Rozdział 37

Zaczął się kwiecień, a wraz z nim powróciły treningi quidditcha. I to wiecie, nie takie raz na tydzień, czy góra dwa.

Codziennie, James wraz z Syriuszem, Dorcas i resztą zawodników drużyny Gryffindoru, spędzał bite dwie godziny na boisku, oraz przynajmniej godzinę wieczorem, w Pokoju Wspólnym na dopracowywaniu strategii na najbliższe mecze sezonu letniego.

Wiedziałam, że zależy mu na zdobyciu Pucharu Quidditcha, więc w żaden sposób nie przeszkadzałam mu w dążeniu do zwycięstwa. A nawet, było mi to na rękę. Tak, tak, brzmi to nie fajnie, ale jeżeli miałam zdać wszystkie OWTM-y na Powyżej Oczekiwań, musiałam się przyłożyć do nauki.

Na szczęście, okazało się, że w tym dążeniu nie jestem osamotniona. Można powiedzieć, że stworzyliśmy kółko kujonów, czy coś w tym stylu. Remus, Amy, Marlena, Thomas, Alicja, Frank oraz oczywiście moi.

            - Jestem do tyłu z Zielarstwem – mruknęła Alicja, nerwowo stukając paznokciem w okładkę książki. – Zupełnie nie rozumiem, jak można lubić Zielarstwo… Nienawidzę tego babrania się w ziemi i przesadzania tych cholernych roślinek – dodała, oglądając swoje idealnie owalne paznokcie.

Nasze małe kółko naukowe, miało tego wieczora wolne – siedziałam sama z Alicją w dormitorium, i jako największe kujony, próbowałyśmy zaaplikować naszym zmęczonym umysłom jeszcze trochę niezbędnej wiedzy.

            - Chcesz moje notatki? – zapytałam, gdy dziewczyna z głośnym jękiem zrzuciła książkę z łóżka.

            - Nie – wyburczała i przekręciła się z pleców na brzuch.- Lily…

            - Hm?

            - Myślałaś o przyszłości? Wiesz, o pracy, o tym co będzie po szkole? – zapytała, bacznie mnie obserwując.

            - Myślałam – przyznałam, chociaż czasami bałam się wybiegać aż za bardzo w przyszłość. Niepewną. – Wiem, że na pewno będę z Jamesem…

            - W końcu to twój mąż – zaśmiała się szatynka, na co puściłam jej oko.

            - Pewnie zamieszkamy w Dolinie Godryka, Jamesa uwielbia to miejsce… Myślałam o tym, żeby zostać uzdrowicielem, ale znowu nauka na uniwersytecie trwa cztery lata. To będzie znowu mnóstwo nauki, a ja myślałam, raczej o… - przerwałam, nagle zawstydzona.

            - O czym? – zapytała Alicja, unosząc brew.

            - O założeniu rodziny – odparłam, rumieniąc się. – Wiesz, o dziecku – dodałam, gdy zobaczyłam jej zakłopotane spojrzenie.

            - Już? – spytała zaskoczona.

Położyłam się na łóżku i spojrzałam na baldachim.

            - Nie mówię, że od razu, może za rok, dwa, ale Al, czasy są niepewne… Siły Sama- Wiesz-Kogo z każdym dniem są coraz większe, czytałaś dzisiejsze wydanie Proroka? Została zaatakowana mugolska wioska, nikt nie przeżył! Nie chcę niczego żałować, chcę żyć pełnią życia! Wszystkiego doświadczyć. W tym macierzyństwa – odparłam, siadając.

Spojrzałam na zamyśloną szatynkę. Po chwili na jej twarzy wykwitł uśmiech.

            - Chyba masz rację – powiedziała i spojrzała na mnie błyszczącymi oczami. – Chcę, żeby moje dziecko poszło do Hogwartu z twoim.

Zaśmiałam się z nietypowego pomysłu Alicji.

            - Niech razem trafią do Gryffindoru – uzupełniłam, gdy przestałyśmy chichotać.

            - I niech przeżyją niejedną przygodę – dodała Alicja.

