Rozdział 50 Pomysł Dorcas, czyli spontaniczna para

Marzec wlekł się strasznie. OK, tak właściwie dopiero się zaczął, mijał pierwszy tydzień, ale powoli miałam dość zimy, śniegu i zimna, chciałam żeby w końcu był przyjemniejszy kwiecień.

Na kursie Aurorskim szło nam całkiem nieźle. Zajęcia były naprawdę ciekawe, wykładowcy przykładali się, żebyśmy mieli jak najlepszą i najrozleglejszą wiedzę. Oczywiście, Syriusz na to narzekał, jęczał, że tyle co teraz, to przez cały Hogwart się nie nauczył. Jednak jak ktoś chciał, to mógł dużo wyciągnąć z tych lekcji.

Ten weekend mieliśmy w spokoju spędzać w domu, miała być sielska atmosfera, smaczne jedzenie i odpoczynek. Jak to zwykle jest z naszymi planami - coś się zmienia.

Siedzieliśmy sobie jak stare małżeństwo przed telewizorem i oglądaliśmy film przyrodniczy o surykatkach. Uwielbiam te zwierzątka, a James zaczął podzielać tę pasję.

- Jeleniowaci, otwierać!! – wydarł się Black zza drzwi i zaczął walić w nie pięściami. Spojrzałam na Jamesa, który ruszył się do drzwi i ciężko westchnęłam.

- Ruda, zakładaj kieckę, James muchę, hajtamy się! – wrzasnęła Dorcas od progu (https://www.youtube.com/watch?v=x9j6DE6RnSk)

Taaak, w tym momencie przeżyłam mały szok.

- CO?! – krzyknęliśmy na raz z Jamesem. Synchronizacja, to jest to!

- Bierzemy ślub. Dzisiaj. Zaraz. Pośpieszcie się, jeszcze musimy skoczyć po ReMarów, Regulus już czeka – wytłumaczył Syriusz. Niczym w transie ruszyłam w kierunku brunetki.

- Żartujecie sobie, prawda? – zapytałam, gdy ta pociągnęła mnie na piętro, do sypialni.

- Oczywiście, że nie. Siedzieliśmy z Syriuszem, nudziliśmy się okropnie i nagle jakby zapaliła mi się żarówka nad głową! – zaczęła Dor przy okazji przeglądając moją szafę – Mówię do Syriusz: Weźmy ślub, dzisiaj!

- I co on na to? – zapytałam głupio. Ech.

- Chyba widzisz, jest zadowolony. Powiedział, że woli taki spontan, niż nadęte przyjęcia – odparła Dorcas. Zgromiłam ją wzrokiem – Oj, wiesz o co mi chodzi, wasze było piękne, ale my, cóż, jesteśmy inni – dodała, rzucając we mnie sukienką.

- Przebierz się, poprawię ci makijaż i ruszamy dalej – rozkazała.

Po szybkim przebraniu się, poprawie makijażu i ujarzmieniu włosów, oraz przebraniu się Rogacza, teleportowaliśmy się dalej, czyli do domu Mary.

- Mary, szykuj się, hajtamy się z Syriuszem! – wrzasnęła Dor od progu. Władowaliśmy się całą bandą do domu blondynki.

- Cześć, McDonald – powiedział flirciarskim tonem Regulus. Kurczę, on leci na blondynkę, czy co?

- Hej, możesz powtórzyć? – zapytała Mar w lekkim szoku. Bo niecodziennie nachodzą cię przyjaciele i oznajmiają, że zapraszają cię na ślub, który ma się odbyć, hmm, zaraz?!

- Ubieraj się w kieckę, bierzemy dzisiaj ślub – odparł Syriusz, przyciągając do siebie uradowaną brunetkę.

Mary zrobiła zdziwioną minę, spojrzała na nas i szybko poszła na górę.

- Może pomogę jej w doborze ubrania? – zapytał Regulus. Skarciłam go spojrzeniem.

- To dziewczyna Remusa, głupku – powiedział Syriusz i rąbnął brata po plecach.

- Ałaaa, myślałem, że przemoc domowa już się skończyła – poskarżył się Black Nr 2.

Bracia zaczęli się przepychać i poszturchiwać, James śmiał się z żałosnych min Łapy, a my z Dorcas niecierpliwie czekałyśmy.

- Jestem! – wydyszała blondynka.

Teleportowaliśmy się dalej.

- Remusie, Lunatyku, Luniaczku! – wrzeszczał Syriusz i walił w drzwi od domu Remusa.

- Co jest?! – zapytał dosyć niemiło Remus. Nie dziwię się - też nie lubię wizyt Syriusza... Oj, oczywiście ściemniam... Wcale nie... No dobra, tak... Kurczę, jakieś rozdwojenie jaźni mam?

- Szykuj się bracie, bierzemy dziś z Czekoladką ślub – powiedział Syriusz i przepchnął się koło blondyna do przedpokoju. Weszliśmy za nim.

- Jak to? – zapytał Remus, spoglądając na nas z lekkim niedowierzaniem.

