Rozdział 77 Blackowie w natarciu

Z notatnika Dorcas Meadowes – Black

Siedziałam na krześle w jadalni i myślałam co jeszcze powinnam zrobić. Wszystko musiało być idealne, bo to dzisiaj, właśnie dzisiaj mieli przyjść na zapoznanie z wnukami dziadkowie Blackowie.

Byłam zestresowana jak nigdy. Naprawdę chciałam, żeby wszystko było doskonałe i dopięte na ostatni guzik! Po ostatnim spotkaniu z Walburgią i Orionem, postanowiłam, że zostanę idealną synową.

- Posprzątałam, ugotowałam obiad, nastawiłam się na wstrętne komentarze, wypucowałam dzieci, ubrałam się jak na czarownicę przystało, w idiotyczną szatę wyjściową, kupioną w ulubionym sklepie Walburgii... – wyliczałam, wpatrując się w kominek.

- Dorcas, czym ty się przejmujesz? – zapytał Syriusz, wszedł do jadalni i podał mi Carinę – Moja matka i tak wszystko skrytykuje, chociaż dom lśni, a obiad smakuje jak z najlepszej restauracji. Nie martw się – dodał.

- Nie martw się – przedrzeźniłam go, wykrzywiając się. Poprawiłam zabawnie sterczące włoski córki – Leo śpi?

- Chrapie jak ty… To znaczy niedźwiedź! Chciałem powiedzieć, że chrapie jak niedźwiedź – poprawił się Syriusz i z zabójczym uśmiechem, mrugnął.

Pokręciłam głową i z córeczką na rękach ruszyłam do salonu. Poprawiłam układ niektórych bibelotów, powąchałam róże w wazonie i usłyszałam donośny dźwięk dzwonka do drzwi.

- Cholera – wyszeptałam i przywołałam na twarz miły uśmiech.

Z dziennika Syriusza Blacka

- Syriuszu, chociaż myślałam, że zostaniesz hańbą mego łona, trafiłeś do tego okropnego Gryffindoru, przyjaźnisz się z mugolakami i mugolami, to jednak muszę przyznać, że wybrałeś sobie idealną żonę! Gdyby tylko Regulus nie był taki głupi, i nie chciał się żenić z tą mugolaczką… - powiedziała matka, na co przewróciłem oczami.

Obiad minął bez większych spięć. Dorcas rzeczywiście idealnie wszystko zaplanowała. Nawet wynajęła skrzata do podawania dań! Moja matka była ukontentowana.

- Walburgio, nie zawstydzaj Dorcas! Więc, moja droga, kiedy poznamy nasze czystokrwiste wnuki, naszą przyszłą dumę i chlubę? – zapytał Orion, popijając drinka.

- Przyniesiemy je – odparła Dorcas i pociągnęła mnie na piętro do pokoju dziecięcego.

- Myślisz, że będą jeszcze długo siedzieć? – zapytała, biorąc na ręce Leo.

- Mam nadzieję, że niedługo wyjdą. Moja matka rzuca takie teksty, że mam ochotę ją wywalić z naszego domu – odparłem, schodząc po schodach z córką w ramionach.

- Och, cudowne! – krzyknęła matka i wstała z sofy – Orionie, chłopiec odziedziczył dumny nos Blacków! Niewiarygodne, myślałam, że mój ojciec będzie ostatnim…

- Walburgio, patrz! Mała Carina ma dokładnie taki sam wykrój ust jak moja świętej pamięci matka! – odparł Orion – Mogę ją potrzymać? – zapytał.

Czując, że nie mam innego wyboru, podałem ojcu córkę i usiadłem w fotelu.

- Ale uszy stanowczo mają po Meadowesach – stwierdziła moja matka, przejmując od Dorcas, Leo.

- Tak, moja mama powiedziała to samo – potwierdziła brunetka, puszczając do mnie oko. Doskonale wiedzieliśmy, że rodzice Dor nie zastanawiali się, co dzieci mają po rodzinie. Po prostu cieszyli się z wnuków, byli szczęśliwi, że są zdrowe i tak świetnie się rozwijają.

- Czy przejawiają już jakieś magiczne zdolności? – zapytała matka, lustrując wzrokiem rączki Leo – Pamiętam, że Regulus dosyć wcześnie ujawnił swoje moce. Syriusz później…

Westchnąłem ciężko i dolałem sobie i ojcu Ognistej.

- Jeszcze nie – odparła Dorcas i zabrała popiskującą Carinę od ojca.

- Od razu, jak tylko zauważycie, że dzieje się magia, macie mnie o tym zawiadomić! – dodała matka i oddała mi syna.

- Orionie, zasiedzieliśmy się! – powiedziała i wykrzywiła usta. Chyba miał być to uśmiech… - Było miło.

- Oo tak – westchnąłem – Zawiadomimy, jeżeli będziemy mieli wpaść.

Po chwili w salonie zapanowała miła cisza, rodzice korzystając z kominka wrócili na Grimmauld Place.

- To była masakra – skomentowała Dorcas i zostawiając mi dzieci pod opieką, poszła odprawić skrzata.

- Oj dzieciaki, módlcie się, żeby dziadkowie nie chcieli za często wpadać – powiedziałem i siedząc w fotelu razem z dwójką szkrabów, nawiązywałem z nimi kontakt i rozkoszowałem się przyjemną ciszą.

- Harry, śpij! – jęknęłam, patrząc na czerwone od krzyku dziecko.

