Rozdział 46

- Jesteś tego pewien, stary? – zapytał Syriusz, spoglądając na pakującego się Remusa.

- A czy ktoś nadaje się lepiej do tego zadania, niż ja, Łapo? – odparł Remus, chowając do wyświechtanej walizki ostatnią parę spodni. – Znasz jeszcze jakiegoś wilkołaka? – zapytał, uśmiechając się smutno.

Syriusz wykrzywił usta i pokręcił głową.

            - Nie daj się zabić – mruknął, poklepując przyjaciela na pożegnanie po plecach.

            - Tego nie ma w moim planie, więc nie musisz się martwic – odparł blondyn i z cichym pyknięciem, teleportował się.

***

            - Nie wiem, czy to jest dobry pomysł – powiedział James, spoglądając po twarzach osób zgromadzonych w pokoju. – Umieszczanie Kwatery Głównej Zakonu w mugolskiej dzielnicy?

            Przewróciłam oczami i lekko uśmiechnęłam się do Dorcas. Ponad połową Zakonu Feniksa, siedzieliśmy w domu Syriusza i jak zwykle roztrząsaliśmy błahy problem, zamiast zając się czymś naprawdę istotnym.

            - To jest bardzo dobre miejsce – odparł lekko urażony Black, rozglądając się po swoim przeludnionym salonie. – A co, Dolina Godryka, czy Hogsmeade było by lepsze?

            Znowu przewróciłam oczami i spojrzałam na przeglądającą plany następnej misji, Marlenę. Uśmiechnęłam się do blondynki, gdy nasze spojrzenia się spotkały. Chyba obie myślałyśmy w tym momencie to samo – to, gdzie znajdowała się Kwatera Główna, nie było najważniejsze. Ważniejsze było to, aby zapewnić bezpieczeństwo jak największej liczbie zagrożonych czarodziei. Moglibyśmy obradować nawet w dżungli, byle nas nie wykryli.

            - To dobre miejsce – skomentował zniecierpliwiony Dearborn. – Przejdźmy do ważniejszych spraw. Frank, przedstawisz swoje sprawozdanie?

            - Jasne. Śmierciożercy znowu uderzyli w mugolskie…

Czując łokieć Dorcas, wbijający mi się pod żebra, zwróciłam na przyjaciółkę całą uwagę.

            - Co jest? To bolało – wyszeptałam, trzymając się za bok. Dorcas ma kościste łokcie…

            - Zrobiliśmy remont salonu, zauważyłaś? – zapytała szeptem Dorcas.

I wiecie, nawet ją rozumiałam. Rozumiałam to, czemu nie chciała wysłuchiwać kolejnego raportu, zawierającego nazwiska poszkodowanych lub zmarłych. Przez to, że dom Blacka stał się kwaterą, Dorcas, która już od miesiąca w nim mieszkała, miała pod dostatkiem takich informacji.

            - Jest bardzo ładnie – wyszeptałam, doceniając gust przyjaciółki. Starałam się skupić na przedstawianym przez Franka raporcie, gdy Dorcas znowu mnie szturchnęła.

            - Marlena z Thomasem wkrótce wyruszają na pierwszą misję – szepnęła, wskazując głową na szepczących z Caradockiem blondynów.

            - Naprawdę? – wyszeptałam zdziwiona.

Do tej pory, w misjach uczestniczyli głównie Aurorzy, lub czarodzieje z większym stażem, niż takie świeżaki prosto po szkole, jak my. Głównie zajmowaliśmy się dokumentacją, sprawami związanymi z zaopatrzeniem, chociażby w potrzebne w coraz większych ilościach eliksiry, które z radością przyrządzałam, albo tak jak Syriusz, udostępnialiśmy domy, czy jak James, pieniądze dla potrzebujących. Każdy był w jakimś stopniu zaangażowany.

            - Tak, Dumbledore dał im zgodę – potwierdziła Dorcas. – Będą z Caradockiem obserwować dwór Malfoy’ów. Podobno, czasami przebywa tam sam Voldemort.

Uniosłam brew i spojrzałam na skupioną Marlenę. Jeżeli ktoś nadawał się do takiego zadania, to na pewno wyważona Marlena.

            - Mają tylko obserwować? – zapytałam, najwidoczniej dogłębnie wprowadzoną w sprawę brunetkę.

            - Mają spróbować przechwycić Traversa, ale nie wiem po co – odparła Dorcas, jednak przestałam jej słuchać, gdy wychwyciłam to, co mówił Frank.

            - … wiemy, że do Śmierciożerców dołączyło wielu uczniów Hogwartu. Naliczyliśmy dwóch Puchonów, trzech Krukonów i siedmiu Ślizgonów. Wśród nich był Smith, Ross, Berkley, Snape, Black…

            Przymknęłam oczy, słysząc tak znajome nazwisko. Nie myślcie sobie, że jestem jakąś naiwniaczką, wierzącą w to, że może jednak Snape’owi nie odbiło na tyle, żeby do nich nie przystąpić. Ale za każdym razem, bolało to tak samo. Mogłam zerwać z nim kontakt, nawet nigdy więcej go nie zobaczyć, ale za każdym razem, gdy ktoś wymówi jego nazwisko, pewna część mnie, nadal będzie w jakimś sensie za nim tęsknic, i pamiętać to, jakim był człowiekiem, przed przystąpieniem do obozu wroga.

