Rozdział 46 Ślub i wesele

Schodziłam wolno po szerokich schodach w rezydencji Potterów i dyskretnie rozglądałam się po przystrojonym pomieszczeniu. Wszędzie wisiały ozdoby oraz świeże kwiaty, przeważnie lilie, które to uwielbia James. Wiem, że brzmi to dosyć banalnie, mam na imię Lily, a mój już-za-chwilę-mąż lubi lilie. Ale tak jest prawda i tyle.

Powoli, próbując się nie zabić w wysokich szpilkach, zeszłam po schodach i podałam tacie dłoń. Czekał na mnie przy wejściu na schody. Teraz miał mnie zaprowadzić do mojego narzeczonego.

- Ślicznie wyglądasz, Lily – szepnął i włożył sobie moją dłoń w zgięcie swojego ramienia.

- Dziękuję – wyszeptałam i spojrzałam w stronę drzwi prowadzących na taras. To tam czekają na nas goście, oraz James.

W wielkim, białym namiocie, pośrodku zaśnieżonego ogrodu.

Sceneria była magiczna, wyszliśmy przez drzwi tarasowe i weszliśmy do namiotu pełnego gości. Jednak nie na nich patrzyłam.

Mój wzrok był skierowany tylko w jeden punkt, mój cały Wszechświat na Ziemi.

James.

Stał obok urzędnika, który to miał być mistrzem ceremonii. Niczym w transie, widziałam tylko ten jeden punkt, jedną osobę.

W tym momencie istnieliśmy tylko my dwoje.

Tata oddał moją dłoń Jamesowi i odszedł na swoje miejsce.

Nasza przyszłość zaczyna się tu i teraz.

- I jak się czujesz jako pani Potter? – zapytał James. Ceremonia ślubna, płynnie przeszła w imprezę weselną. Nasze rodziny zaczęły się zapoznawać, a co odważniejsi razem tańczyli, lub o czymś debatowali. Cóż, szkoda, że niektóre momenty zostaną wymazane z pamięci mojej mugolskiej rodziny…

- Czuję się wyśmienicie – odparłam z szerokim uśmiechem. Mocniej wtuliłam się w ramiona męża i zaczęliśmy tańczyć w takt wolnego kawałka.

- Wyglądasz dzisiaj przepięknie – wyszeptał mi James na ucho i pocałował mnie lekko w policzek.

- To pewnie ta suknia – odparłam.

Brunet spojrzał mi prosto w oczy i pokręcił głową.

- To nie to, bije od ciebie taki blask… Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale w moich oczach, aż się iskrzysz – powiedział i mną zakręcił. Oo, nie piruety w wysokich obcasach!

- Spokojnie, trzymam cię – dodał, gdy spanikowana chwyciłam go za ramię. Uśmiechnęłam się lekko i pocałowałam męża w usta.

Z różowego notatnika Dorcas Meadowes

- Patrz, są tacy słodcy – wyjęczałam do Syriusza. Staliśmy obok dekoracji kwiatowej i przyglądaliśmy się jedynej parze na parkiecie – Myślisz, że wiedzą, że wszyscy na nich patrzą? – zapytałam, spoglądając na narzeczonego.

- Raczej nie, inaczej Wiewióra by się zawstydziła i gdzieś uciekła – odparł i wyciągnął do mnie dłoń.

- Zatańczymy, madame? – zapytał, lekko mi się kłaniając. Noo, co arystokrata, to dobre wychowanie! Hm, no dobra, to dobre wychowanie wychodzi tylko czasami, a zazwyczaj Syriusz zachowuje się… dziko? To chyba dobre określenie dla niego…

- Oczywiście, że tak – odparłam i bez ceregieli zaciągnęłam go na parkiet.

Z dziennika pijaczki Mary McDonald

Siedzieliśmy z Remusem przy stoliku i popijaliśmy szampana. Wiem, obiecywałam sobie, że nie tknę alkoholu, bo działa na mnie destrukcyjnie, ale co miałam robić? Remus siedział przy stole i jadł, prawie nie zwracał na mnie uwagi.

- Zatańczymy? – zapytałam, już trochę niecierpliwie, blondyna.

- Może później? – odparł, wdając się w rozmowę z jednym z kuzynów Jamesa.

Wzruszyłam ramionami i wstałam od stolika. Na nowego partnera nie czekałam długo.

- Chcesz zatańczyć, McDonald? – zapytał Regulus Black, patrząc mi kpiąco w oczy.

- Jasne, Black – odparłam i chwyciłam za jego wyciągniętą rękę.

Z dziennika Severusa Snape’a

Zupełnie nie wiem co ja tutaj robiłem. Patrzyłem na najszczęśliwszy dzień życia byłej przyjaciółki i miłości mojego życia. Sam siebie katowałem widokiem rudowłosej z Potterem. Chociaż teraz ona też ma na nazwisko Potter…

- Severusie, przyszedłeś! – zawołała i lekko mnie uścisnęła – Chciałabym, żebyś kogoś poznał, to moja kuzynka Megan White – dodała i odsłoniła dziewczynę stojącą za nią.

