Rozdział 79 Święta/Sylwester

Śnieg leżał dosłownie wszędzie. Gdzie nie spojrzeć, tam było biało. I zimno. Czy ja już mówiłam, że nie lubię zimna? Hm, zapewne tak i to nawet nieraz! Ale teraz było inaczej. Była to pierwsza zima Harry’ego! I wiem, że jest on jeszcze za mały, aby bawić się na śniegu, lub lepić kulki czy bałwany (ma niecałe pięć miesięcy, więc to wiadome, aż tak genialny nie jest), ale i tak wychodząc z nim na spacery, wydawało mi się, że pochłania wzrokiem te śnieżne zaspy.

Mając dziecko czas pędzi niespodziewanie szybko. Człowiek musi zajmować się tą małą istotką, poświęcać jej prawie cały swój czas. Ale zawsze zostaje to wynagrodzone. W naszym przypadku, nareszcie przesypianymi nocami. Harry w końcu przestawał budzić się w nocy, to był wielki progres.

Święta w tym roku miały być wyjątkowe. I to z paru powodów. Oczywiście tym najważniejszym, była obecność naszego dziecka. Następnym, to, że mieliśmy spędzić święta z całą rodziną, wszystkimi przyjaciółmi, oraz rodziną przyjaciół. Pokręcone, nie? W domu Potterów, miały się odbyć święta na co najmniej czterdzieści osób. Wyliczę, żeby było łatwiej.

- Dorea, Charlus i wszyscy kuzynowie Potterów (15 osób)

- ja z Jamesem oraz Harry’m

- moi rodzice, wraz z Dursley’ami i Wielkim De

- Dorcas z Syriuszem i dziećmi

- rodzice Dorcas, oraz rodzice Syriusza (o zgrozo!)

- Mary z Regulusem

- rodzice Mary

- Megan z Severusem

- Scott z dziewczyną.

Nie wiem jak, ale Dorei udało się każdego namówić na przyjście. Oczywiście najgorsza przeprawa była z Walburgią i Orionem, ale zgodzili się na krótką wizytę.

Harry rósł jak na drożdżach. Z każdym mijającym dniem, wydawało mi się, że jest coraz większy, że umie coraz więcej.

Dni grudnia mijały w zastraszającym tempie. I tak oto nastał 25 grudnia, Boże Narodzenie.

- James, ubierz Harry’ego w skafander! – zawołałam z garderoby. Dobranie sukienki, butów i wszelkich dodatków, zajęło mi ponad pół godziny, a tak naprawdę już powinniśmy wychodzić.

- Dobrze, ale pośpiesz się! Bo będziemy ostatni! – odkrzyknął James. Szybko założyłam sukienkę, upięłam włosy w luźnego koka i założyłam obcasy. Byłam gotowa.

- Idziemy – zdecydowałam, schodząc po schodach, w holu łapiąc płaszcz, i pociągnęłam męża za drzwi.

- Idziemy – potwierdził James, trzymając w ramionach śliniącego się Harry’ego.

- Jesteście! – zawołała Dorcas, otwierając nam drzwi – Alarm, ratunku! Walburgia zaczyna gderanie! – dodała szeptem, wskazując na rozpartą na sofie matkę Syriusza.

- No ja cię nie uratuję, znowu zacznie się do mnie zwracać jak do skrzata – odparłam, szybko zdejmując płaszcz i odbierając od J syna – James, weź ją jakoś zabaw – dodałam.

- A co ja, jakiś pajac nadworny? – wyburczał, lecz gdy chciałam coś powiedzieć (ekhm, potwierdzić to co powiedział), dodał – Okej.

James ruszył w stronę poważnej Walburgii, a ja ruszyłam z Harry’m za Dorcas.

- Ależ tu ludzi – wyszeptałam, patrząc na salon w którym siedzieli goście, a następnie na magicznie powiększoną jadalnię, z gigantycznym stołem – Może trzeba w czymś pomóc? – zapytałam, widząc zbliżającą się do nas Doreę.