***

Trwała Historia Magii, a ja odpływałam. Raczej nie zdarzało mi się to za często, ale wzmożona nauka, późno wieczorne spotkania z Jamesem, oraz pisanie na bieżąco licznych wypracowań i rozprawek doprowadziły mnie do stanu permanentnego niewyspania.

            - Lily – syknęła Marlena, poszturchując mnie łokciem. – Notuj, teraz twoja kolej – dodała, patrząc na unoszącego się w powietrzu profesora Binnsa, nieprzerwanie mówiącego monotonnym głosem.

            - Ale… - zaczęłam, jednak skapitulowałam, widząc minę blondynki.

Wróciłam do notowania o wydarzeniach z roku 1843 i nieprzytomnie wyjrzałam na błonia. I od razu się obudziłam.

            - Co ten kretyn wyprawia? – zapytałam na głos, przez co większość dotąd znudzonych uczniów spojrzała na mnie.

            - … trolle górskie zaatakowały mugolską wioskę, leżącą niedaleko Alp… - nieprzerwanie ciągnął profesor, i zapewne ciągnąłby tak dalej, gdybym szybko nie wstała ze swojego miejsca i nie ruszyła w kierunku drzwi.

            - Przepraszam profesorze, muszę wyjść, sprawy prefektów – powiedziałam, zarzucając torbę na ramię.

Duch nie przerywając wykładu, skinął głową.

Wybiegłam z klasy i ruszyłam na błonia. A dokładniej, na boisko do quidditcha.

***

Patrzyłam na to co działo się na moich oczach i po prostu nie wierzyłam.

            - Spokój! – zawołałam, ale oczywiście nic tym nie uzyskałam. – Spokój do cholery, bo wszyscy wylądujecie u Dumbledore’a! – zawołałam ponownie.

James spojrzał na mnie i zaklął.

            - Co tu się dzieje? – zapytałam, patrząc na spore zbiegowisko osób.

            - Nie interesuj się, szlamo – warknął Smith, kapitan drużyny Ślizgonów.

            - Jeszcze raz tak do niej powiedz, to cię rodzona matka nie pozna – odparł wkurzony James.

            - Lepiej dobrze pilnuj swojej brudnej dziewczyny, Potter, bo jeszcze przypadkiem stanie się jej krzywda – odparł Smith. – Idziemy – dodał do reszty zawodników.

Patrzyłam za odchodzącymi Ślizgonami, po czym popatrzyłam na poobijaną drużynę Gryffindoru.

            - Biliście się – stwierdziłam.

            - I wygrywaliśmy, dopóki się nie wtrąciłaś – mruknął Syriusz, obrzucając mnie złym spojrzeniem. – Nie musisz nas ratować z każdej opresji, Lily.

Spojrzałam na niego zdziwiona.

            - Myślisz, że prefekt naczelny nie powinien przerywać takich bójek? – zapytałam.

            - Rogacz też jest naczelnym, a jakoś dołączył do tej bójki – odparł Syriusz, wymijając nas z Dorcas i resztą zawodników.

Spojrzałam na Jamesa.

            - Myślisz tak samo? – zapytałam. – Jestem wścibska i niepotrzebnie się mieszam? – zapytałam, mając nadzieję, że tego nie potwierdzi.

            - Niepotrzebnie się mieszałaś – odparł, wymijając mnie. – Więcej tego nie rób – dodał, kierując się do szatni.

Zabolało.

***

Było już dobrze po pierwszej w nocy, a ja nadal siedziałam w Pokoju Wspólnym. Nikogo w nim nie było, byłam tylko ja i trzaskający ogień w kominku. Myślałam o dzisiejszym dniu i powoli dochodziłam do wniosku, że rzeczywiście niepotrzebnie wybiegałam z lekcji, tylko po to, by wtrącić się w sprawy drużyny quidditcha. W końcu w większości byli to dorośli ludzie i z pewnością poradziliby sobie ze Ślizgonami.