- Ślub na spontanie – wytłumaczyła mu zwięźle Dorcas.

- Jesteś ostatnim gościem – dodał James – Więc przebieraj się i ruszamy do Ministerstwa Magii.

Remus zniknął w głębi domu i dosłownie po chwili pojawił się w eleganckich ciuchach. No, ten to jest szybki!

- Kierunek: Ministerstwo Magii! – krzyknęła Dorcas chwilę przed teleportacją.

- To gdzie mamy iść? – zapytał Regulus, rozglądając się po atrium.

- Przecież widzisz, że czytam – wysyczałam. Staliśmy przed tablicą z rozpiską  wydziałów oraz piętrami na których się znajdowały, i cóż, nie mogliśmy znaleźć tego z urzędnikami udzielającymi ślubów, wydającymi akty narodzin, śmierci, własności i inne pierdoły.

- Mam! Wydział Urzędników – Urząd Wydawczy – przeczytał James – Piętro 7.

- 7 to moja szczęśliwa liczba – powiedziała Dorcas.

Poszliśmy do windy.

- Piętro 7 Urząd Wydawczy – powiedział kobiecy głos. Wyszliśmy z windy i ruszyliśmy szerokim korytarzem.

- Gdzie to jest? – gadał pod nosem Syriusz. Szliśmy dalej, aż Mary krzyknęła:

- To tutaj!

Spojrzeliśmy na szklane drzwi.

- Wchodzimy – zadecydował James i otworzył drzwi.

Pomieszczenie do którego weszliśmy, było całkiem spore. Miało recepcję oraz mnóstwo krzesełek.

- Numer 143 proszony do pokoju numer 2! – usłyszeliśmy głos mężczyzny. Młoda para trzymająca się za ręce poszła do pokoju.

- Dzień dobry – zaczęła Dorcas – Chcielibyśmy wziąć ślub – przyciągnęła do siebie Syriusza, zwracając się do znudzonej recepcjonistki.

- Mają państwo akty urodzenia? – zapytała. Dorcas podała jej arkusze.

- Proszę, to państwa numerek, pokój numer 2 – powiedziała recepcjonistka i wcisnęła Syriuszowi w rękę karteczkę.

- Numer 150 – przeczytał.

- To sobie trochę poczekamy – powiedziałam, przypominając sobie, że dopiero padł numer 143.

Aż tak bardzo się nie pomyliłam, siedzieliśmy w recepcji już dobre dwie godziny i był dopiero 147 numer.

- Już niedługo my! – powiedziała Dorcas, ale już bez entuzjazmu. Tak naprawdę wszystkim się już nudziło.

- Jestem głodny – wtrącił James, zupełnie nie na temat.

- No, ja też. Gdybym wiedział, że to będzie się tyle ciągnęło, zjadłbym coś przed wyjściem z domu – dodał Syriusz, łapiąc się za burczący brzuch.

- Szacuję, że poczekamy jeszcze z 40-50 minut i będzie wasza kolej – powiedział Remus spoglądając na zegar.

- Merlinie… - wyszeptała cicho Mary.

- Ludzie, więcej entuzjazmu! – powiedziałam – Zaraz weźmiecie ślub, zostaniecie małżeństwem, będziecie mieć wspólnotę majątkową oraz będziecie mogli wziąć razem kredyt – dodałam.

Dorcas spojrzała na mnie jak na idiotkę.

- Podoba mi się tylko ten fragment o wspólnym majątku – wyszeptała.

- Numer 150 proszony do pokoju numer 2! – zawołał męski głos. Wstaliśmy z niewygodnych krzeseł i ruszyliśmy do pokoju.

Pokój był całkiem przytulny. Nieduży, utrzymany w jasnych kolorach, z parunastoma krzesłami ustawionymi w półokręgu.

- Pani Dorcas Meadowes i pan Syriusz Black? – przeczytał urzędnik patrząc na dokumenty, a później na narzeczonych.

Bruneci skinęli głowami.

- Więc możemy zaczynać – powiedział urzędnik i rozpoczął ceremonię.

- No nie mogę uwierzyć, wzięliśmy ślub! – powiedziała Dorcas, wyjmując z szafki kieliszki. Z Ministerstwa teleportowaliśmy się prosto do domu Syriusza. Chociaż teraz może powinnam powiedzieć do domu państwa Black?

- Jesteście szaleni – stwierdziła Mary.

- Dokładnie tak – potwierdziłam i zaniosłam szkło do salonu.

- To co, szczęścia i dużo miłości, kochani! – Mary wzniosła kieliszek z szampanem i powinszowała młodej parze.

- Skoczę do łazienki – wyszeptałam do Jamesa. Ślub przeszedł w „wesele” - tak właściwie w zwykłą popijawę… Nie wiem, chyba powoli stajemy się zwykłymi alkoholikami, chyba już nie zliczę który to będzie kac w tym roku.

Poszłam po schodach na górę, lekko się chwiejąc w wysokich szpilkach i otworzyłam drzwi od toalety.