- Może mu wyczarować ptaszki? – zapytał James.

- Ptaszki już od tygodnia nie pomagają – odparłam, biorąc syna na ręce –To chyba kolka, ma wszystkie objawy opisane w „Perfekcyjnym dziecku”.

Harry rzeczywiście miał podkulone nóżki i rozpaczliwie płakał.

- Więc co robimy? – zapytał spanikowanym głosem James.

- To samo przechodzi – odparłam, przytulając głośno płaczące dziecko – Potrzymasz go? Przyniosę ciepły ręcznik, położymy mu na brzuszku, może pomoże.

W łazience rozpłakałam się z bezsilności i podgrzałam różdżką ręcznik.

Z dziennika Remusa Lupina

Praca w norweskim oddziale Gringotta była naprawdę świetna. Miałem lepszą posadę niż w Londynie, więcej zarabiałem, ale czegoś mi brakowało.

Przyjaciół.

Peter... Peter chyba tak naprawdę nigdy nie był moim przyjacielem. Gdy zamieszkaliśmy w Oslo, zrozumiałem, że Peter wcale się nie zmienił. Nadal szukał przyjaciół w mocnych osobowościach, i gdy już takich znajdywał, oplatał ich jak bluszcz lub diabelskie sidła.

Zawsze był słabym człowiekiem.

Dlatego wyliczając wszystkie „za” i „przeciw”, zdecydowałem się na powrót do kraju. Może przyjaciele mnie jeszcze zechcą?

Z dziennika Jamesa Pottera

- Usnął – stwierdziłem z ulgą. Harry’emu w końcu przeszła kolka i grzecznie poszedł spać.

- Cudownie – odparła Lily – Mamy czas, żeby spokojnie porozmawiać – dodała poważnie, przymykając drzwi od pokoju Harry’ego.

- Co tylko zechcesz – powiedziałem nie spodziewając się tego co niedługo nastąpi…

- Widzisz James, ja wiem, że to pewnie nic takiego, ale… - zaczęłam, niespokojnie chodząc po salonie – Gdy byli u nas rodzice, twoja mama powiedziało coś, co od dłuższego czasu nie daje mi spokoju. James, jaką my ponieśliśmy stratę? – zapytałam, patrząc mężowi prosto w oczy.

I w momencie, w którym zadałam to pytanie, już wiedziałam, że nic nie będzie takie jak dawniej.

Z dziennika James Pottera

Czułem, że ten moment kiedyś nadejdzie. W końcu kłamstwo ma krótkie nogi. Nie miałem do matki pretensji o to, że jej się coś wymsknęło. Powinienem być odważny i powiedzieć Lily, co się stało.

- Lily, pamiętasz wakacje w Hiszpanii? – zapytałem i spojrzałem na poważną rudowłosą.

- Oczywiście, że tak, było świetnie – odparła – Ale co to ma do rzeczy?

- Widzisz Lily, wtedy stało się coś cudownego… Ale trwało to tak krótko.

- James, możesz nie mówić zagadkami? – zapytała Lily, siadając obok mnie na kanapie – Co się stało?

- Byłaś w ciąży, Lily – odparłem, szybko odwracając wzrok od zszokowanej miny żony.

- Jak to? Jak to, byłam w ciąży? – zapytałam. W głowie miałam milion myśli i pytań. Jedna myśl była najgorsza, jeżeli byłam w ciąży, a dziecka nie ma, to…

- Straciłam dziecko?! – zapytałam, wyrywając rękę z mocnego uścisku Jamesa – Czemu nic nie pamiętam? James, co ty zrobiłeś?

Spojrzałam w oczy bruneta.

- Wy… Wymazałeś mi pamięć? – zapytałam zszokowana, w końcu pojmując. Strata. Boże, jak mogłam być tak głupia?

- Lily, ja… Lily, chciałem dobrze! – zawołał James, gdy czując napływające do oczu łzy, rzuciłam się w kierunku schodów.

Musiałam to przemyśleć. Sama.

Z dziennika Jamesa Pottera

Usiadłem ciężko na kanapie i usłyszałem głośne trzaśnięcie drzwiami. Zapewne powinienem biec za Lily, dobijać się do drzwi i próbować jej wszystko wyjaśnić. Jednak znałem żonę i wiedziałem, że powinna to przemyśleć.

Bałem się jedynie tego, że znowu pogrąży się w apatii.

Siedziałam na łóżku i próbowałam sobie cokolwiek przypomnieć. Nie mogłam, ktoś kto rzucił zaklęcie, był naprawdę dobry.

- Straciłam dziecko – wyszeptałam. W którym byłam miesiącu ciąży? Jak to się stało? Czemu je straciłam? Czemu James zdecydował się na wymazanie mi pamięci?

- Znasz siebie, na pewno się załamałaś – powiedziałam, spoglądając na swoją bladą twarz w lusterku – A on nie chciał cię stracić, to James…

I w tym momencie spłynął na mnie spokój.

Już wiedziałam, co powinnam zrobić…

Z dziennika Jamesa Pottera

- James – usłyszałem. Spojrzałem na schody, na których stała Lily – Musimy porozmawiać…

Kiwnąłem głową i wstałem z kanapy. Czemu złe wiadomości lepiej przyjmować na stojąco? I czemu miałem pewność, że będą złe?

- James, to co się stało… Nie cofniemy czasu. Ale pokazałeś się z zupełnie innej strony. Jestem tym przerażona. James, musimy się rozstać…

***

;)