Ale oczywiście ja, i moje wścibstwo! Tak, przyznaję się – jeżeli chodzi o Jamesa i moich przyjaciół, stawałam się straszna. I Syriusz dobrze zauważył, nie tylko ja byłam Prefektem Naczelnym, James też nim był. Gdyby działo się coś naprawdę złego, na pewno by sobie poradził.

            - Nie śpisz?

Spojrzałam na schody prowadzące do męskich dormitoriów.

            - Długo tu siedzisz? – zapytałam Jamesa.

            - Jakiś czas – odparł lakonicznie. Wstał ze stopnia i podszedł do kanapy na której siedziałam.

            - Przepraszam, niepotrzebnie się uniosłem – powiedział, siadając obok mnie. – Tylko denerwuje mnie to, że zawsze musisz występować jako ta rozważna i wtrącasz się w coś, co ciebie nie dotyczy.

            - Uważasz, że wielka śliwa pod twoim okiem mnie nie dotyczy? – zapytałam.

            - Nie bezpośrednio – poprawił się. – Proszę cię tylko, żebyś nie mieszała się w nasze konflikty ze Ślizgonami.

Skinęłam głową.

            - Tylko obiecaj mi, że nie będziecie się więcej bić. Nie chcę mieć w żaden sposób uszkodzonego męża – odparłam, wtulając twarz w jego tors.

            - To da się załatwić. Następnym razem potraktuję Smith’a Drętwotą, a nie pięścią – zaśmiał się w moje włosy.

***

Sobotni poranek postanowiłam spędzić na odsypianiu ciężkiego tygodnia. Co prawda, byłoby to łatwiejsze i o wiele milsze, gdyby w moim łóżku nie leżało paręnaście książek, stos pergaminów i… koperta?

Obejrzałam ją z każdej strony i uśmiechnęłam się. James był taki słodki! Bo kto inny mógłby mi podrzucić list?

Niecierpliwie rozerwałam kopertę i zdziwiłam się, widząc nie to pismo, którego się spodziewałam.

Spotkajmy sie w naszym miejscu.

Sobota, 21.

S.S

Lekko się skrzywiłam. Nie, nie dlatego, że do mnie napisał. Szczerze mówiąc, spodziewałam się, że spróbuje jeszcze raz, zanim skończymy Hogwart i każde z nas pójdzie w swoim kierunku.

Tylko, że w moim przypadku już się to stało. Obrałam kurs. I nie brzmiał on: Severus Snape, tylko James Potter…

***

            - Spędzimy razem wieczór? – zapytał James.

Uśmiechnęłam się nerwowo i pokręciłam głową.

            - Dzisiaj będę trochę zajęta, chyba, że pasuje ci 22 – odparłam, jedząc obiad.

Myślałam, żeby nie iść na spotkanie ze Snapem. Naprawdę miałam taki zamiar. Ale z drugiej strony, byłam ciekawa, co chciał powiedzieć.

            - Rogaczu, zapewne będzie kuła, więc dotrzymam ci towarzystwa – zaproponował Syriusz, dzięki czemu oblicze Jamesa lekko się rozpogodziło.

            - Ale o 22 czekam na ciebie w Pokoju Wspólnym – zapowiedział.

            - Będę – obiecałam.

Jak bardzo się myliłam…

***

Nasze miejsce… Mam z nim tyle wspomnień! Wiązało się z nim moje pierwsze udane zaklęcie, cudowne rozmowy, powierzane tajemnice i sekrety, oraz chwile smutku i radości. Przypominałam sobie je wszystkie, stojąc pod starym dębem, miejscem w którym kiedyś, potrafiliśmy się zapominać na całe godziny.

            - Przyszłaś – usłyszałam znajomy głos.

            - Byłam ciekawa – odparłam, opierając się o pień drzewa.

            - Zawsze byłaś wszystkiego ciekawa – odparł. – Pamiętam jak po raz pierwszy opowiadałem ci o Hogwarcie, byłaś bardzo niecierpliwa, wszystko chciałaś wiedzieć od razu.

Spojrzałam na niego.

