Prolog

Gładka powierzchnia jeziora lśniła oślepiającym odblaskiem słońca. Na samym brzegu siedziała grupka rozchichotanych dziewcząt, które dopiero co opuściły Wielką Salę, a teraz pozdejmowały buty i skarpetki, chłodząc sobie stopy w wodzie.

Lupin wyciągnął książkę i zabrał się do czytania. Syriusz rozglądał się dookoła po uczniach rozłożonych na trawie; minę miał nieco wyniosłą i znudzoną. James bawił się zniczem, pozwalając mu odlatywać coraz dalej, ale zawsze w ostatniej chwili go chwytał. Glizdogon przyglądał się temu z otwartymi ustami. Za każdym razem, gdy Jamesowi udał się szczególnie trudny chwyt, wydawał z siebie zduszony okrzyk podziwu i bił brawo. James często spoglądał w stronę dziewcząt siedzących nad wodą.

            - Może byś już przestał, co? – odezwał się w końcu Syriusz, kiedy James złapał znicza w wyjątkowo widowiskowy sposób, a Glizdogon krzyknął z podziwu. – Bo Glizdogon posika się z wrażenia.

Glizdogon się zarumienił, a James się roześmiał.

            - Skoro ci to przeszkadza – powiedział, chowając złotą piłeczkę do kieszeni.

Syriusz Black, był chyba jedyną osobą, która mogła powstrzymać Jamesa od popisywania się.

            - Nudzę się – rzekł Syriusz. – Chciałbym, żeby już była pełnia księżyca.

            - Może ty byś chciał – mruknął ponuro Lupin zza swojej książki. – Ale mamy jeszcze transmutację, jak się nudzisz, możesz mnie przepytać… Masz. – I wyciągnął ku niemu książkę.

Syriusz prychnął.

            - Nie muszę zaglądać do tych głupot. Znam to wszystko na pamięć.

            - To cię trochę ożywi, Łapo – powiedział cicho James. – Zobacz, kto tam siedzi…

Syriusz odwrócił głowę. Zamarł bez ruchu, jak pies, który zwietrzył królika.

            - Wspaniale. Smarkerus.

Snape wstał i schował swój pergamin do torby. Kiedy wyszedł z cienia i ruszył przez trawnik, Syriusz i James też wstali. Lupin i Glizdogon pozostali na miejscu. Lupin gapił się w książkę, choć oczy mu się nie poruszały, a między brwiami pojawiła się mała zmarszczka. Glizdogon patrzył to na Syriusza, to na Jamesa, to na Snape’a z wyraźnym oczekiwaniem na twarzy.

            - W porządku, Smarkerusie? – zapytał głośno James.

Snape zareagował tak szybko, jakby się spodziewał napaści. Upuścił torbę, wsunął rękę za pazuchę i już podnosił różdżkę, gdy James wrzasnął:

            - Expelliarmus!

Różdżka Snape’a wyleciała w powietrze i upadła za nim w trawę. Syriusz parsknął śmiechem.

            - Impedimento! – krzyknął, celując różdżką w Snape’a, który zwalił się na ziemię w połowie skoku po własną różdżkę.

Porozkładani na trawie uczniowie zwrócili głowy w ich stronę. Niektórzy wstali i podeszli bliżej. Jedni mieli przerażone miny, inni byli wyraźnie rozbawieni.

Snape leżał na ziemi, dysząc. James i Syriusz zbliżali się do niego z różdżkami w  pogotowiu. James zerknął przez ramię na dziewczyny nad wodą. Glizdogon wstał, obserwując tę scenę łakomym wzrokiem, po czym obszedł Lupina, żeby mieć lepszy widok.

            - Jak ci poszedł egzamin, Smarku? – zapytał James.

            - Obserwowałem go, rył nosem po pergaminie – powiedział drwiąco Syriusz. – Na pewno tak go poplamił, że nie będą mogli odczytać ani słowa.

Tu i ówdzie rozległy się śmiechy. Najwyraźniej Snape nie cieszył się w szkole popularnością. Glizdogon zachichotał. Snape próbował wstać, ale zaklęcie wciąż działało; wił się, jakby walczył z niewidzialnymi sznurami.

            - Jeszcze zobaczymy… - wydyszał, patrząc na Jamesa z nienawiścią. – Tylko… poczekajcie…

            - Na co? – zapytał chłodno Syriusz. – Co zamierzasz zrobić, Smarku, wydmuchać sobie na nas nos?

Snape bluznął potokiem przekleństw i zaklęć, ale jego różdżka była daleko, więc żadne z zaklęć nie zadziałało.

            - Przepłucz sobie usta – wycedził James. – Chłoszczyśc!

Z ust Snape’a zaczęły się wydobywać różowe bańki mydlane, piana pokrywała mu wargi, wyraźnie się dusił…

            - ZOSTAWCIE GO!

James i Syriusz rozejrzeli się wokoło. Wolna ręka Jamesa szybko powędrowała do włosów.

Krzyknęła jedna z dziewcząt siedzących nad jeziorem. Miała grube, ciemnorude włosy, opadające jej na ramiona, i uderzająco zielone, migdałowe oczy…

            - Co jest, Evans? – zapytał James głosem, który stał się nagle uprzejmy, głębszy, jakby bardziej męski.

            - Zostawcie go – powtórzyła Lily. Patrzyła na Jamesa za odrazą. – Co on wam zrobił?

            - No wiesz… - powiedział James powoli, jakby się zastanawiał – to raczej kwestia tego, że on istnieje… jeśli wiesz, co mam na myśli…

Wielu widzów obserwujących tę scenę wybuchnęło śmiechem, w tym Syriusz i Glizdogon, ale nie Lupin, nadal pochylony nad książką. Lily też się nie roześmiała.