- Ooo, przepraszam…. Mary?! Regulus?! – krzyknęłam, widząc obściskującą się parę. Powiem tyle: O rany! Albo dodam: WTF?!

- Lily? – wyszeptała przerażona blondynka – Merlinie, Lily, błagam, nie mów nic Remusowi – dodała, patrząc mi prosto w oczy.

- Ale… - zaczęłam. Spojrzałam na złączone ręce Regulusa i Mar – Od kiedy? – zapytałam.

- Od waszego wesela – odparł młodszy Black. Kiwnęłam głową i cofnęłam się do salonu.

W mojej nie do końca trzeźwej głowie rozgrywała się mała bitwa. Powiedzieć Remusowi? Przecież to go zrani! W ogóle jak Mary mogła, jeżeli chce tworzyć „coś” z Regulusem, najpierw powinna zerwać z Remusem. I co powiedzą chłopcy? Przecież Remus jest ich przyjacielem, ale znowu Regulus jest bratem Syriusza! Istna telenowela!

Stwierdziłam, że będę siedzieć cicho i udawać, że nic nie widziałam. W końcu hej!, może mi się tylko przewidziało? Wiecie, jakieś pijackie zwidy i omamy? Mam nadzieję, że tak…

- James – wyszeptałam i szturchnęłam bruneta łokciem – Chyba powinniśmy wracać – dodałam.

- Jasne – odparł spoglądając na moją bladą twarz.

Do domu wróciliśmy za pomocą sieci Fiuu, dobrze że Blackowie podłączyli swoje kominki, teleportacja po spożyciu alkoholu nie jest zbyt pewną komunikacją…

- Coś się stało? – zapytał James, gdy wyszliśmy z kominka i otrzepaliśmy się z kurzu.

- Nic, jakoś się gorzej poczułam, zaparzę sobie herbatę i mi przejdzie – odparłam i zrzucając buty w salonie poszłam do kuchni – Też chcesz?! – krzyknęłam do J który został w salonie.

- Taak – powiedział, wchodząc za mną do pomieszczenia – Lily, czy ty chcesz mi coś powiedzieć? – zapytał patrząc na mnie z uwagą. O nie!

- Niee, co niby miałabym ci powiedzieć? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie, gotując wodę w czajniku różdżką.

- Dobrze się bawiliśmy, poszłaś do toalety i od razu chciałaś wyjść. To trochę dziwne – odparł. Kurczę, detektyw się znalazł!

- Zupełnie nic się nie stało, poczułam że robi mi się trochę słabo i… - trochę zaczęłam zmyślać, przyznaję!

- Słabo? Czy ty… - zaczął James, wytrzeszczając oczy i patrząc na mój brzuch. No i jeszcze tego brakowało…

- Co? Nie, na pewno nie jestem w ciąży – odparłam, chociaż szkoda. Mogłabym w końcu przestać pic alkohol, w końcu miałabym wymówkę.

James spojrzał jeszcze na mnie podejrzliwie, jednak chyba uznał, że nic złego się nie dzieje i przestał mnie zasypywać pytaniami i wątpliwościami.

A z Mary odbędę poważną rozmowę. Tylko, czemu ja?!

Rozdział 49 Kurs Aurorski

Z dziennika Jamesa Pottera

Niestety, nasza podróż poślubna w końcu musiała się skończyć. Po cudownym tygodniu spędzonym w Szkocji, wróciliśmy do szarej rzeczywistości. Jako, że już zaczął się luty, zaczął się też kurs, na który zapisaliśmy się z Syriuszem już jakiś czas temu. Syriusz teleportował się do nas do domu, a stamtąd za pomocą sieci Fiuu, dostaliśmy się do Ministerstwa Magii. 

Tu w całkiem sporej auli, siedziało około 30 facetów, podjaranych niczym małe dzieci przed urodzinami, na których to dostaną tonę prezentów i najedzą się słodyczy.

- Podobno te zajęcia są strasznie trudne – powiedziałem do Syriusza i odwróciłem się do faceta którego przed chwilą gadaliśmy – James Potter – przedstawiłem się.

- Scott Gill – odparł blondyn podając mi rękę.

- Syriusz Black – powiedział Łapa.

- W tamtym roku mieli chociaż dwie dziewczyny, a teraz pustka! – powiedział Scott i rozejrzał się po sali – Chociaż, o cholera! – dodał i zapatrzył się na drzwi.

Odwróciłem się i spojrzałem w tym samym kierunku, w którym teraz patrzyli wszyscy uczestnicy szkolenia.

W drzwiach stała pewna rudowłosa piękność i rozglądała się po auli.

- Lily?! – zawołałem z lekkim niedowierzaniem.

- Znasz ją? – zapytał blondyn – Chętnie bym się z nią umówił… - dodał spoglądając na mnie z nadzieją.

- Stary, spóźniłeś się, to żona Jamesa – odparł Syriusz, uśmiechając się do Lily – Wiewióro, uhuuu, tutaj!! – zawołał do rozglądającej się po sali dziewczyny.

