Rozdział 59 Co w trawie piszczy, czyli co u kogo słychać?

W powietrzu było czuć jesień. Liście na drzewach zmieniły kolor z soczystej zieleni, na złocisto- czerwoną. Temperatura drastycznie spadła w okolice 10ºC (co oczywiście jeszcze dramatem nie było - bywało chłodniej), oraz częściej padał deszcz – dzień bez rozłożonego parasola, był dniem straconym.

W pracy szło mi świetnie, naprawdę polubiłam bycie Aurorem w „zawieszeniu”. Zajmowałam się organizowaniem akcji „od kuchni”, planowałam delegacje Aurorów do innych europejskich Ministerstw Magii, oraz organizowałam kursy doszkalające dla Świeżaków, czyli najmłodszych Aurorów.

Moody był świetnym szefem, najczęściej przesiadywał w swoim biurze, brał udział w akcjach albo planował różne „tajne” sprawy. Nie wtrącał się do mojej pracy, czasem coś mi doradzał, ale nigdy nie przekroczył żadnej granicy.

Nasze życie rodzinne kwitło – coraz częściej rozmawialiśmy z Jamesem o dziecku. Moim cichym marzeniem było zaplanowanie sobie porodu gdzieś na lipiec/sierpień/wrzesień przyszłego roku. Wiem, że może to się wydawać odrobinkę dziwne – nie jestem w ciąży, a planuję poród. Jednak jestem osobą która wszystko planuje z wyprzedzeniem – nawet kupno nowej bluzki.

Wiem, że James ma pewne obawy związane z ciążą, którymi to nie chce się ze mną podzielić. Dorea pocieszała mnie, mówiąc, że James bardzo przeżył wiadomość o tym, że zanim się urodził jego mama trzy razy poroniła, ale ciągle wydawało mi się, że chodzi o coś zupełnie innego. Tak jakby nie był pewny czy poradzę sobie z ciążą, dzieckiem. Szczerze mówiąc, trochę to psuło mi nastrój.

Ostatnio, gdy byłam z Mary na Pokątnej, weszłyśmy do dziecięcego butiku. Było tam tyle ślicznych przedmiotów, ubranek, przeróżnych dodatków do pokoików, że nie mogłam się opanować i kupiłam trochę pajacyków, smoczków, kocyków. Wiem, to co robię jest głupie, może zapeszać, ale nie mogłam się oprzeć tym cudom!

Opróżniłam już jedną sypialnię gościnną – tą przylegającą do naszej sypialni i planowałam przemalowanie jej w jakieś ciepłe kolory. Taak, powoli chciałam szykować dziecięcy pokoik.

Z całą pewnością mogę powiedzieć, że teraz moim głównym marzeniem i priorytetem było posiadanie dziecka.

A jak się na coś uprę, to nikt nie da rady, nawet James.

Z dziennika Jamesa Pottera

Praca Aurora była satysfakcjonująca. Cieszyłem się, że podążam drogą wyznaczoną przez mojego ojca, który był świetnym Aurorem. Może napiszę inaczej – nadal jest świetny, przecież nie umarł, ale jest na emeryturze i lepiej niech tak zostanie...

Misje, łapanie podejrzanych to było coś! Ta adrenalina, emocje – napędzało mnie to do dalszego działania. Już nie wyobrażałem sobie życia bez tej pracy. Było to, oprócz Lily i przyjaciół, najlepsze co mogło mnie w życiu spotkać. Fajnie jest żyć ze świadomością, że robi się to co się lubi i ma się z tego ogromną satysfakcję.

Przechodząc do życia rodzinnego – ostatnio odbyliśmy z Lily długą rozmowę o powiększeniu rodziny. Mówiąc szczerze, byłem lekko przerażony. Nie perspektywą posiadania potomka, a tym bardziej tworzenia go, przerażały mnie moje wspomnienia. Nigdy tak naprawdę nie otrząsnąłem się po stracie dziecka. Myślę, że każdy kto przeżył śmierć swojego nienarodzonego dziecka, nigdy o nim nie zapominał. Nieraz wyobrażałem sobie jakby wyglądało - czy to by był chłopiec, a może dziewczynka? Księżniczka tatusia, mała rudowłosa dziewczynka, o oczach w kształcie migdałów?

Lily coraz bardziej na mnie naciskała, a ja się czułem osaczony. Właściwie czułem się jak tchórz, którym to nigdy nie chciałem zostać. Dlatego postanowiłem, że trzeba rzucić rękawicę losowi i nawet bojąc się, spróbować.

Dużo rozmawiałem na ten temat z mamą, doskonale mnie rozumiała. Pocieszała mnie i mówiła, że na pewno tym razem nam się uda.

Żyłem nadzieją.

Gdybym mógł być pewien tej jednej rzeczy w swoim życiu, to tego, że nigdy nie dam za wygraną - w końcu zawsze walczę do końca.

Z różowego notatnika Dorcas Meadowes- Black

Otwarcie własnego Salonu Magismetycznego było najlepszą decyzją w moim życiu! Oczywiście, oprócz poślubienia Syriusza, żeby nie było.

