Rozdział 35 Pobyt u „teściów”

„Gdzie ja jestem?” to było pierwsze pytanie, które sobie zadałam po pobudce. Gdy odwróciłam się na bok i zobaczyłam, a właściwie najpierw usłyszałam, chrapiącego koło mnie Jamesa, zajarzyłam, że jesteśmy w domu jego rodziców. Skrzacie wino, podane do kolacji musiało być wyjątkowe mocne, czułam ostre łupanie w głowie, czyli pierwsze oznaki kaca. W tym roku tak często mam tą przypadłość, że chyba czas pomyśleć nad wynalezieniem i opatentowaniem eliksiru odtruwającego organizm po spożyciu alkoholu, bo, ugh, masakra!

Jakoś dałam się namówić Rogaczowi, do nocowania w jego sypialni, co jak sam stwierdził nie było trudne. W tej sytuacji wychodzę na osobę łatwą, ale może to pomińmy…

Więc, jak już się obudziłam i czułam symptomy tego jakże niemiłego stanu, czytaj: kaca, postanowiłam, że wezmę przyjemny prysznic. 

Tylko jak to bywa w moim życiu, nic nie może być takie łatwe i iść po mojej myśli. Albowiem, James jak to on, nie pomyślał i nie przytachał mojego kufra do swojego pokoju. Więc chcąc nie chęcąc założyłam na siebie wczorajszą sukienkę, która nie wiem jakim cudem, odnalazła się na podłodze obok komody(czemu ja zawsze gubię ciuchy?) i starając się opanować potargane loki, cichutko jak wiewióreczka, uchyliłam drzwi i wychyliłam za nie rudy czerep. 

Jednak jak już wcześniej wspomniałam, nic nie jest takie proste, nawet przejście przez korytarz. Dosłownie metr! Tyle miałam do pokonania. I chciałam pozostać niezauważona.

- Dzień dobry, Lily!  - powiedziała zza moich pleców pani Potter. Niech to szlag! – Śliczny dziś mamy poranek – dodała, puszczając mi oczko. Że co?

- Dzień dobry – odparłam trochę niemrawo – Taak – dodałam, super-inteligentnie. Jak ćwierć mózg jakiś.

- Dobrze ci się spało? – zapytała, uśmiechając się i zaglądając do pokoju J. Który był totalnym pobojowiskiem, no ale to nie mój pokój, ja tam sprzątać nie będę.

- Doskonale – odpowiedziałam, próbując się nie skompromitować do końca.

- Za pół godziny będzie śniadanie, proszę, obudź Jamesa – dodała i poszła w kierunku schodów.

Z myślą, że pani Potter, musiała mnie uznać za głąba weszłam do „mojego” pokoju i przelewitowałam kufer do sypialni Jamesa. Tam szybko wzięłam prysznic, doprowadziłam się do jako-takiego stanu i ubrałam się w sukienkę w kwiatki. Nic szalonego, jednak bardzo dziewczęca i słodka. Właśnie tak chciałam zostać odebrana przez moich przyszłych teściów.

- James, wstawaj – wyszeptałam, potrząsając ramieniem wspomnianego osobnika – James, za 10 minut będzie śniadanie – wyjęczałam, patrząc na zegarek.

- Witaj, o boska istoto – powiedział James otwierając oczy, po czym dał mi szybkiego buziaka.

- Idź się myj, zaraz mamy być na śniadaniu! – powiedziałam, szukając w kufrze moich ulubionych sandałków. W końcu jest ciepło, Alleluja! W sensie, wcześniej też było, ale dzisiaj magiczne termometry pokazały temperaturę 25º C, więc jak na Anglię, mamy upał.

- Czy ty się nadal stresujesz? – zapytał J, zakładając okulary i wstając z łóżka. Spojrzałam na niego jak na nienormalnego i powiedziałam:

- A nie widać?

- Właśnie bardzo widać. Lily, wyluzuj, moi rodzice nie gryzą – odparł wchodząc do łazienki.

- Wiem, że nie gryzą – powiedziałam, wchodząc za nim – Ale na pewno mnie oceniają! Nie pochodzę z rodziny czarodziei…

- Myślisz, że moi rodzice oceniają cię przez pryzmat tego, że pochodzisz z mugolskiej rodziny? – zapytał James zdziwionym tonem – Oni pokochaliby cię, nawet jeżeli byłabyś trollicą i miała trzy nogi! W końcu doskonale wiedzą, co przeszedłem, żeby w końcu zdobyć twoje uczucie. Chociaż, może to dlatego mama jest trochę oschła? – ostatnie pytanie zadał, jakby sam sobie.