Lily uśmiechnęła się olśniewająco (na co usłyszałem zbiorowe westchnięcie) i ruszyła do nas delikatnie kołysząc biodrami - niby tak jak zawsze, ale kurna, ci faceci pożerali ją wzrokiem!

- Co ty tu robisz? – zapytałem nadal zdziwiony, wstając z krzesła i przepuszczając Lily na środkowe miejsce, pomiędzy mną, a Syriuszem.

- Chodzę na zajęcia – odpowiedziała z uśmiechem. Że co?!

- A możesz mi powiedzieć, czemu mi nie powiedziałaś, że masz zamiar zapisać się na kursy Aurorskie? – zapytałem spokojnym tonem. Lily spojrzała na mnie bystro i odparła:

- Chciałam, żebyś miał niespodziankę. Nie cieszysz się? – zapytała i wygięła usta w podkówkę.

- Ja tam się cieszę – usłyszałem głos zza nas – Hej śliczna, Scott Gill, do usług – powiedział blondyn i mocno potrząsnął dłonią Lily.

- Lily Potter – odparła i uśmiechnęła się do chłopaka.

- No Wiewióro, chyba masz powodzenie – skomentował to Syriusz, a Lily się zaśmiała, na co wszyscy faceci się na nią obejrzeli.

Pomyślałem, że chyba szlag mnie trafi.

Zajęcia mijały w miłej atmosferze, na razie mieliśmy głównie teorię oraz mnóstwo pisania. Oczywiście, tak jak to było w Hogwarcie, chłopcy nie pisali, tylko opierali twarze na rękach i toczyli bezmyślnym wzrokiem po otoczeniu.

- James – syknęłam i kopnęłam bruneta pod stołem.

- Ałaa – wyjęczał cicho – Słucham?

- Nie będę się z tobą dzielić notatkami, pisz – odparłam i szybko zapisałam zdanie które wypowiedział szkoleniowiec.

- Jestem twoim mężem, twoim obowiązkiem jest dzielenie się ze mną notatkami – wyszeptał mi J do ucha.

- Obowiązkiem?! – wysyczałam – Moim zasranym obowiązkiem jest gotowanie ci obiadków, pranie twoich skarpetek i prasowanie twoich koszulek! I do tego jeszcze mam ci robić notatki? Chyba cię James, zdrowo pogrzało – wyszeptałam.

Rogacz zrobił niezadowoloną minę i wyjął notatnik.

- Zadowolona? – zapytał, gdy zapisał jakieś zdanie.

- Bardzo – odparłam i pogłaskałam go po ręce.

- Mamy przerwę, idziemy na lunch? – zapytałam chłopaków.

- Z tobą piękna, zawsze – powiedział Scott i szarmancko podał mi swoje ramie. James spojrzał na niego zabójczym wzrokiem i mocno pociągnął mnie za rękę.

- Tak swoją drogą, to mogłaś nie zakładać tak obcisłych spodni – powiedział cicho, pewnie żeby nie usłyszeli nas idący za nami faceci.

Spojrzałam na swoje spodnie i westchnęłam.

- Pewnie spódnica do kostek byłaby lepsza, co? – zapytałam ironicznie. James chwilę się zastanowił i kiwnął głową. O ludzie!

Z dziennika Jamesa Pottera

Na lunch poszliśmy do pobliskiej kafejki, zresztą prowadzonej przez czarodziei.

- Więc, kiedy wzięliście ślub? – zapytał Scott, pakując sobie do ust garść frytek.

- W grudniu – odparłem, patrząc nieprzychylnie na tego chłopaka. Wcześniej wydawał się całkiem spoko, jednak to jak patrzył na Lily, zupełnie go skreślało z listy znajomych.

- Młodzi małżonkowie – zauważył. Bystrzak...

- Dokładnie, dopiero co wróciliśmy z podróży poślubnej – powiedziała Lil, mocno ściskając moją rękę. Spojrzałem nasze splecione dłonie i poczułem się trochę lepiej.

- Stary, żebyś ty wiedział co James przeszedł, żeby w końcu zdobyć tą oto Wiewiórkę – powiedział Łapa, wskazując frytką na rudowłosą – Błaznował, łaził za nią, robił z siebie totalnego kretyna, błagał ją o randki, masakra.

Spojrzałem z wyrzutem na kumpla.

- Nie było tak źle – odparłem.

- Cóż, czasami było źle – powiedziała Lily – Kiedyś nawet groził pobiciem jednemu chłopakowi, który chciał się ze mną umówić – dodała, patrząc prosto na Scotta. Ten spojrzał na mnie i spuścił wzrok.

- A może masz jakieś wolne koleżanki? – zapytał po chwili, kierując pytanie do Lily.

- Zajęcia były świetne, prawda? – powiedziałam, gdy przekroczyliśmy próg domu.

- Taaa – odparł J.

- James, co jest? – zapytałam, łapiąc bruneta za rękę – Odkąd weszłam do auli, czuję, że coś jest nie tak – dodałam, zastanawiając się o co mu chodzi.

- Nie widziałaś jak się na ciebie gapili? – powiedział J, zataczając w powietrzu koło ręką – Wszyscy, nawet wykładowca! – dodał. Zamrugałam, lekko zdziwiona.