Interes szedł wyśmienicie, miałyśmy codziennie wypełniony grafik po brzegi, klientki zapisywały się z miesięcznym wyprzedzeniem. Czułam, że wbiłam się w lukę – na Pokątnej brakowało takiego miejsca, a moje klientki bardzo chciały „ocalić siebie”.

Własny interes to jednak nie tylko różowe jednorożce latające nad głową – to ciężka harówka, oraz brak czasu.

Syriusz miał nienormowany czas pracy, ale ostatnimi czasy to ja stałam się pracoholiczką. Zaczynałam pracę równo o 9 rano, a wychodziłam po 21 lub później. Nie byłam z tego zadowolona, jednak mój mąż jeszcze mniej.

Syriusz jest bardzo absorbującą osobą, wszystko odbiera jako lekceważenie go – a to nie było tak! To, że nie miałam czasu, żeby wieczorem robić mu manicure to nie znaczyło, że go olewam! Czasami nie zauważał, że wracam do domu wykończona i obolała – bo posiedźcie sobie cały dzień w pozycji dziwnie przykurczonej, robiąc klientce pedicure, lub zabieg. Kręgosłup boli, a masażu nie ma kto robić.

Tak to właśnie jest z Łapą – on tylko wymaga, a jak coś nie idzie po jego myśli to się obraża.

Ale widziały gały co brały – zawsze wiedziałam jaki jest i myślę, że już tego nie da się zmienić. Nikt nie wciśnie mi tego banału, że można się/kogoś zmienić…

Dlatego zaplanowałam nam na koniec listopada wycieczkę – odpoczniemy od pracy, spędzimy czas tylko we dwójkę oraz naładujemy te przysłowiowe bakterie (chociaż nie wiem co to jest, ale Lily często to mówi i strasznie mi się podoba to powiedzonko).

Z dziennika Syriusza Blacka

Ostatnio wyprzystojniałem. No jak ja to robię? Z każdym dniem piękniejszy, zabawniejszy, mądrzejszy… To trzeba być mną, taa, jestem doskonały!

Ale kto tak nie uważał? Moja śliczna, zapracowana Czekoladka. Ostatnie nasze rozmowy to było tylko fukanie na mnie i totalna olewka mej skromnej osoby.

Czułem się porzucony.

Jak mały szczeniaczek, odtrącony przez mamusię.

Chociaż, może to nie brzmi dobrze, biorąc pod uwagę fakt, że Dorcas jest moją żoną, a nie mamą?

Ogólnie rzecz ujmując, czułem się odtrącony, olewany i niepodziwiany. A w moim przypadku codzienna dawka podziwiania mej doskonałej osoby, znacznie podwyższa moje i tak dosyć wysokie ego.

Bo cóż zrobić, jestem ideałem.

Boski Black!

Taaa, tak Boski, że żona nie zwraca na mnie uwagi…

Co ja robię źle?

Czy chodzi jej o to, że kupiłem sobie koszulkę z „Seksownymi Kocicami” – nowym zespołem, naprawdę fajnie śpiewających czarownic? Ale co, przez głupią koszulkę prawie by ze mną nie rozmawiała? I nie przytulała mnie do swoich dużych melonów? Merlinie, jak ja tęsknię za jej melonami…

Wróćcie do mnie! – darłem się w głowie.

I chyba Merlin mnie posłuchał, bo właśnie Dorcas wróciła z pracy. O 18!! Magia istnieje! Cholera, przecież to doskonale wiem… Siła umysłu/życzeń istnieje!

Idę przywitać żonę i jej dwie przyjaciółki – If you know what I mean ^^.

Z dziennika Mary McDonald

Wybrałam ciężki zawód – kurs na uzdrowiciela wysysał wszystkie moje siły. Było ciężko, ale przypominałam sobie, że od zawsze chciałam pomagać ludziom i siły mi wracały.

A wracały zawsze, gdy widziałam jego.

Ten specyficzny, krzywy uśmiech, przeznaczony tylko dla mnie.

Grymas, gdy się przekomarzamy.

Jego zniecierpliwienie, gdy go całuję po całej twarzy, a usta skrupulatnie omijam.

Kocham go.

Dopiero teraz czuję, co to jest miłość, jak silne jest to uczucie.

Przy tej jedynej, ukochanej osobie można być sobą, nie trzeba udawać kogoś innego, można postawić na naturalność, bo ma się tą pewność, że ta wyjątkowa osoba akceptuje nas ze wszystkim – naszymi wadami, zaletami, humorami, płaczem i PMS’em.

Było to dla mnie nowe doświadczenie, biorąc pod uwagę z lekka olewcze traktowanie mnie przez Remusa.

Apropo Remusa – odbyliśmy kolejną nieprzyjemną rozmowę. Bardzo chciał się spotkać, pogadać, a ja naiwna się zgodziłam. Przyszedł skacowany, zarzucał mnie pretensjami i próbował się wybielić. Przedstawił mnie jako zwykłą dziwkę. Bez słowa wyszłam z podrzędnego pubu w którym się spotkaliśmy i już od miesiąca nie otrzymałam od niego żadnej wiadomości. Czułam, że w końcu się od niego odcięłam. 