- Myślisz, że mnie nie lubi, bo nie dawałam się zaprosić na randkę od piątej klasy? – zapytałam, patrząc jak James wchodzi pod prysznic – Pośpiesz się, zostało nam siedem minut! – zawołałam, wychodząc z zaparowanej łazienki.

Doszłam do wniosku, że jak mam jeszcze te pięć minut wolnego, to ogarnę trochę ten chlew. Kupiona w Hogsmeade książka o domowych czarach, na coś się przydała i dzięki zaklęciom, sypialnia wyglądała porządnie. Nawet wysprzątałam klatkę Paddingtona.

- Chodźmy – powiedział James, wychodząc z łazienki. Wycierając spocone dłonie o materiał sukienki, poszłam za Rogaczem, cóż, jak na ścięcie.

- Już myślałam, że nie uda ci się dobudzić Jamesa – powiedziała pani Potter, nawet się do nas nie odwracając. Boże, co ona ma oczy z tyłu głowy? – Naleśnika? – zapytała, odwracając się do nas, z patelnią w ręce i zrzucając na talerz kolejny słodki placek.

Usiedliśmy przy stole i nałożyliśmy sobie jedzenie na talerze.

- A może spędzicie razem dzień? Poznacie się lepiej, co wy na to? – to wypalił! Pani Potter spojrzała na syna, później na mnie i powiedziała:

- Z wielką chęcią, otworzyli w miasteczku MagicSpa, co ty Lily na to? Ploteczki przy manicure? – żesz, a tak dobrze ukrywałam moje obskubane pazury! Ta kobieta wszystko zauważy.

- Chętnie  – odparłam, uśmiechając się trochę sztucznie. W kuchni zapanowała ciężka atmosfera, ale James, cóż, w ogóle jej nie zauważał. Zajął się jedzeniem naleśnika i czytaniem Proroka.

- Świetne miejsce – stwierdziłam, gdy już siedziałyśmy, a magismetyczki wykonywały nam manicure za pomocą różdżek. A ja się zawsze tak męczyłam z cążkami i pilniczkami!

- Tak, jak tylko mam trochę czasu, to odwiedzam takie miejsca – odparła pani Potter i zaczęła gadać ze swoją manikiurzystką. I to by było tyle z ploteczek i poznania się…

- Już jesteśmy! – zawołała pani Potter, gdy tylko przekroczyłyśmy próg domu.

- W salonie! – odpowiedział krzyk pana Pottera. Od razu tam się skierowałyśmy i nie zastałyśmy tego czego się spodziewałyśmy. A przynajmniej ja się tego nie spodziewałam. Dobra, nikt by się tego nie spodziewał, ok.?

- James? – zapytałam, widząc leżącego na sofie bruneta, z wielkim siniakiem na czole i z unieruchomioną rękę – Co mu się stało? – zapytałam, podchodząc do kanapy i delikatnie dotykając twarzy chłopaka.

- Spadł z miotły. Spokojnie, ręka się zaraz zrośnie, a guz zniknie – odparł pan Potter, jakby nic się nie stało.

- James? – znowu zapytałam, gdy otworzył oczy – Boli cię coś? A może podać ci coś przeciwbólowego?

- Nic mi nie jest – odparł, uśmiechając się. Ech, taki dzielny!

- Tak się przestraszyłam! Masz zakaz latania na miotle! – krzyknęłam histerycznie. Bo kurczę, mógł sobie coś zrobić! OK., coś sobie zrobił, ale coś poważnego! Mógł się mocniej rąbnąć w głowę i byłoby kiepsko. Znam się na tym, kiedyś tak przyfasoliłam Peti w łeb zabawką, że miała mroczki przed oczami i ryczała jak nienormalna. Chociaż, sądzę, że J by nie ryczał...

James tylko pokiwał głową i znowu opadł na poduszki. Wycofałam się z salonu i przemknęłam do sypialni Rogacza. Miałam łzy w oczach(chyba okres się zbliża) i byłam zła. Beznadziejny wypad do kosmetyczki, potłuczony James i brak rozmowy z „teściową”.

- Beznadzieja – wyjęczałam, kładąc się na łóżku. Moje odstresowywanie się nie trwało długo, po chwili usłyszałam pukanie do drzwi.

- Proszę – powiedziałam siadając na łóżku.