            - Wydaje ci się, że jesteś bardzo zabawny, tak? – zapytała chłodno. – A jesteś tylko zarozumiałym, znęcającym się nad słabszymi szmatławcem, Potter. Zostaw go w spokoju.

            - Zostawię, jak się ze mną umówisz, Evans – odrzekł szybko James. – No… nie daj się prosić… Umów się ze mną, a już nigdy więcej nie podniosę różdżki na biednego Smarka.

Za jego plecami zaklęcie spowolnienia przestało działać. Snape czołgał się powoli ku swej różdżce, wypluwając mydliny.

            - Nie umówiłabym się z tobą nawet wtedy, gdybym musiała wybierać między tobą a wielkim pająkiem – oświadczyła Lily.

            - Nie masz szczęścia, Rogaczu – rzekł Syriusz i odwrócił się w stronę Snape’a. – OJ!

Ale krzyknął za późno. Snape już celował różdżką prosto w Jamesa. Błysnęło i z policzka Jamesa trysnęła krew. Odwrócił się błyskawicznie, znowu błysnęło, i Snape wisiał już w powietrzu do góry nogami. Szata opadła mu na głowę, odsłaniając chude, blade nogi i poszarzałe gatki.

Wielu widzów zaczęło klaskać. Syriusz, James i Glizdogon ryknęli śmiechem. Rozzłoszczona twarz Lily drgnęła lekko, jakby i ona powstrzymywała uśmiech.

            - Puść go!

            - Na rozkaz! – powiedział James i szarpnął lekko różdżką.

Snape zwalił się bezwładnie na ziemię. Wyplątał się jakoś z szaty, wstał i podniósł różdżkę.

            - Petrificus Totalus! – rozległ się głos Syriusza i Snape znowu runął jak długi i zesztywniał.

            - ZOSTAWCIE GO W SPOKOJU! – krzyknęła Lily.

Teraz i ona miała już różdżkę w  ręku. James i Syriusz wpatrywali się w nią uważnie.

            - Ech, Evans, nie zmuszaj mnie, żebym zrobił ci krzywdę – powiedział James.

            - To cofnij swoje zaklęcie!

James westchnął ciężko, a potem odwrócił się do Snape’a i wyszeptał przeciwzaklęcie.

            - Bardzo proszę – powiedział, gdy Snape po raz kolejny dźwignął się na nogi. – Masz szczęście, że Evans tu była, Smarkerusie…

            - Nie potrzebuję pomocy tej małej, brudnej szlamy!

Liy zamrugała szybko.

            - Świetnie – powiedziała chłodno. – W przyszłości nie będę sobie tobą zawracać głowy. I na twoim miejscu wyprałabym gacie, Smarkerusie.

            - Przeproś ją! – ryknął James, celując różdżką w Snape’a.

            - Nie zmuszaj go, żeby mnie przepraszał! – zawołała Lily, łypiąc groźnie na Jamesa. – Jesteś taki sam jak on…

            - Co? – krzyknął James. – Ja NIGDY bym cię nie nazwał… sama wiesz jak!

            - Targasz sobie włosy, żeby wyglądać tak, jakbyś dopiero co zsiadł ze swojej miotły, popisujesz się tym głupim zniczem, chodzisz po korytarzach i miotasz zaklęcia na każdego, kto cię uraził, żeby pokazać, co potrafisz… Dziwię się, że twoja miotła może w ogóle wystartować z tobą i z twoim wielkim napuszonym łbem. MDLI mnie na twój widok.

Odwróciła się na pięcie i odeszła.

            - Evans! – zawołał za nią James. – Hej, EVANS!

Nawet się nie obejrzała.

            - Co jej się stało? – zapytał James, bezskutecznie starając się sprawić wrażenie, że go to niewiele obchodzi.

            - Czytając między wierszami, powiedziałbym, że chyba uważa cię za osobę nieco próżną – mruknął Syriusz.

            - Świetnie – rzekł James, teraz już nie kryjąc wściekłości. – Znakomicie…

Znowu błysnęło i Snape ponownie zawisł w powietrzu do góry nogami.

            - Kto chce zobaczyć, jak ściągam majtki Smarkerusowi?

Od tego momentu tak naprawdę się wszystko zaczęło…

***

Ponownie startujemy :) Ależ się wysiliłam z tym prologiem, ho ho, normalnie przepisałam z książki... :) Tak w ogóle, to czegoś nie rozumiem w tej scenie. Czy Snape pod szkolną szatą nie nosił spodni? Czy nosił ale jakieś zszarzałe? Bo wychodziłoby na to, że chodził w samych majtkach. Dziwne. Ale mam rozkminę na wieczór, nie ma co. Więc zagadka - Czy Snape nie nosił spodni pod szatą? I jak tak, to czemu? Czyżby było tak ciepło? Nie posiadał spodni? Było mu tak wygodniej? Czy to jakieś lipne tłumaczenie książki? Tyle pytań! A odpowiedzi brak :) No nic, zostawiam was z tym jakże dręczącym mnie tematem, może uda mi się dzisiaj skończyć 4 rozdział. Właśnie! Opowiadanie zaczynamy od 6 roku, ale każdy rozdział = jeden miesiąc. Czyli kumacie, rozdział 1 - wrzesień, rozdział 2 - październik itd. Chce szybko przeskoczyć szósty rok, aby jak najszybciej dotrzeć do mego (naszego?) ulubionego, czyli siódmego :) Znowu się rozpisałam... A i rozdziały chyba już nie będą publikowane tak często. Maksymalnie dwa w tygodniu. Niestety, ale brakuje mi czasu.