I było mi z tym cholernie dobrze.

Z dziennika Regulusa Blacka

Matka dowiedziała się o moim związku z Mary. Przydybała mnie z ojcem na Pokątnej i kategorycznie stwierdziła, że mam wracać na Grimmauld Place, że przynoszę szlachetnemu rodowi Blacków wstyd, oraz że nie mogę kalać naszej czystej od pokoleń krwi, związkiem z mugolaczką.

Spojrzałem matce prosto w oczy i zaśmiałem się. Wiem, że odebrała to jako policzek – duma nakazała jej odwrót.

Zapewne zostałem wypalony na drzewie genealogicznym po raz drugi. Szczerze? Miałem to gdzieś.

Po raz pierwszy w życiu czułem się naprawdę szczęśliwy.

Odzyskałem brata – Syriusz znowu stał się moim najlepszym przyjacielem, tak jak to  było w dzieciństwie.

Miałem, hm, może jeszcze nie przyjaciół, ale dobrych znajomych – Lily i Dorcas mnie zaakceptowały, James oraz Scott też. Pierwszy raz czułem się bezpiecznie, czułem że znajomi nie wbiją mi noża w plecy.

Ale co najważniejsze – miałem Mary, którą, chociaż ciężko jest mi to przelać na papier, a jeszcze trudniej powiedzieć – kocham.

Jeszcze nie wyznałem jej mojego uczucia – w domu Blacków nigdy nie mówiło się głośno o czymś tak głupim jak uczucia!

Można powiedzieć, że jestem uczuciowym degeneratem.

Jednak Mary skutecznie uczyła mnie tej sztuki. Dzięki niej moje życie stało się pełniejsze – wypełniła wszelkie pustki i rany, jakich byłem pełen.

Z dziennika Remusa Lupina

Postąpiłem beznadziejnie, tak beznadziejnie jak tylko ja potrafię – nie jestem pewien, ale możliwe, że nazwałem Mary dziwką. Jestem pochrzaniony! Miałem ją odzyskać, a zachowałem się jak kretyn. Coraz częściej uświadczam się w przekonaniu, że Mary dobrze zrobiła zrywając ze mną.

Co mogłem jej dać?

Jestem niebezpiecznym wilkołakiem, mam kiepską pracę, wynajęte mieszkanie z karaluchami – moimi ostatnio jedynymi kompanami.

Beze mnie będzie jej lepiej.

Tego byłem pewien.

Z dziennika Severusa Snape’a

Megan. Megan. Megan – to imię miałem na ustach każdego dnia. Ta niepozorna istota, czyniła mnie najszczęśliwszym mężczyzną na Ziemi.

Jej uśmiech, dobroć, szczerość – to wszystko składało się na jej wyjątkową osobę.

To niewiarygodne – zawsze myślałem, że mogę być szczęśliwy tylko z Lily – teraz wiem jak bardzo się myliłem.

Megan pokazała mi zupełnie inny Świat – pełen barw, nie tylko czerni i szarości.

Z pamiętnika Megan White

Gdy zostałam kiedyś przez Lily nazwana „totalnym mugolem” – myślałam, że to jakaś paskudna obelga. Teraz wiem, że tylko jej się to wyrwało i wiem, że jestem mugolem.

Ale mugolem poznającym świat magii – Severus pokazał mi Pokątną, zabrał mnie do Hogsmeade, oraz odwiedziłam Dolinę Godryka – miasteczko zamieszkane zarówno przez czarodziei jak i zwykłych śmiertelników – chociaż to może nie było niewiarygodne, w końcu tam mieszka moja kuzynka.

Sev był już moim piąty chłopakiem – ale ten związek był zupełnie inny, był całkowicie na poważnie. Byłam tym zarówno przerażona jak i podekscytowana. Czułam, że to może być ten jedyny.

Z dziennika Scotta Gill’a

Praca Aurora od zawsze była moim marzeniem – już gdy byłem wesołym ośmiolatkiem wiedziałem, że będę tym „dobrym”. Uwielbiałem zabawę w Aurora i złoczyńcę – rolę złoczyńcy zawsze odgrywała moja starsza siostra.

Ostatnio byłem jak robot – tylko pracowałem. Od dłuższego czasu nie miałem nawet chwili, żeby pomyśleć o związku. Jednak myślenie swoją drogą, gorzej znaleźć tą odpowiednią osobę…

Z dziennika Petera Pettigrew

Dawno nic nie pisałem. Jednak ostatnio stało się coś dziwnego – napisał do mnie Remus. Nie sądziłem, że którekolwiek z moich przyjaciół jeszcze się do mnie odezwie…

Remus mnie potrzebuje.

Wracam do Anglii.

***

Postaram się dodać jutro miniaturkę - następny rozdział po Świętach!