Miniaturka numer 1 "Zatrzaśnięci"

- Zaraz mnie szlag trafi – wyszeptałam. Utknęłam! Sama! W jakiejś niewiarygodnie małej salce, gdzieś na siódmym piętrze!

Zapytacie, jak ja to zrobiłam?

To bardzo proste – uciekałam przed pewnym kretynem.

- Evans, gdzie jesteś?! – zapytał pewien irytujący głos.

Właściwie nie wiedziałam co robić, zacząć krzyczeć i błagać, żeby mi pomógł wyjść, czy może siedzieć cicho i co tam, najwyżej tu zginę marnie, może kiedyś znajdą moje zwłoki.

Tak to jest, jak się łazi po Hogwarcie bez różdżki!

- Tu jestem! – wrzasnęłam i walnęłam w zaryglowane drzwi. Usłyszałam przekleństwo, kopnięcie i po chwili do ciasnego pomieszczenia wpakował się mój odwieczny (no dobra, sześcioletni) wróg numer 1 – James Potter.

- Uważaj, nie pozwól zamknąć się tym!… - zaczęłam, ale huk zamykanych drzwi mi przerwał.

No super!

Pięknie!

- Potter, weź tą łapę z mojego ramienia – wysyczałam, próbując przyjąć jakąś odpowiednią pozę.

Bo to pomieszczenie, schowek, czymkolwiek to było, miało może z metr na metr.

A teraz siedzą w nim dwie osoby.

Siedzą, to złe określenie. Stoją przyciśnięte do siebie i prawie dyszą sobie w twarz.

- No, witaj śliczna – powiedział Potter, głupio się uśmiechając i czochrając sobie włosy.

- Spadaj, pacanie – odparłam i spojrzałam na niego z małą nadzieją. Dobra, nie małą – wielką! – Masz różdżkę? – zapytałam.

Chłopak spojrzał na mnie i pokręcił głową.

O Merlinie!

- Utknęliśmy! – krzyknęłam i spróbowałam się odwrócić od chłopaka. Ale nie miałam miejsca! Właściwie stałam przyciśnięta do niego i czułam się coraz gorzej.

- Mam dzisiaj szczęście – oznajmił chłopak i oparł się dwoma rękoma o ścianę za mną. Właściwie uwięził mnie swoim ciałem.

Przełknęłam głośno ślinę i spojrzałam na niego.

- I co by tu teraz zrobić? – zapytał, lekko się do mnie przybliżając.

- Odsuń się – wyjęczałam i spróbowałam przejść pod jego ramieniem.

Gorzej, że nie było gdzie przejść.

- Widzisz Evans, los chce żebyśmy byli razem – wyszeptał mi chłopak do ucha i lekko pocałował mnie w szyję. O nie!

- Odsuń się – wyjęczałam, gdy zaczął ustami sunąc po mojej szyi.

- Czemu miałbym to zrobić? – zapytał. Zadrżałam lekko. Czułam się pokonana – Przyznaj Evans, podoba ci się – wyszeptał mi na ucho i przyciągnął mnie jeszcze bliżej do swojego ciepłego ciała.

Umięśnionego – pomyślałam, gdy objęłam go ramionami. Mimowolnie!

- Z tobą jest pewien problem, twoje ciało jak najbardziej mnie chce, lecz umysł się buntuje – dodał, całując mnie w kącik ust – Chciałbym, żebyś cała mnie chciała…

Drgnęłam nerwowo i zagryzłam usta. Dłużej nie mogłam odwracać wzroku.

Stało się.

Spojrzałam mu w oczy.

Te niewiarygodne oczy, koloru orzechów włoskich. Przepiękny brąz ze złotymi plamkami.

Przepadłam.

- Dobra, spróbujmy – wyszeptałam i przysunęłam się do chłopaka.

Po chwili poczułam jego usta na swoich.

Było to cudowne uczucie.

- Moment – wyjęczałam, gdy w końcu przerwał. Chociaż mógł nie przerywać…

Spojrzał na mnie.

- Podoba ci się – powiedział oskarżycielskim tonem. Zarumieniłam się – Nie martw się, mi też się podobało – dodał i znowu się do mnie przybliżył.

Teraz już tylko czułam chłodną ścianę na plecach i gorące ciało chłopaka.

- Evans… - zaczął, jednak mu przerwałam.

- Lily – wtrąciłam i poczułam, że się rumienię. Brunet uśmiechnął się drwiąco.

- Boli cię to „Evans”, prawda? – zapytał – Więc, Lily, doszliśmy do jakiś wniosków. Obojgu nam podoba się całowanie ze sobą. Może zrobimy inny eksperyment? – zapytał.

Po chwili poczułam jego rękę sunącą pod moją bluzką.

- Przestań – wyjęczałam, gdy poczułam, że niebezpiecznie zbliża się w rejony zapięcia od stanika.

- Na to za wcześnie – stwierdził i poprawił mi włosy – To co, kiedy idziemy na randkę? – zapytał, jakby nigdy nic.

Cholera.

- Niedługo są Walentynki – dodał.

Skinęłam głową.

Czułam się pokonana, ale dziwnie podekscytowana.

***

- Tutaj są! – usłyszałam głos Blacka. Siedzieliśmy w tym pomieszczeniu już od dobrych czterech godzin, które to przeznaczyliśmy na rozmowę.

I od czasu do czasu, na pocałunki.

- Cześć – powiedział Black, stając w otwartych drzwiach – Evans wyglądasz jakbyś robiła coś niegrzecznego… - dodał, mając zapewne na myśli moje potargane włosy i zarumienione policzki. Oraz wygniecioną koszulkę.

- Spadaj – wysyczałam i szybko pobiegłam w stronę Wieży Gryffindoru.

***

- Plan zadziałał? – zapytał Syriusz, gdy wolno wracaliśmy do Pokoju Wspólnego.

- W stu procentach – odparłem, przypominając sobie napierające na mnie ciało ukochanej – Spędzimy razem Walentynki – dodałem dumny.

- To trzeba ułożyć nowy plan – odparł Łapa.

***

- Co my tu robimy? – zapytała Lily ze śmiechem. Był już koniec czerwca, naszego ostatniego roku nauki w Hogwarcie.

- Przypominamy sobie nasze początki – odparłem, zatrzaskując drzwi w ciasnym pomieszczeniu.

Tym razem miałem różdżkę.

I nowy plan.

Zaręczynowy.

***

Witam! 

Usiadłam do napisania nowego rozdziału, a powstało coś takiego. Nie wiem czy jest to dobre, zupełnie nie jest powiązane z tym opowiadaniem! Po prostu, taki twór :) - byle nie potwór...

Chcecie więcej takich miniaturek? Mam jeszcze parę pomysłów, mogłabym czasem coś dodać :)