- Możemy porozmawiać? – zapytała pani Potter.

- Oczywiście – odparłam, mentalnie przygotowując się na najgorsze.

- Lily, chciałam cię przeprosić – zaczęła – Zachowywałam się w stosunku do ciebie karygodnie. Widzisz, byłam trochę zazdrosna. Tyle czasu nie widzieliśmy Jamesa, a on od powrotu do domu jest tak w ciebie zapatrzony! Myślałam też, że, aż wstyd się przyznać, ale że chcesz go wykorzystać. W końcu tyle lat go odtrącałaś i w tym roku wasz związek tak ewoluował…

- Pani Potter – przerwałam jej – Jeżeli pani myśli, że lecę na państwa pieniądze, czy nazwisko, to jest pani w jak największym błędzie. Moi rodzice mają mnóstwo pieniędzy, a ja nigdy nie miałam kompleksów na punkcie swojego pochodzenia. Ten rok, och to zabrzmi tak banalnie, ale on był magiczny. Wszystko wywróciło się do góry nogami, głównie za sprawą Jamesa! Od piątej klasy był moją kulą u nogi, ciągle za mną chodził, prosił, ba!, błagał mnie o randkę, jednak zawsze wiedziałam, że nie chciałabym mieć u swego boku kogoś tak szalonego. Jednak przez wakacje James bardzo wydoroślał, nie mogę porównywać jego zachowania w tym roku, do lat poprzednich. Zakochałam się w tej doroślejszej wersji Jamesa i mogę panią zapewnić, że nigdy już do nikogo nie poczuję tego, co do niego. James jest pierwszym mężczyzną w moim życiu i mam nadzieję, że ostatnim. Jeżeli pani nie pasuję jako przyszła synowa, to niestety nie jest mój problem – moje świetne przemówienie zakończyłam ostentacyjnym wzruszeniem ramion. A co!

- Cóż, pozostaje mi tylko pogodzić się z myślą, że będę miała tak mądrą córkę – odparła pani Potter, czym mnie zaskoczyła. Zupełnie mnie zamurowało! – Myślę, że James wybrał osobę sobie przeznaczoną i czuję, że takie uczucie jak wasze nie trafia się zbyt często. Przepraszam Lily, za to nie do końca miłe powitanie i chciałabym żebyśmy zaczęły od początku – dodała, podając mi rękę.

- Mów mi Doreo, jak Syriusz, lub może mamo? – o to ostatnie zapytała i zaśmiała się – Jak wolisz – dodała. I dopiero  tym momencie zauważyłam tak oczywiste podobieństwo Jamesa do jego mamy.

- Jak chcesz, Doreo – odparłam i spojrzałam w stronę drzwi. W których to stał James i pan Potter.

- Słuchaliście naszej rozmowy? – wyjęczałam, trochę się zawstydzając. W końcu co ja wygadywałam!

- Jesteście nieznośni – dodała Doreo, spoglądając groźnie na dwóch panów P.

Tydzień w posiadłości Potterów minął błyskawicznie. Po dojściu do porozumienia, świetnie się dogadywałyśmy z mamą Jamesa. Nauczyła mnie dwóch fajnych zaklęć, byłyśmy na wielkich, ciuchowych zakupach, przedstawiła mnie swoim przyjaciółkom i nauczyła mnie gotować swoje popisowe danie, czyli uwaga pizzę! Kto by pomyślał, pierwsza kolacja w domu Rogacza była wykwintna jak cholera, a później okazało się, że wcale tak nie jest na co dzień. Dorea i pan Charlus zaskakiwali mnie z każdym dniem coraz bardziej, ale czego można się było spodziewać po ludziach, którzy spłodzili Jamesa? W końcu on też mnie ciągle czymś zaskakuje i zadziwia.

- Uważajcie na siebie, i dajcie znać co z przeprowadzką Lily, jak coś to pomożemy – powiedziała Dorea, ściskając nas na pożegnanie. Wezwaliśmy Błędnego Rycerza(chociaż już sobie kiedyś obiecywałam, że więcej do niego nie wsiądę…) i pożegnaliśmy się z rodzicami bruneta na tydzień. Teraz była kolej na kolejną wizytę u przyszłych „teściów”. 

Rozdział, tak właściwie o niczym, czyli tak zwana

zapchaj-dziura :) Następny będzie lepszy, a przynajmniej ja uważam, że jest to mój najlepszy rozdział jaki do tej pory napisałam(ależ skromnie :)

Miłego weekendu!