Prolog

Marzenia.

Zapewne zastanawiacie się o czym może marzyc 17-letnia dziewczyna? 
O chłopaku, pieniądzach, zgranej paczce przyjaciół, o zagranicznych wycieczkach? Widzicie moi czytelnicy, ja to (prawie) wszystko mam. Moi rodzice są majętni - tata londyński makler giełdowy, mama była modelka, obecnie tak zwana „kura domowa”. Zagraniczne wojaże? Phi, przy forsie mojego taty, co wakacje zwiedzamy różne ciekawe zakątki świata. Przyjaciele na śmierć i życie? Mam dwie przyjaciółki, oddane mi z całego serca, zresztą tak jak ja im. Tak, teraz nastaje ten moment. Chłopak. Mężczyzna. Facet. Konkubent ;), jak zwał tak zwał. Widzicie moi drodzy, ja od zawsze marzyłam o wielkiej miłości. Nie takiej, która kończy się po pierwszych problemach, czy po zdradach. Marzę o miłości dodającej skrzydeł, przejmującej kompletnie kontrolę nad życiem. Marzę o romantycznych spacerach po plaży w świetle księżyca, o pięknych wyznaniach kochanków, o romantycznych zawirowaniach, o bukietach kwiatów i słodkich czekoladkach. Pomyślicie, że naczytałam się tanich romansideł. Nawiasem mówiąc, moja mama ma ich pełną biblioteczkę, ale tak, MARZĘ, o chłopaku idealnym, który będzie gotowy oddać dla mnie nawet życie. Pewnie teraz pukacie się w czoło i myślicie „ha, naiwniaczka, takich facetów nie ma!”. Cóż, widzicie, jesteście w błędzie. Ja takiego mężczyznę poznałam, co prawda dopiero po paru latach znajomości go tak naprawdę dojrzałam.

James Potter, miłość mojego życia.