            - Chciałeś powspominać stare czasy? – zapytałam, lekko się krzywiąc. – Jeżeli tak, to chyba już pójdę…

            - Zaczekaj – powiedział, łapiąc mnie za ramię. – Wyszłaś za niego – dodał oskarżycielskim tonem.

Wytrzeszczyłam oczy. Nie tego się spodziewałam. Raczej myślałam, że usłyszę coś w stylu: „Lily, wybacz mi, zachowałem się wtedy okropnie. Nie chciałem nazwać cię szlamą i wcale tak o tobie nie myślę”. Jak zwykle się przeliczyłam.

            - Skąd wiesz? Powiedzieliśmy nielicznym osobom – odparłam, zastanawiając się, kto nas znowu zdradził.

            - Nie martw się, nikt z twoich doskonałych przyjaciół was nie wydał – odpowiedział. – Usłyszałem przypadkiem. Chciałem pogratulować, Potter to świetna partia – stwierdził, cedząc ostatnie słowa.

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

            - Słucham?

Wykrzywił usta w pogardliwym uśmiechu.

            - Wszyscy już słyszeli ile odziedziczył – powiedział. – Chociaż nigdy nie myślałem, że tak bardzo zależy ci na pieniądzach…

Spojrzałam na niego zszokowana.

            - Nie obchodzą mnie pieniądze Jamesa! – zawołałam zdenerwowana. – Myślisz, że właśnie dlatego za niego wyszłam? Bo ma pieniądze? Nie pomyślałeś, że zrobiłam to, bo go kocham? Tak nisko mnie oceniasz? A niby przyjaźniąc się z tobą, jakie miałam z tego profity, co? Jeżeli twierdzisz, że jestem zwykłą materialistką… - dodałam, po czym pokręciłam głową.

Byłam zadziwiona. Zgoda, nie byliśmy już przyjaciółmi, była pomiędzy nami ogromna przepaść, ale nigdy nie pomyślałabym, że zacznie o mnie myśleć, jak o zwykłej naciągaczce i materialistce.

            - Nigdy więcej się do mnie nie odzywaj – powiedziałam, i próbując ukryć wzburzenie i smutek odeszłam szybkim krokiem spod „naszego miejsca”.

Miejsca i osoby, której teraz naprawdę szczerze nienawidziłam.

***

Wracałam do zamku, powstrzymując szloch i co chwilę ocierając łzy. Nie chciałam płakać, naprawdę! Nie chciałam się tym przejmować, ale jak? Kiedyś był moim przyjacielem, zawsze liczyłam się z jego zdaniem. Więc jak jego oskarżenia mogły mnie nie dotknąć?

I gdybym tylko wiedziała, co się wydarzy, wcale nie szłabym skrótem. I nie wychodziłabym z dormitorium bez różdżki.

Nie pomyślałam, że w dotąd całkiem bezpiecznym Hogwarcie, znowu zdarzy się coś takiego…

***

            - Już jest po 22 – powiedziałem, spoglądając na zegar wiszący nad kominkiem.

Syriusz rzucił okiem na zegar i wzruszył ramionami.

            - Pewnie się zasiedziała… A tak właściwie, to gdzie poszła? – zapytał.

Zamyśliłem się. Tak właściwie, to nie wiedziałem.

            - Nie miała być w bibliotece? – zapytałem.

            - James, biblioteka jest czynna do 20 – wtrącił Remus, przerywając pisanie jakiegoś wypracowania. – Poszukaj Lily na mapie, na pewno już wraca do wieży – dodał pocieszającym tonem.

Wstałem z kanapy i szybko pokonałem schody, dzielące mnie od dormitorium. Otworzyłem drzwi i rzuciłem się do nocnej szafki Syriusza, w której trzymaliśmy mapę. Rozwijając ją, zszedłem do Pokoju Wspólnego i wyszeptałem formułkę. Patrząc na powoli rysujące się na pożółkłym pergaminie linie, czułem coraz większe zaniepokojenie.

            - Poszukamy razem, będzie szybciej – zaproponował Syriusz, siadając obok mnie. Poczynając od szkolnych błoni, poprzez bibliotekę, Sowiarnię, damskie łazienki, oraz tą prefektów, przeszukiwaliśmy każdy zakamarek mapy.