- Jesteś zazdrosny?! – krzyknęłam, rzucając zdjęte botki obok szafki.

James spojrzał na mnie jak na nienormalną i kiwnął głową. Uśmiechnęłam się lekko.

- Jelonku, przecież nie masz najmniejszego powodu – powiedziałam – Kogo kocha Wiewiórka? – zapytałam z lekka dziecinnym głosem.

- Jelonka – odparł James i wybuchnął śmiechem.

- Merlinie, te zajęcia wcale nie są fajne – powiedziałam. To był trzeci tydzień kursów, zaczęliśmy zajęcia praktyczne. Czyli co chwilę trzeba było uskakiwać przed lecącymi zaklęciami, samemu rzucać jakieś trudne czary, walczyć z przeróżnymi wrogami. Powiem tyle: masakra!

- Huuu! – Syriusz zasiadł obok mnie na ławce – Ale się spociłem – dodał. Właśnie przeszedł tor przeszkód przyszykowany przez wykładowcę.

- Czuję to, Łapo – odparłam i patrzyłam na podbiegającego do nas Jamesa.

- Jestem wykończony – powiedział, rzucając się obok nas na ławkę.

- Miesiąc szkoleń za nami! – krzyknął entuzjastycznie Syriusz. Siedzieliśmy grupką w Dziurawym Kotle i popijaliśmy piwo kremowe. Dobra, sprostowanie, ja piłam kremowe, a faceci Ognistą.

- Nie wiem jak ty to robisz, ale znowu byłaś najlepsza – powiedział Scott, patrząc na mnie z podziwem.

- Mam to we krwi – odparłam ze śmiechem. Przysunęłam się bliżej Jamesa i westchnęłam – Jestem wykończona, wracamy do domu? – zapytałam. J skinął głową, pożegnaliśmy się ze znajomymi i wróciliśmy do naszego gniazdka miłości.

Po powrocie do domu od razu poszłam pod prysznic.

- Milutko – wyszeptałam do siebie, czując bicze wodne na plecach. Po chwili poczułam zimne powietrze i spojrzałam za siebie.

- Jeszcze milej – dodałam widząc Jamesa pod strumieniem wody.

- Pierwszy test zaliczający! Morgano, tak się stresuję… - siedzieliśmy pod aulą w której zazwyczaj mieliśmy zajęcia teoretyczne i cóż, jęczałam. Bo jak się nie zaliczy pierwszego testu, to już można przestać chodzić na kurs. Wybraliśmy ten przyśpieszony, trwający pięć miesięcy, więc o wiele więcej od nas wymagali.

- Wypadasz doskonale na testach, nie martw się – pocieszył mnie James.

- Zapraszam – powiedział wykładowca.

- 96 punktów na 100 – wyszeptałam, wpatrując się w swój arkusz. Następnego dnia zostały nam wydane, jak się okazało - wszyscy zaliczyli.

- 97 – powiedział James. Westchnęłam żałośnie, na co się głupio zaśmiał.

- 95 – powiedział Syriusz.

- 96 – dodał Scott.

Uśmiechnęłam się do chłopaków i zaczęłam zapisywać, co ważniejsze informacje z wykładu.

- Więc mówisz, że macie tam samych facetów? – zapytała Dorcas. Zaprosiłam dziewczyny na piątkowe ploteczki, a faceci siedzieli w kuchni. Został zaproszony też Scott, z którym to najbardziej się zgraliśmy z całej grupy. Reszta była, ugh, dziwna. Typowe geeki.

- Samiuteńkich – odparłam.

- U nas, na magomedycznych jest po połowie – powiedziała Mary i napiła się wina.

- Tak właściwie to dobrze, że nie ma innych lasek, nie muszę pilnować Syriusza – dodała Dorcas i się zamyśliła.

- Słyszałyście o McKinnon? – zapytała Mary – Podobno wzięła ślub – dodała, widząc nasze zaciekawione miny.

- Uff, to można odetchnąć – zażartowałam. Dorcas głośno się zaśmiała.

- Taa, straszna z niej była puszczalska – odparła.

- Kto jest puszczalski? – zapytał Scott wchodząc do salonu.

- Aaa taka jedna. James, słyszałeś? McKinnon ma męża – powiedziałam do bruneta.

- Nie słyszałem – odparł, uwalając się obok mnie na sofie – Accio Ognista Whisky!

No, i tak się zaczęła mała impreza. 

***

Rozdział krótki - więc następny postaram się dodać w piątek/sobotę. Jeżeli lubicie opowiadania z serii "Dramione", czyli parring Hermiona&Draco - chciałabym wam polecić dwa mega zabawne opowiadania:

http://forum.mirriel.net/viewtopic.php?t=1542

oraz:

http://diabelska-wpadka.blogspot.com/

Pierwsze opowiadanie jest tłumaczeniem (boskim!), a drugie to opowiadanie dwóch dziewczyn. Opowiadania są śmieszne, naprawdę wyjątkowe. Więc, jeśli ich nie czytałyście, a lubicie tą tematykę, polecam!