- Witaj, kochanie! Nie, usiądźcie sobie z Dorcas, skrzaty wszystko załatwią – odparła, całując mnie w policzek i po gilgotała Harry’ego – Jak się ma mój wnuczek? – zapytała, przejmując ode mnie dziecko.

Wzruszyłam ramionami, gdy uprowadziła mi Harry’ego w stronę licznego kuzynostwa i Charlusa, i poszłam przywitać się z rodzicami oraz Petunią.

- Lily, świetnie wyglądasz! – zawołała mama, mocno mnie obejmując – A z kim James rozmawia? Jakaś dziwna kobieta, jak nas zobaczyła, to tak gniewnie zacisnęła usta, a później coś mamrotała…

- Och, nie przejmuj się – odparłam, witając się z tatą – To matka Syriusza, czarownica – wyjaśniłam tak, jakby to wyjaśniało wszystko.

- Aa – powiedziała mama, puszczając mi oko – To ta dziwaczka?

- Uhm – przytaknęłam, biorąc na ręce Wielkiego De. I był on naprawdę wielki! Mała klucha. sensie, wcale nie taka mała.

- Cześć, Wielki De, ałaaa, nie ciągnij cioci za włosy! – zawołałam, gdy zadowolony z siebie Dudley, złapał mnie za zwisający lok – Trzymaj go Petunio, inaczej wyrwie mi wszystkie włosy…

Z dziennika Jamesa Pottera

- Więc powiedz mi Jamesie – powiedziała Walburgia. Lekko skrzywiłem się na to „Jamesie” – Jak tam twoje półkrwi dziecko?

Przewróciłem oczami.

- Doskonale, Harry świetnie się rozwija – odparłem, patrząc na wygłupiającego się z moimi kuzynami, Syriusza.

- Wiesz, Leo i Carina są tacy doskonali! – zawołała – Wyobraź sobie, Dorcas mi powiedziała, że już przejawiają magiczne zdolności! Niewiarygodne dzieci… Ale cóż, są czystej krwi – dodała z krzywym uśmiechem, machając dłonią do rodziców Dorcas.

- Taaa – odparłem i zobaczyłem przemykającą do kuchni Lily – Przepraszam ciociu, zobaczyłem żonę.

Takim oto sprytnym sposobem, uwolniłem się od towarzystwa matki Syriusza i podążyłem za Lily.

- Co robisz? – zapytałem. Aż podskoczyła!

- Merlinie, James, nie strasz mnie! – zawołała – Chciałam prześlizgnąć się do kuchni, żeby pomóc skrzatom – dodała.

Przewróciłem oczami i pociągnąłem ją z powrotem do salonu.

Po zjedzeniu wielkiej ilości przeróżnych potraw, pośpiewaniu kolęd i po podziwianiu dzieci, w końcu mogliśmy wrócić do domu.

- Spokój! – westchnął James, kładąc uśpionego Harry’ego do łóżeczka – Walburgia jest okropna, żeby powiedzieć do Petunii „ty chuda, mugolko”!

- Oj tam – zaśmiałam się, przypominając sobie minę siostry. Zaskoczenie pomieszane z oburzeniem – Było całkiem miło, myślałam, że będzie gorzej, naprawdę.

Wyszliśmy z pokoju Harry’ego i skierowaliśmy się do sypialni.

Z dziennika Syriusza Blacka

Sylwester. 

Impreza. 

Alkohol. 

Dziewczyny. 

Dużo dziewczyn. 

Dużo, skąpo ubranych dziewczyn. 

Wielkie ilości skąpo ubranych dziewczyn, popijających alkohol. 

Dużo, skąpo ubranych dziewczyn, popijających wielkie ilości alkoholu…

…

Tak kiedyś wyglądały moje imprezy sylwestrowe. Alkohol i dziewczyny. Ale teraz, gdy jestem statecznym mężem, ojcem dwójki dzieci, wyglądają zgoła inaczej.

- Syriuszu, przewinąłeś Leo? – zapytała Dorcas, trzymając na rękach córkę – Za dziesięć minut wychodzimy do Mary i Rega, to pierwsza impreza sylwestrowa w ich domu!