            - Jest! – zawołał Syriusz, palcem wskazując kropkę podpisaną jako „Lily Evans”.          

- Jest na drugim piętrze, niedaleko łazienki Jęczącej Marty – zauważył Remus, zaglądając mi przez ramię. – Ale… czemu się nie rusza? – zapytał.

Spojrzałem na mapę i wybiegłem z Pokoju Wspólnego.

***

Dobiegłem do ostatniego zakrętu i wyjmując różdżkę skierowałem ją na Snape, trzymającego w objęciach nieprzytomną i zakrwawioną dziewczynę.

            - Puść ją! – zawołałem, odpychając go z całej siły. – Lily. Lily! – próbowałem ją ocucić.

            - Co jej zrobiłeś? – zapytałem, patrząc na bladego Ślizgona. – Coś ty jej zrobił?! – zawołałem, patrząc na jej nienaturalnie blade ciało. – Zabiję cię – wyszeptałem, badając Lily puls.

            - James – usłyszałem za plecami głos Syriusza. – Weź ją do pani Pomfrey, zajmiemy się nim.

Wziąłem Lily na ręce i nie oglądając się za siebie, ruszyłem do Skrzydła Szpitalnego.

***

Pani Pomfrey od razu zajęła się Lily, a mnie wygoniła z sali. Usiadłem pod drzwiami i spojrzałem na zakrwawione ręce.

            - Zabiję go – wyszeptałem, zaklęciem oczyszczając ręce.

            - James.

Spojrzałem na poważnego Syriusza.

            - Gdzie jest Snape? – zapytałem, wstając z podłogi.

            - Remus go zaprowadził do Dumbledore’a – odparł, siadając obok mnie. – Co z Lily?

Pokręciłem głową.

            - Nic jeszcze nie wiem, Pomfrey mnie wyprosiła… Łapo, na niej było tyle krwi. Co on jej zrobił? – zapytałem, czując ogarniającą mnie wściekłość i przerażenie.

Nie mogłem jej stracić. Nie Lily.

            - On ciągle powtarzał: „To nie ja” – odparł, spoglądając na mnie z niepokojem. – Myślisz, że by ją skrzywdził? Nie jestem tego taki pewien.

            - Nie wiem – powiedziałem i spojrzałem na otwierające się drzwi. – Co z…

Pani Pomfrey spojrzała na mnie poważnym wzrokiem.

            - Osobom postronnym nie udzielam informacji, panie Potter – odparła pielęgniarka.

Już miałem zacząć się wykłócać, gdy zobaczyłem nadchodzącego dyrektora.

            - Panie profesorze, ja muszę wiedzieć co z Lily! – powiedziałem. – I nie jestem postronną osobą – dodałem, pokazując zaskoczonemu Dumbledorowi obrączkę.

            - Proszę, wejdźmy wszyscy do gabinetu Poppy – powiedział, po czym spojrzał na Syriusza. – Panie Black, proszę pójść obudzić profesor McGonagall, niech się uda do mojego gabinetu.

            - Poppy? – zapytał, stając obok biurka pielęgniarki.

            - Ona…

***

Następny rozdział gotowy, więc na pewno dodam go jeszcze w tym miesiącu :) 

Edit:
Dodałam muzyczkę. Tak naprawdę, to zazwyczaj tego nie lubię na blogach, bo ja, jak to ja - otwieram sobie z dwadzieścia kart, i weź szukaj, z którego bloga leci jakaś piosenka... Ale jak już Szczur zdążył ustalic - lubię dręczyc ludzi ;)
Także, wiecie co robić jak nie lubicie muzyki lecącej na blogu - wciskacie stop. 
Pierwsza piosenka to, przynajmniej według mnie, najpiękniejszy utwór Pidżamy Porno, o wdzięcznym tytule "Nikt tak pięknie nie mówił, że się boi miłości". Uwielbiam. A reszta to piosenki przy których naprawdę dobrze mi się pisze opowiadanie :)