Rozdział 48 Podróż poślubna, czyli ahoj przygodo!

Święta minęły szybko, w końcu to tylko dwa dni, więc raczej nikt nie powinien być tym zdziwiony, prawda? Podróż zaplanowana przez Jamesa, miała się rozpocząć właśnie zaraz po Świętach, 27 grudnia 1978 roku.

- Lecimy samolotem?! – zapytałam zdziwiona. To właśnie tutaj się teleportowaliśmy, ze zmniejszonymi bagażami, które teraz z powodzeniem mieściły się w kieszeni płaszcza Jamesa.

- Tak – odparł J i pociągnął mnie do miejsca odprawy.

- Jesteśmy w Niemczech? – zapytałam trochę zaskoczona i zawiedziona. Bo OK., Niemcy to pewnie ładny kraj, ale ugh, miesiąc miodowy w Niemczech? I co będziemy robić, słuchać niemieckiego disco i pić piwo? Albo zajadać wursty… O niee, ja dziękuję!

- Jesteśmy, ale tylko na chwilę – wyjaśnił mi James – Przesiadamy się – dodał i gdzieś nas teleportował.

- Pociąg? Lubię jeździć pociągami – stwierdziłam, gdy znaleźliśmy się na stacji kolejowej.

- Chodź, jest nasz! – zawołał James i pociągnął mnie w stronę wagonów.

Podróż trochę trwała. Dobra nie trochę - była długa i wyczerpująca! Nadal nie rozumiałam, czemu nie mogliśmy po prostu się deportować do miejsca, w którym mieliśmy spędzić nasz miesiąc. Ale dobra, to tylko takie luźne przemyślenia…

- Lily! Lil, obudź się, wysiadamy – powiedział James. Ruszyłam za mężem i wyszliśmy na stacji.

- Werona?! – krzyknęłam zdziwiona. Byłam w szoku, nadal nie rozumiałam po co ta szopka z objazdem pociągiem przez różne kraje, z lataniem samolotem, no po co?

- Jesteśmy we Włoszech – obwieścił oczywistą, oczywistość, James.

Uśmiechnęłam się do męża.

- To gdzie teraz? – zapytałam.

- Kierunek: hotel! – odparł i nas teleportował.

Hotel był naprawdę pięknym miejscem. Nieduży, ukryty w jednej z wielu, urokliwych uliczek jakich we Włoszech pełno. Nasz pokój znajdował się na ostatnim piętrze, mieliśmy niewiarygodny wręcz widok na miasto.

- Jest ślicznie – westchnęłam siedząc na balkonie. Zaczynało się robić zimno, pod cienkim sweterkiem czułam gęsią skórkę.

- Chodź do środka, zmarzłaś – powiedział James, obejmując mnie ramionami i lekko przytulając – Jutro czeka nas dzień pełen wrażeń – dodał i zamknął za nami drzwi na balkon.

- Więc byliśmy już w amfiteatrze, teatrze rzymskim, przy bramie Borsari i Leoni, zaliczyliśmy też most Pietra oraz byliśmy w Pałacu Bevilacqua – był drugi dzień naszego pobytu w Weronie, a ja jako osoba skrupulatna, wyliczałam odwiedzone/zobaczone przez nas zabytki.

- To może teraz coś zjedzmy? – wyjęczał James, spoglądając na zegarek – Jest po 16, jestem głodny – poskarżył się.

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem i westchnęłam.

- Dobrze, teraz zjemy, a później pójdziemy pod dom Julii – zadecydowałam i usłyszałam głośne burknięcie. Taa, z mojego brzucha. James spojrzał na mnie i zaciągnął do najbliżej znajdującej się restauracji.

Przy Via Cappello znaleźliśmy się po 18, James był wygłodniały niczym dzika zwierzyna - zjadł swoją porcję i pół mojej. Także planując następne wycieczki, musimy doliczyć parę godzin na jedzenie…

- Piękny – wyszeptałam, patrząc na dom Julii Kapuletti, a całą uwagę przeznaczając na większości znany balkon.

- „… Dziwny miłości traf się na mnie iści, Że muszę kochać przedmiot nienawiści…” – wyszeptałam, patrząc znacząco na Jamesa.

- Pijesz do swoich uczuć do mnie z początków nauki w Hogwarcie? – zapytał J, robiąc niepewną minę. Westchnęłam ciężko.

- Cytuję – odparłam – Szekspira, ciemnoto – dodałam.

- „…Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo! Wyrzecz się swego rodu, rzuć tę nazwę! Lub jeśli tego nie możesz uczynić, To przysiąż wiernym być mojej miłości, A ja przestanę być z krwi Kapuletów…” – zacytowałam, spoglądając, a to na balkon, a to na Jamesa.

- „…Amen! lecz choćby przyszedł nawał smutku, Nie sprzeciw ważyłby on tej radości, Jaką mię darzy jedna przy niej chwila. Złącz tylko nasze dłonie świętym węzłem; Niech go śmierć potem przetnie, kiedy zechce, Dość, że wprzód będę mógł ją nazwać moją….” – wyrecytował James. Wytrzeszczyłam oczy i walnęłam J w ramię.