Taa, impreza z trójką małych dzieci, bez alkoholu (ok, będzie szampan o północy) i skąpo ubranych lasek…

Ależ statusiałem! Istnieje w ogóle takie słowo? Zresztą, co mnie to obchodzi, ten sylwester będzie lipny!

Z dziennika Jamesa Pottera

Sylwester, ostatni dzień w roku. Roku pełnym wydarzeń, cudownych momentów i prawie nieustającej sielanki. Ale też roku pełnym stresów (ciąża Lily), pracy, oraz nieporozumień.

Nie zależało mi na dzikiej imprezie, takiej, jakie się odbywały po wygranych meczach w Hogwarcie. Cieszyłem się z towarzystwa rodziny i przyjaciół.

Wydoroślałem? To jest tak pewne, jak to, że moja żona jest najpiękniejsza na świecie, a syn najmądrzejszy.

Dorosłem.

Tak swoją drogą, McGonagall mogłaby być ze mnie dumna, myślę, że się tego nie spodziewała…

Z dziennika Regulusa Blacka

Imprezy sylwestrowe w Slytherinie… Ech, wspomnienia! Grono Śmierciożerców rzucających czarnoksiężne zaklęcia na niewinne zwierzęta, lub co gorsza, dzieciaki… Cieszyłem się, że ten sylwester będzie inny. Spędzony w gronie przyjaciół, brata i narzeczonej.

Zmieniłem się? Oczywiście, że tak! Może gdyby przydziały do domów w Hogwarcie odbywały się później, moje szkolne życie wyglądało by całkiem inaczej…

Jednak nie ma czego żałować, teraz jestem najszczęśliwszym facetem na ziemi. I niech tak pozostanie…

Z dziennika Dorcas Meadowes – Black

Matka dwójki dzieci, kto by pomyślał? Ja, dziewczyna uwielbiająca imprezy, szum, facetów! Ustatkowana, z mężem u boku i słodkimi bliźniakami, prowadząca własną, świetnie prosperującą firmę…

- Dorcas, zmieniłaś się – wyszeptałam do lustra, patrząc na swoje poważne odbicie.

Jednak uważam, że jest to zmiana na lepsze…

Z dziennika Mary McDonald – niedługo Black

Patrzyłam na roześmianego Regulusa, wygłupiającego się z Syriuszem i Jamesem. Kto by pomyślał, że ja, niepozorna Gryfonka, kujon i prefekt, zdobędę tak fajnego faceta? I to takiego, który mnie kocha całym sercem i zrobiłby dla mnie wszystko? Czym ja sobie na to zasłużyłam? Gdybym była wierząca, pewnie bym powiedziała, że dobrymi uczynkami… Ale nie jestem, więc?

Z pamiętnika Lily Potter

Sylwester, pierwszy spędzony z Harry’m… Zapewne powinnam zrobić podsumowanie moich osiągnięć, wyznaczyć sobie cele na przyszłość.

Więc – rok 1980 obfitował w przeróżne wydarzenia. Zostałam Aurorem, podjęłam pierwszą pracę, zaszłam w ciążę, urodziłam dziecko, zostałam matką chrzestną Cariny, dowiedziałam się o pewnej zatajonej sprawie…

Taak, rok 1980 nie był nudny!

A cele, hmm. Po urlopie macierzyńskim wrócić na pół etatu do pracy?

Nauczyć się nowego języka?

Mieć kolejne dziecko?

Tak, to dobrze plany.

Ale głównym moim planem i celem, było bycie szczęśliwą.

- Szczęśliwego Nowego Roku – wyszeptałam do Jamesa i namiętnie go pocałowałam.

Jego ramiona, to było moje szczęśliwe miejsce. Dokąd będę je miała, będę szczęśliwa.

***

No dobra, ależ słitaśny koniec rozdziału!  W sobotę dodam ostatni rozdział, a w poniedziałek epilog. Smuteczek, dziewczęta... 
Edit1:
Właśnie piszę rozdział 11. Masakra, wychodzi mi parodia! Siedzę i się śmieję, z tego co napisałam. Hm, nie jest dobrze :) 
Edit2:
Nie napiszę dzisiaj już ani słowa! Bo to, co ze mnie wychodzi, jest straszne. Okropne.