny. Młoda para trzymająca się za ręce poszła do pokoju.

- Dzień dobry – zaczęła Dorcas – Chcielibyśmy wziąć ślub – przyciągnęła do siebie Syriusza, zwracając się do znudzonej recepcjonistki.

- Mają państwo akty urodzenia? – zapytała. Dorcas podała jej arkusze.

- Proszę, to państwa numerek, pokój numer 2 – powiedziała recepcjonistka i wcisnęła Syriuszowi w rękę karteczkę.

- Numer 150 – przeczytał.

- To sobie trochę poczekamy – powiedziałam, przypominając sobie, że dopiero padł numer 143.

Aż tak bardzo się nie pomyliłam, siedzieliśmy w recepcji już dobre dwie godziny i był dopiero 147 numer.

- Już niedługo my! – powiedziała Dorcas, ale już bez entuzjazmu. Tak naprawdę wszystkim się już nudziło.

- Jestem głodny – wtrącił James, zupełnie nie na temat.

- No, ja też. Gdybym wiedział, że to będzie się tyle ciągnęło, zjadłbym coś przed wyjściem z domu – dodał Syriusz, łapiąc się za burczący brzuch.

- Szacuję, że poczekamy jeszcze z 40-50 minut i będzie wasza kolej – powiedział Remus spoglądając na zegar.

- Merlinie… - wyszeptała cicho Mary.

- Ludzie, więcej entuzjazmu! – powiedziałam – Zaraz weźmiecie ślub, zostaniecie małżeństwem, będziecie mieć wspólnotę majątkową oraz będziecie mogli wziąć razem kredyt – dodałam.

Dorcas spojrzała na mnie jak na idiotkę.

- Podoba mi się tylko ten fragment o wspólnym majątku – wyszeptała.

- Numer 150 proszony do pokoju numer 2! – zawołał męski głos. Wstaliśmy z niewygodnych krzeseł i ruszyliśmy do pokoju.

Pokój był całkiem przytulny. Nieduży, utrzymany w jasnych kolorach, z parunastoma krzesłami ustawionymi w półokręgu.

- Pani Dorcas Meadowes i pan Syriusz Black? – przeczytał urzędnik patrząc na dokumenty, a później na narzeczonych.

Bruneci skinęli głowami.

- Więc możemy zaczynać – powiedział urzędnik i rozpoczął ceremonię.

- No nie mogę uwierzyć, wzięliśmy ślub! – powiedziała Dorcas, wyjmując z szafki kieliszki. Z Ministerstwa teleportowaliśmy się prosto do domu Syriusza. Chociaż teraz może powinnam powiedzieć do domu państwa Black?

- Jesteście szaleni – stwierdziła Mary.

- Dokładnie tak – potwierdziłam i zaniosłam szkło do salonu.

- To co, szczęścia i dużo miłości, kochani! – Mary wzniosła kieliszek z szampanem i powinszowała młodej parze.

- Skoczę do łazienki – wyszeptałam do Jamesa. Ślub przeszedł w „wesele” - tak właściwie w zwykłą popijawę… Nie wiem, chyba powoli stajemy się zwykłymi alkoholikami, chyba już nie zliczę który to będzie kac w tym roku.

Poszłam po schodach na górę, lekko się chwiejąc w wysokich szpilkach i otworzyłam drzwi od toalety.

- Ooo, przepraszam…. Mary?! Regulus?! – krzyknęłam, widząc obściskującą się parę. Powiem tyle: O rany! Albo dodam: WTF?!

- Lily? – wyszeptała przerażona blondynka – Merlinie, Lily, błagam, nie mów nic Remusowi – dodała, patrząc mi prosto w oczy.

- Ale… - zaczęłam. Spojrzałam na złączone ręce Regulusa i Mar – Od kiedy? – zapytałam.

- Od waszego wesela – odparł młodszy Black. Kiwnęłam głową i cofnęłam się do salonu.

W mojej nie do końca trzeźwej głowie rozgrywała się mała bitwa. Powiedzieć Remusowi? Przecież to go zrani! W ogóle jak Mary mogła, jeżeli chce tworzyć „coś” z Regulusem, najpierw powinna zerwać z Remusem. I co powiedzą chłopcy? Przecież Remus jest ich przyjacielem, ale znowu Regulus jest bratem Syriusza! Istna telenowela!

Stwierdziłam, że będę siedzieć cicho i udawać, że nic nie widziałam. W końcu hej!, może mi się tylko przewidziało? Wiecie, jakieś pijackie zwidy i omamy? Mam nadzieję, że tak…

- James – wyszeptałam i szturchnęłam bruneta łokciem – Chyba powinniśmy wracać – dodałam.

- Jasne – odparł spoglądając na moją bladą twarz.

Do domu wróciliśmy za pomocą sieci Fiuu, dobrze że Blackowie podłączyli swoje kominki, teleportacja po spożyciu alkoholu nie jest zbyt pewną komunikacją…

- Coś się stało? – zapytał James, gdy wyszliśmy z kominka i otrzepaliśmy się z kurzu.

- Nic, jakoś się gorzej poczułam, zaparzę sobie herbatę i mi przejdzie – odparłam i zrzucając buty w salonie poszłam do kuchni – Też chcesz?! – krzyknęłam do J który został w salonie.

- Taak – powiedział, wchodząc za mną do pomieszczenia – Lily, czy ty chcesz mi coś powiedzieć? – zapytał patrząc na mnie z uwagą. O nie!

- Niee, co niby miałabym ci powiedzieć? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie, gotując wodę w czajniku różdżką.

- Dobrze się bawiliśmy, poszłaś do toalety i od razu chciałaś wyjść. To trochę dziwne – odparł. Kurczę, detektyw się znalazł!

- Zupełnie nic się nie stało, poczułam że robi mi się trochę słabo i… - trochę zaczęłam zmyślać, przyznaję!

- Słabo? Czy ty… - zaczął James, wytrzeszczając oczy i patrząc na mój brzuch. No i jeszcze tego brakowało…

- Co? Nie, na pewno nie jestem w ciąży – odparłam, chociaż szkoda. Mogłabym w końcu przestać pic alkohol, w końcu miałabym wymówkę.

James spojrzał jeszcze na mnie podejrzliwie, jednak chyba uznał, że nic złego się nie dzieje i przestał mnie zasypywać pytaniami i wątpliwościami.

A z Mary odbędę poważną rozmowę. Tylko, czemu ja?!