- Nie mówiłeś, że czytałeś Szekspira! – krzyknęłam zaskoczona. I jeszcze zapamiętał jedną z kwestii Romea, no czy nie trafił mi się ideał?!

James zrobił skromną minę i powiedział:

- Trudno byłoby nie znać, w domu na każdej półce z książkami jest egzemplarz – zauważył.

Wieczorem zrobiliśmy sobie jeszcze jeden spacer po urokliwej Weronie i wróciliśmy do hotelu.

- Jutro teleportujemy się dalej – powiedział James, gdy wyszłam z łazienki po prysznicu.

- Gdzie? – zapytałam zaciekawiona. J zrobił tajemniczą minę i powiedział, że mi tej wiedzy nie zdradzi.

- Rzym! – powiedziałam, gdy rano teleportowaliśmy się do kolejnego miasta na trasie naszej Podróży Poślubnej Według Jamesa.

J skinął głową i poprowadził nas w stronę hotelu.

- To na dzisiaj mamy w planie Fontannę Di Trevi oraz Koloseum – powiedział James, przeglądając „Magiczny przewodnik po Włoszech” – taką oto książeczkę kupiliśmy w czarodziejskiej części Werony.

- Dzień przed Sylwestrem i taki tłum! – powiedziałam – Chociaż, może dlatego… - dodałam, przyglądając się ludziom kłębiącym się koło fontanny.

- W przewodniku jest napisane, że aby wrócić do Rzymu, trzeba wrzucić do fontanny monetę – wyczytał James – Przez ramię, do tyłu – dodał, widząc że chcę wrzucić monetę, niczym miotacz, czy jak tam się nazywa ten zawodnik, tego dziwnego sportu.

Odwróciłam się i rzuciłam pieniążek za siebie.

- I zapewniłam nam powrót – powiedziałam z uśmiechem.

James stwierdził, że Sylwestra chce spędzić w cieplejszym miejscu, więc naszym kolejnym przystankiem była hiszpańska Majorka.

- Plaża, szum morza, kolorowe drinki, to rozumiem! – zawołałam, ciesząc się nawet fajną pogodą. Siedzieliśmy na plaży na leżakach zapewnianych przez hotel i cieszyliśmy się widokiem, i oczywiście swoim towarzystwem.

- Trochę tak dziwnie, nie spędzać Sylwestra z przyjaciółmi – zauważył James i zdjął koszulkę. Serce mi mocniej zabiło – zresztą jak zawsze gdy widzę jakąś część ciała męża bez zbędnych ciuchów.

- Taa – odparłam, zakładając okulary przeciwsłoneczne na nos – Jakoś sobie bez nas poradzą – dodałam i lekko się uśmiechnęłam.

W końcu Black nie może być obecny w naszym życiu 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, no hej!, możemy od niego troszkę odpocząć.

- Jutro, o ile nie będziesz miała kaca – powiedział J, no eeej! – Zwiedzimy zamek – dodał.

Uśmiechnęłam się i kiwnęłam głową. A teraz, cieszmy się widokami! (taak, mam też na myśli tors J).

1 stycznia 1979 roku spędziliśmy na Majorce. Zwiedzanie zamku i ładna pogoda – to były plusy tego dnia. Kac i ogólne zmęczenie – minusy.

Następnego dnia teleportowaliśmy się do stolicy Francji – Paryża.

- Uwielbiam Paryż – westchnęłam, przyglądając się wieży Eiffla i zajadając croissanta.

- No, żarcie mają świetne – dodał swoją opinię Rogacz, wpychając sobie do paszczy spory kawał bagietki. Zmarszczyłam lekko nos, aby odczuł moją dezaprobatę i powiedziałam:

- Idziemy zając kolejkę do Luwru?

James wepchnął końcówkę bagietki w usta, siorbnął kawę i zostawiając pieniądze na stoliku, ruszył za mną.

- Nie lubię muzeów – James podzielił się ze mną swoim odczuciem od razu gdy wyszliśmy z Luwru – Tłok, bohomazy i Chińczycy z aparatami – dodał.

Na słowo „bohomazy” złapałam się za serce i głośno wciągnęłam powietrze.

- Ty prostaku! – wykrzyknęłam, zniesmaczona jego tekstami godnymi Syriusza Blacka.

Aby złagodzić moje nerwy, James zabrał mnie na mały rajd po sklepach. Obciążyłam jego rachunek na sporą sumkę, ale ten niczym się nie przejął. Stwierdził, „że mi się należy”. Skoro tak, to cóż, nie wykłócałam się, ok.? Zresztą on też nakupował mnóstwo rzeczy, oraz prezentów dla znajomych i rodziny. Wstyd się przyznać, ale ja pomyślałam tylko o fajnych nowych butach i sukienkach. Chociaż, można powiedzieć, że był to też prezent dla Jamesa, w końcu jak się ładnie prezentuje, to on też jest zadowolony! Ach, kobieca logika, to jest to!!

