Miniaturka numer 3 Sylwester

- Lily! Lilyyy, no nie daj się błagać, proszę, proszę, proszę, chodź z nami do Huncwotów! – wołała Dorcas pod drzwiami łazienki.

Był 31 sierpnia 1977 roku, Sylwester.

Moimi jedynymi planami na tą noc była nauka Numerologii, jednak Dorcas skutecznie mi ją utrudniała. Aż musiałam się zabarykadować w łazience.

- Lily? Żyjesz? Uch, słyszę, że bazgrzesz piórem! Więc albo piszesz w pamiętniku, albo odwalasz jakieś wypracowanie – stwierdziła brunetka i walnęła pięścią w drzwi – Ruda, niektórzy chcą się wyszykować! Nie karz mi iść do Łapy, wyglądając jak wiedźma, ten związek jest zbyt świeży na taki szok – dodała jękliwie Dor, czym mnie skutecznie rozśmieszyła.

Wstałam z podłogi, wsunęłam pamiętnik pod pachę i wyszłam z toalety.

- Idziesz?! – zapytała Dor, patrząc na mnie z nadzieją – Zostanę twoją biblioteczną niewolnicą na tydzień, będę nosiła za ciebie wszystkie książki, tylko proszę, chodź ze mną! – zawołała brunetka.

Spojrzałam na nią kpiąco.

- Aż tak ci zależy, żebym tej nocy popełniła morderstwo? – zapytałam, na co przyjaciółka pokiwała głową.

- Uch, nie, zależy mi, żebyś z nami poszła. Zobacz, Mary jest już gotowa – dodała, wskazując palcem, na leżącą na łóżku blondynkę.

- Fiu, fiu, ale się odstawiłaś! – powiedziałam, patrząc na odzianą w dosyć kusą, czarną sukienkę, Mary.

- Dzięki, mam nadzieję, że to doceni – odparła Mar – To co, pomóc ci dobrać ciuchy? – zapytała.

- Ugh, nie licz na to, idę w tym! – odparłam. Dziewczyny spojrzały na mnie krytycznie – No dobra, ale na pewno nie włożę sukienki! Do dzisiaj moja dłoń odczuwa skutki walnięcia Pottera w twarz – dodałam, przypominając naszej trójce o pewnej sytuacji spódniczkowej.

Najzwyczajniej w świecie, Potter, jak to Idiota Gryffindoru, idąc za nami zawiewał nam odpowiednim zaklęciem spódnice od mundurku i jak to stwierdził „podziwiał śliczne krągłości”. Palant!

- To załóż te czarne, obcisłe dżinsy, wyglądasz w nich obłędnie! – powiedziała Dor i zniknęła w łazience.

- Nie wiem, czy chcę wyglądać obłędnie… - wyjęczałam, ale pod groźnym spojrzeniem Mary – skapitulowałam.

- Co ja tu robię? – takie pytanie zadałam sobie w myślach po przekroczeniu progu sypialni Huncwotów.

Chociaż jedno muszę przyznać – posprzątali w pokoju.

Nie no, to nie jest tak, że tu często przebywam, co to, to nie! Niestety raz zostałam tu zaniesiona przez pewnego Kretyna…

- Kogo moje piękne oczy widzą?! Evans we własnej osobie! Fiu, fiu, a skąd to mamy takie obcisłe spodnie? – powiedział Syriusz Black, Kretyn Gryffindoru numer 2 i nowy chłopak mojej najlepszej przyjaciółki.

- Kupione w tym samym sklepie, co twoje – odparłam i przejechałam spojrzeniem, po serio, baaardzo obcisłych spodniach bruneta.

- No, Łapo, to cię Evans załatwiła – powiedział pewien irytujący Osobnik – Cześć Evans, rozumiem, że przyszłaś tu po to, aby spędzić ze mną jedną z pierwszych, wspólnych, niesamowitych nocy?

O Morgano. Już rozumiecie? On jest nienormalny.

- Cześć Potter, przyszłam tutaj tylko dlatego, że słyszałam, że macie zapas mugolskich żelek. A nie wiem czy wiesz – zaczęłam mówić, przysuwając się do chłopaka – ale uwielbiam mugolskie żelki – skończyłam zdanie i sięgnęłam ręką do miski znajdującej się za chłopakiem.

Odchodząc z miejsca spięcia, usłyszałam głośne „Uuuu” wydane przez Blacka i odgłos walnięcia. Taaa.

- Nikogo więcej nie będzie? – zapytałam Remusa, rozglądając się po pokoju.

Sytuacja nie wyglądała najlepiej.

Dorcas cały czas siedziała z Blackiem, albo raczej na Blacku i wydawała odgłosy mlaszcząco – ssąco – ohydne (bo z Blackiem?! Fu!).

Peter przygruchał sobie jakąś młodszą Krukonkę – siedzieli obok siebie na podłodze i przekomarzali się, oraz zajadali paszteciki dyniowe.