Zobaczyłem najpiękniejszą kobietę w swoim życiu. Trochę podobną do Lily, też była ruda, ale zupełnie inna.

- Witaj, jestem Megan – powiedziała jedwabistym głosem, który pieścił moje zaczerwienione uszy.

- Severus Snape – odparłem i lekko potrząsnąłem jej wyciągniętą ręką.

Z dziennika Jamesa Pottera

Szukałem Lily po całym pomieszczeniu. Nigdzie jej nie było, szczerze mówiąc, zacząłem się martwic, chyba tak szybko by ode mnie nie uciekła?

- Lily? – zapytałem. Stała w gronie hm, rudych osób.

- James! – zawołała i rzuciła mi się w ramiona – Poznaj proszę, to moja kuzynka Megan, oraz kuzyni Matt i Jack. Czyli Gang Rudych – dodała i się zaśmiała. Spojrzałem na nią i załapałem.

- To nimi nam zawsze groziłaś! – krzyknąłem. Tak właściwie, to może nawet było by się czego bać. Kuzyni Lily byli naprawdę wysocy (jakaś rodzinna cecha) oraz bardzo umięśnieni. Za to kuzynka wydawała się dosyć krucha.

- Cześć – powiedział wyższy – Mam nadzieję, że Lily nie będzie musiała korzystać z naszych usług – zażartował. To znaczy, chyba zażartował. Bo mówił to dosyć poważnym tonem.

- Nigdy – odparłem i wytrzymałem jego zabójcze spojrzenie. Kiwnął głową i odszedł gdzieś z bratem.

- Przeszedłeś test! – wykrzyknęła Megan i poklepała mnie po plecach – Możesz być z siebie dumny, mój poprzedni chłopak go nie zaliczył – dodała.

- I co się z nim stało? – zapytałem, bardzo ciekawy odpowiedzi.

- Zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach – powiedziała poważnym tonem Lily.

Musiałem chyba zrobić głupią minę, bo obie wybuchnęły śmiechem.

- Spokojnie, był zwykłym palantem, nic mu nie zrobili – wyjaśniła Megan – Chociaż ostrzę sobie pazurki na nowe mięsko – powiedziała i spojrzała w kierunku… SNAPE’A?!

- Mówisz o Severusie S? – zapytałem, będąc w niezłym szoku.

- Lubię takich Emo – odparła. Spojrzałem na Lily, bo nic nie załapałem.

- Później ci wyjaśnię – wyszeptała mi na ucho. Skinąłem głową.

- Snape lubi rude – powiedziałem, spoglądając na wywracającą oczami Lil.

- Dobrze wiedzieć – odparła Megan, potrząsnęła włosami i ruszyła w kierunku czarnowłosego.

Z dziennika Syriusza Blacka

Tańczyliśmy z Czekoladką gorące tango, seksowną rumbę oraz szaloną lambadę. Naprawdę dobrze się bawiłem, chociaż zazwyczaj nie tańczę, w końcu nie lubię wprawiać ludzi w zachwyt nad moją boską osobą. Chociaż, dobra, przyznaję, uwielbiam! Kocham być w centrum zainteresowania, uwielbiam być podziwiany i naśladowany!

- Nie mam siły! – wydyszała Dor i zaciągnęła mnie do stolika.

- Masz słabą kondycję – zauważyłem. W końcu sam popracowałem nad formą, przestałem jeść chipsy i zacząłem biegać. A musicie wiedzieć, że bieganie, gdy na dworze leży minimum 30 centymetrów śniegu, nie jest łatwe. Dlatego dzisiaj, mogę się pochwalić płaskim brzuchem i niezłą formą. Oraz brakiem drugiego podbródka.

- No, maam – wyjęczała. Nagle uniosła wyżej głowę i głośno wciągnęła powietrze – Czy twój brat tańczy z Mary?! – wykrzyknęła i wskazała palcem.

Owszem, pod ścianą mój młodszy braciszek, z cwaniackim uśmiechem obłapiał zadowoloną blondynkę.

- Chuć Blacków… – skomentowała to Dorcas.

Z dziennika Remusa Lupina

Stałem z panem Potterem obok stołu z przekąskami i rozmawialiśmy o aspektach życia w stricte czarodziejskiej wiosce.

- … także uważam… Czy ty mnie w ogóle słuchasz, Remusie? – zapytał pan Charlus, patrząc na mnie, cóż, całkiem jak syn. Te ich podobieństwo!

- Taak – odparłem, trochę rozkojarzony – Przepraszam na chwilę – dodałem i odszedłem kawałek dalej.

Teraz miałem idealny widok na moją dziewczynę, nieprzyzwoicie tańczącą z bratem Syriusza. Tak jakbym zobaczył przed sobą czerwoną płachtę, ruszyłem na chłopaka niczym taran.