W Paryżu spędziliśmy równiutki tydzień, następny cel naszej podróży był owiany tajemnicą.

- Jesteśmy – powiedział James, puszczając moją dłoń, którą to trzymał podczas teleportacji.

- Grecja! – krzyknęłam podekscytowana. Planowaliśmy z rodzicami wyjazd do Grecji, jednak jakoś się nie udało – I znowu jest cieplej – zauważyłam. Paryż chociaż piękny, w styczniu był całkiem zimny.

- Wiedziałem, że ci się spodoba – powiedział James, pewnym głosem.

- Uwielbiam mity greckie, szczególnie ten o Hadesie i Persefonie – dodałam – Zawsze uważałam, że porwanie przez boga podziemnego świata zmarłych było dosyć seksowne.

James spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

- Co jest seksownego, w porwaniu dziewczyny do świata śmierci? – zapytał.

Spojrzałam na niego z aprobatą, proszę, proszę, ktoś tu zna mity!

- Każda dziewczyna chciałaby zostać porwana przez fajnego faceta – odparłam i uśmiechnęłam się. James wzruszył ramionami pokonany moim tokiem rozumowania i zaprowadził nas do hotelu.

Nasza podróż poślubna chyliła się ku końcowi. W Grecji spędziliśmy ponad tydzień, cudowny czas, pełen radości, wyśmienitego jedzenia i pięknej pogody.

- Co ty na to, żeby sprawdzić prezent od rodziców? – zapytał James, gdy lecieliśmy samolotem z Aten do Londynu.

- Chcesz skoczyć do Szkocji na parę dni? – odparłam, lekko się uśmiechając.

- Kursy Aurorskie zaczynają się dopiero za dwa tygodnie, możemy na tydzień się zaszyć w szkockim domku, co ty na to, lassie(dziewczyno)? – powiedział. Skinęłam głową i oparłam głowę na ramieniu męża.

- Ten dom jest prześliczny! – zawołałam.

Z Heathrow teleportowaliśmy się do małej wioski pod Aberdeen. Miejsce było urokliwe, typowe szkockie widoki, oraz pogoda. Jednak nasz dom, chociaż słowo „dom” jest trochę na wyrost, budynek był malutki, wyglądał jakby przycupnął pod rozłożystym dębem. Wykonany z szarego kamienia, z czarującymi białymi okiennicami i ciemnym, spadzistym dachem.

- Wejdźmy – zarządził James i zaczął przetrząsać kieszenie w poszukiwaniu klucza, który przezornie wziął (albo po prostu to zaplanował). Stary zamek głośno szczęknął i naszym oczom ukazało się ładne wnętrze.

Nieduży salonik połączony z kuchnią, obok mały pokoik. Na piętrze dwie sypialnie i łazienka.

- Tu jest naprawdę ślicznie – powiedziałam po raz któryś, zachwycając się kraciastym pledem rzuconym na łóżko w sypialni.

- Dobrze, że zrobiliśmy zakupy, lodówka jest pusta – odparł James, jak zwykle skupiony na tych przyziemnych sprawach, jak jedzenie.

- I ten kominek! – dodałam, spoglądając na stare palenisko – Rozpalimy? – zaproponowałam.

James powiedział, że poszuka suchego drewna i wyszedł do małej komórki znajdującej się koło domku. Ja zajęłam się wypakowywaniem zakupów i otwieraniem wina. To lubię, ogień w kominku, czerwone wino i smaczne jedzenie! Głośne burknięcie, które wydobyło się z okolic mojego brzucha, przypomniało mi, żebym skupiła się na tych sprawach przyziemnych i zaczęłam podgryzać kawałki świeżej bagietki.

- Mam drewno – powiedział James, wchodząc do domu i otrzepując się z deszczu. Uśmiechnęłam się do niego i patrzyłam jak fachowo układa kupkę z gałązek i kawałków drewna – Gotowe! – dodał po chwili.

- Zrobię kolację – powiedziałam, wyciągając różne składniki z lodówki – które niepotrzebnie chwilę przedtem do niej włożyłam. Ależ ze mnie bystrzak!

Po kolacji siedzieliśmy sobie na podłodze wyłożonej owczymi skórami i opatuleni kocami w szkocką kratę popijaliśmy wino.

- Merlinie, jak tu zimno! – zauważyłam, mocniej naciągając na ramiona koc.

- Wiesz, znam lepsze sposoby na rozgrzanie ciała – odparł James, patrząc na moje próby lepszego opatulenia się.

- Jakie? – zapytałam.

Cóż, po prostu mi je pokazał…

***

Za nami kolejny rozdział, następne się piszą - obecnie jestem na 57, a już mam zaplanowaną akcję mniej więcej do 74. Powoli zaczynam się zastanawiać nad końcem - i wpadłam na fajny pomysł(przynajmniej mi się podoba :), no ale na razie nic nie zdradzę, czeka was jeszcze sporo rozdziałów, zanim dodam epilog. Następny rozdział w środę lub czwartek.