Mary stanowczo zagięła parol na Remusa i ciągle go kokietowała –  jednak w tym momencie poszła do toalety.

I w końcu ostatni ludzie tej imprezy – ja i Osobnik. Ugh.

- Cóż… Nie – odparł Remus i uśmiechnął się do wychodzącej z toalety Mary.

Taa i skończyła się rozmowa.

- Co ja tu robię? – wyszeptałam, stając przy stole z alkoholem.

Wiecie, raczej jeszcze nigdy nie przesadziłam z alkoholem. Tak w zasadzie, to nigdy nie piłam nic mocniejszego niż Piwo Kremowe.

- Raz się żyje! – pomyślałam i na raz wypiłam szklaneczkę Ognistej.

Od razu łzy stanęły mi w oczach i zaczęłam kaszleć.

- No, no, Evans, w życiu bym nie pomyślał, że zobaczę taki widok – powiedział Potter, poklepując mnie po plecach.

- Wystarczy – wykrztusiłam, Merlinie chyba obił mi płuca – Co ty robisz z tą łapą? – wysyczałam, gdy poczułam jego rękę niebezpiecznie blisko pośladków.

- Zdejmuję ci jakiś włos, a co ty pomyślałaś? – odparł i spojrzał mi w oczy – Czekaj, niech zgadnę, że zacznę cię molestować na środku pokoju pełnego ludzi? – zapytał ironicznie i przybliżył się do mnie – Jednak możesz być pewna, że poczekałbym aż pokój się opróżni – dodał.

Głośno prychnęłam i złapałam za następną szklankę z Ognistą. Tym razem byłam mądrzejsza i popijałam ją małymi łyczkami.

I cóż, jeszcze wtedy nie przypuszczałam co się stanie po parunastu takich szklaneczkach…

- Evans! Evans! Evans! – skandował podchmielony Black i po chwili dołączyła do niego Dorcas, oraz Peter.

Przez chwilę, przeleciała mi pewna myśl – „Co ja robię na tym stole?”, ale zupełnie ją zignorowałam.

Kolejną, w miarę trzeźwą myślą była – „Tak właściwie to jak ja się zaplątałam w tą bluzkę?”.

Bo cóż, stałam na stole i robiłam pijacki striptiz.

Gdy teraz o tym myślę, jest mi słabo. I wstyd.

Bo JA!

Ech.

- Dobra, starczy – powiedział ktoś i ściągnął mnie ze stołu.

- Nie bądź takim sztywniakiem, Potter – powiedziałam śmiejąc się – Gdzie mnie niesiesz? Ejjj – dodałam, waląc go plecach.

- Cicho bądź – odparł, gdy wyszliśmy z Wieży Gryffindoru.

- Możesz mi powiedzieć, czemu łazisz pod pustą ścianą? – zapytałam. Kurcze, wiszenie głową do dołu, po spożyciu alkoholu nie jest dobre – Weź mnie postaw! – dodałam, gdy weszliśmy do jakiegoś pomieszczenia.

Drzwi głośno się za nami zatrzasnęły i zniknęły.

- Uwięziłeś mnie tu? – zapytałam i od razu głośno się zaśmiałam. Alkohol…

- Upiłaś się – stwierdził Idiota i idiotycznie się uśmiechnął (jak to idiota).

- Jestem jak najbardziej trzeźwa – odparłam. Cóż, zawsze byłam uparta.

- Udowodnij. Stań na jednej nodze – powiedział.

Spojrzałam na niego wrogo (czyli tak właściwie, jak zwykle) i cóż, próbowałam stanąć na tej cholernej, jednej nodze z rozpostartymi na boki ramionami.

- Zaraz mi się uda – zapowiedziałam, i jeszcze raz spróbowałam.

Ostatni raz.

Bo niestety, ale tak mnie przechyliło na bok, że upadłam na Pottera.

- O Boże, James, przepraszam – powiedziałam, śmiejąc się i próbując podnieść z chłopaka.

Zeszłam z niego i zobaczyłam jego zdziwioną minę.

- Co jest? – zapytałam.

- Powiedziałaś: James – odparł z wahaniem.

Zmarszczyłam brwi.

- Przecież tak masz na imię, co nie?

Chłopak głośno się roześmiał.

- Ale po co wracamy do waszego dormitorium? – zapytałam.

Wracaliśmy – a dokładniej, byłam ciągnięta i na wpół niesiona przez Pottera z powrotem do huncwockiej sypialni.

- Bo już jest po 23, zaraz się zacznie Nowy Rok – odparł chłopak i bliżej mnie do siebie przysunął – Możesz mi założyć rękę na kark? Było by mi wygodniej.

Pomyślałam, czemu nie?

- Wiesz co, te twoje włosy nie są takie złe – powiedziałam, gdy moja ręka, jakoś samoistnie wplątała się w gęste włosy bruneta – Są milutkie. Jak sierść kota – dodałam.

- Stanowczo za dużo wypiłaś, Lily – odparł Pan Miłe Włosy. Zaraz co?