- Merlinie, co oni wyprawiają?! – krzyknęłam do Dorcas. Dosiadłam się do stolika przy którym siedziała Dor wraz z Syriuszem i cicho wymienialiśmy uwagi na temat wesela. Jednak naszą uwagę przyciągnęło zamieszanie na parkiecie. Syriusz wstał z krzesła.

- Remus okłada Regulusa pięściami, a Mary zakrywa sobie dłonią usta – powiedział Syriusz, jakby to było coś najnormalniejszego w świecie.

Wytrzeszczyłam oczy, zebrałam fałdy kiecki w dłoń i podbiegłam do małego tłumu zaaferowanych gości.

- James, zrób coś! – zawołałam do bruneta, który to nadbiegł zaraz za mną.

- Protego! – krzyknął J i między bijącymi się facetami stanęła tarcza.

- Koniec przedstawienia! – krzyknęłam do tłumu, a właściwie do kuzynów Jamesa, oraz do zdziwionych moich kuzynów. Ugh, później wymaże im się to wspomnienie.

- Co was napadło? – wysyczałam do poobijanej dwójki.

- O- on doobierał się do Mary – powiedział Remus, chyba z gniewu się jąkając. O kurczę, a ja myślałam, że on zawsze jest taki spokojny!

- Tańczyliśmy, palancie! – odparł Regulus, wstając na nogi i otrzepując szatę – Spadam. Wesołego życia, czy co to się tam życzy nowożeńcom – dodał, kiwnął nam głową i z cichym trzaskiem się teleportował.

Spojrzałam na Jamesa i ten jakby czytał mi w myślach, odciągnął Remusa na stronę.

- Mar, co tu się stało? – zapytałam.

- Tańczyłam z Regulusem i Remusowi zupełnie odbiło! Rzucił się na niego i zaczął go okładać pięściami – odparła. Po policzkach płynęły jej łzy i rozmazywały jej tusz.

- Chodź – powiedziałam do blondynki i zaprowadziłam ją do stolika, przy którym siedzieli Dor z Syriuszem – Zajmijcie się nią – dodałam i poszłam szukać Jamesa i Remusa.

Moje poszukiwania nie trwały długo, zakończyły się w łazience na parterze.

- Remus, co ci odwaliło? – zapytałam chłopaka. Spojrzał na mnie smutnym wzrokiem.

- Przepraszam Lily, zrujnowałem wasze wesele – odparł patrząc na naszą dwójkę.

- No stary, aż takich zasług sobie nie przypisuj – powiedział James. Uśmiechnęłam się na ten tekst i poklepałam Lunatyka po ramieniu.

- Ochłoń trochę i przeproś Mary. Była przerażona – powiedziałam i wyciągnęłam Jamesa z toalety.

- Wisisz mi co najmniej dwa tańce – dodałam. Skierowaliśmy się na zapchany parkiet.

Z pamiętnika Petunii Dursley

Mama przejęła obowiązek opieki nad Dudziaczkiem, więc mogłam szaleć razem z Vernonem na parkiecie! Tak naprawdę określiłabym nas Królem i Królową imprezy, gdyby nie to, że jest to wesele mojej siostry, więc to jej się należą honory.

- Mogłabym tak co wieczór! – krzyknęłam do męża, próbując przekrzyczeć głośną muzykę.

- A ja chyba nie! – odkrzyknął zasapany. Zaśmiałam się z jego nieporadnej miny i mocno przytuliłam.

Po tych idiotycznych zabawach w rzucanie bukietu (złapała Dorcas!), oraz krawatu (Syriusz, to chyba coś oznacza…), impreza powoli się kończyła.

- Jestem wykończona – powiedziałam, zdejmując z obolałych stóp szpilki. Ziewnęłam i przytuliłam się do cieplutkiego Jamesa – Zaniesiesz mnie? – zapytałam. Brunet uśmiechnął się i teleportowaliśmy się do domu.

- Już nie jesteś zmęczona? – zapytał James, gdy władowałam mu się do kabiny prysznicowej.

- Nie bardzo – odparłam i przejechałam palcem po jego linii kręgosłupa. Po plecach przeszedł mu dreszcz.

- Nieładnie się bawisz – powiedział i odwrócił się do mnie przodem. Uśmiechnęłam się lekko i przysunęłam najbliżej jak mogłam. James spojrzał mi w oczy i gorąco pocałował.

Ta noc była niewiarygodna.

***

Zupełnie nie podoba mi się ten rozdział. Tak właściwie nie opisałam ceremonii ślubnej z dwóch powodów - po pierwsze chciałam, żebyście sobie same to wyobraziły, po drugie - jestem leniem, nie miałam głowy do wymyślania jakiś formułek, czy innych tekstów, które się mówi przy takich uroczystościach i nie chciałam wpaść w jakieś płaczliwo-wzruszające tony. Także, cóż, jest jak jest. Następny rozdział dodam w niedzielę wieczorem, no chyba że uda mi się wcześniej.