- Co? – zapytałam, szeroko otwierając oczy. Potter zmarszczył czoło.

- Co znowu?

- Powiedziałeś: Lily! – zawołałam i od razu zakryłam sobie usta dłonią. W końcu byliśmy na korytarzu, to było tylko kwestią czasu aż trafimy na patrolującego nauczyciela lub ducha!

- Dobra, pogadamy gdzie indziej – dodałam i pociągnęłam chłopaka za rękę z powrotem do Wieży Gryffindoru.

- Więc to tak wchodzicie do damskiego dormitorium? Zaklęcie mrożące? – zapytałam, gdy o dziwo znaleźliśmy się w naszej, damskiej sypialni, a nie huncwockiej.

- Uhmm – odparł Potter i rozejrzał się po wnętrzu – To łóżko jest twoje! – dodał i wskazał na to zasłane.

- Taa – odparłam, nagle onieśmielona.

Bo, cholera, znajdowałam się sama w pokoju z facetem, który od paru lat nie dawał mi spokoju. Skąd mam wiedzieć co mu do tego rozczochranego łba strzeli?

- Rozgość się, jaa… skoczę do łazienki – wymyśliłam szybko i zatrzasnęłam za sobą drzwi.

Spojrzałam na siebie w lustrze i nie mogłam uwierzyć, że ta osoba to ja! Już pominę lekko rozmazany tusz do rzęs, ale te błyszczące oczy? Zarumienione policzki? I w końcu soczyście czerwone usta od ciągłego przygryzania?

- Przecież to Potter – wyszeptałam do siebie i ochlapałam sobie twarz chłodną wodą. Wysuszyłam się różdżką, przeczesałam włosy i wyszłam z łazienki.

- Szczęśliwego Nowego Roku, Lily! – powiedział Potter, to jest James, to znaczy Kretyn.

I nim spojrzałam na stary zegar wybijający północ, poczułam miękkie, ale zarazem stanowcze usta chłopaka na swoich.

- Na Merlina! – usłyszałam. Ale miałam to hm, gdzieś, wtuliłam się w ciepłą poduszkę i powiedziałam:

- Dorcas, śpięęę.

- Widzę – odparła przyjaciółka – Ale czy wiesz z kim? – zapytała. W jej głosie dźwięczała ironia. Ciekawe…

Otworzyłam oczy i zobaczyłam czym, a raczej kim była moja poduszka.

- James?! To znaczy, Potter?! – poprawiłam się i oblałam głębokim rumieńcem. Szybko zlustrowałam swoje ciuchy (jest wszystko, dzięki Morgano!) oraz jego.

- No, no Evans, kto by pomyślał? – powiedział Black.

- Boże, a co ty tu robisz? – zapytałam. Byłam załamana!

Normalnie spełniły się moje najgorsze koszmary senne – leżę w łóżku z hm, Rogaczem i dookoła stoją moi przyjaciele. I mają ten osądzający wzrok!

- Potter, wypad z mojego łóżka! I z dormitorium! – wrzasnęłam.

Wyglądając niczym skarcony piesek, Potter wyszedł z łóżka i skierował się w stronę drzwi.

- To co Lily, kiedy idziemy na randkę? – zapytał z nadzieją, stając w drzwiach.

Zlustrowałam go uważnym spojrzeniem. Następnie spojrzałam na zniecierpliwioną Dorcas i uśmiechającego się ironicznie Blacka.

- Następny wypad do Hogsmeade będzie nasz – odparłam szybko i zatrzasnęłam się w łazience. Poczułam się dziwnie lekko i radośnie.

Jakiś czas później…

- No i widzisz, Rose, tak zaczęła się historia miłosna mamusi i tatusia – powiedziałam do sporego brzucha.

Byłam już w drugiej ciąży – Harry, nasz mały, dzielny trzylatek, z wytęsknieniem oczekiwał narodzin siostry.

- I jak Lily, gotowa? Całe wieki się szykujesz, zobaczysz Syriusz odpali fajerwerki bez nas – powiedział James, wchodząc do sypialni z Harrym w ramionach.

- Przecież dopiero jest 19, spokojnie, zdążymy przywitać Nowy Rok z przyjaciółmi – zapewniłam męża i uśmiechnęłam się do syna – To co, cała rodzina w komplecie?

- Jak zawsze – odparł James i czule pogładził mnie po brzuchu.

Od pamiętnego Sylwestra 1977 roku byliśmy razem (no dobra, nie od samego Sylwestra. Od wypadu do Hogsmeade…). I byliśmy niebywale szczęśliwi!

***

No dobra, rozdział 61 miał być ostatnią notką dodaną w tym roku na blogu - nie wyszło... Ale jakoś tak usiadłam przed pustą stroną Worda i słowa się ze mnie wylały :) Nie wiem, czy jest to dobre, czy nie, ale w temacie Sylwestrowym!  Jeszcze raz życzę wam szczęśliwego Nowego Roku! Więcej życzeń pod rozdziałem 61 :) 

Do napisania w 2015!!