            - Fajnie mieć brata Śmierciożercę? – zapytał sarkastycznie Gideon Prewett, spoglądając na Syriusza.

            - Przymknij się, Prewett – warknął James, patrząc na rudowłosego mężczyznę. – To nie jest wina Syriusza. Każdy dokonuje swoich wyborów.

            - Wina zapewnie nie – odparł lakonicznie, patrząc na zdenerwowanego Łapę. – Ale powód do radości też nie. Gdybym miał brata wśród Śmierciożerców, wstydziłbym się spoglądać innym w oczy – dodał, podnosząc się z fotela.

            I to był koniec spotkania. Zakłopotani uczestnicy powoli zaczęli zwalniać swoje miejsca i żegnając się, teleportowali się.

            - Niezły koniec zebrania – powiedział Caradoc, podając rękę Syriuszowi. – Nie martw się stary, Prewett to straszny dupek. Ale jest skuteczny, skubany – westchnął, po czym teleportował się.

            - Kurwa – wyrwało się Syriuszowi. – Kurwa, kurwa, kurwa! – no dobra, to już było z premedytacją.

            - Nie przejmuj się, my znamy prawdę – powiedziała Dorcas, poklepując Łapę po ramieniu. – Dziewczyny, pomożecie mi? – zapytała.

            - Jasne! – zawołała Marlena, po drodze do kuchni zbierając puste szklanki, kubki i talerzyki. – Gideon to dupek, Caradoc ma rację.

            - Taa, sporządzałam dla niego raport, nie musisz nic mówić – westchnęła Alicja, wkładając do zlewu ostatnią dostawę brudnych naczyń. – Strasznie się wywyższa. Jest starszy od nas o niecałe pięć lat, a zachowuje się, jakby zjadł wszystkie rozumy.

            - Sporo robi dla Zakonu – wtrąciłam. – Pół jego rodziny należy do Zakonu i aktywnie działają. Pewnie dlatego jest taki wkurzony. Martwi się o nich, pewnie o swoje bezpieczeństwo też, nikt nie jest nieustraszony. Tak a propos bezpieczeństwa, Marlena, macie wszystko dokładnie zaplanowane? – zapytałam, spoglądając na chowającą już umyte kubki, Marlenę.

            - Wszystko jest idealnie zaplanowane – odparła blondynka z uśmiechem. – Uda nam się misja i może Dumbledore, w końcu, przydzieli nam jakieś porządne zadanie.

Skinęłam głową i słysząc nawoływanie Jamesa, skierowałam się do salonu. Gdybym tylko wiedziała, zrobiłabym coś, aby temu zapobiec…

***

            Patrząc na swoje rozczochrane włosy, poduszkę odbitą na policzku i rozciągniętą koszulkę Jamesa, której używałam jako piżamy, można by pomyśleć, że wyglądałam jak po stoczeniu niezłej bitwy. Co prawda, raczej takiej na poduszki, niż coś poważniejszego, ale zawsze, bitwy.

            Rozczesując włosy, pogwizdywałam sobie pod nosem. Biorąc pod uwagę mój obrzydliwy, poranny wygląd, miałam niespodziewanie dobry humor. A kiedy dziewczyna, ma rano dobry humor, to oznacza tylko jedno. Miała przyjemną noc.

            - Witaj – mruknął James, opierając się o framugę drzwi od łazienki. – Ktoś tu wygląda na ukontentowanego.

            - Ktoś tu popracował nad słownictwem – parsknęłam śmiechem, mijając Jamesa w drzwiach łazienki. – Są już jakieś wieści od Remusa? – zapytałam, nagle poważniejąc.

            Remus już od dwóch tygodni przebywał wśród wilkołaków. Wysłał tylko raz patronusa, który powiedział, cytuję: „Żyję”. Na chwilę to nas uspokoiło, ale już od tygodnia nie dawał znaku życia.

            - Cisza – odparł James. – Myślę, że gdyby coś mu się stało, Dumbledore by o tym wiedział – dodał po chwili zastanowienia.

            Chciałam mieć nadzieję, że właśnie tak było.

            - Pamiętasz? – zapytał James, patrząc na mnie uważnie. – Dzisiaj McKinnon rusza na misję – dodał, gdy posłałam mu nierozumiejące spojrzenie.

            - O Morgano, dzisiaj?! – zawołałam.

            To wcale nie jest tak, że nie wierzę w moich przyjaciół. Znam możliwości zarówno Marleny, jak i Thomasa. Są świetnymi czarodziejami, naprawdę, ponadprzeciętnymi. Ale to nie zmienia faktu, że się po prostu o nich martwię. Jestem właśnie takim typem – martwiącym się o wszystko i o wszystkich. Szczególnie, o ludzi bliskich mojemu sercu.

            - Hej, Lil, nie martw się – próbował mnie uspokoić James, gdy nerwowo chwyciłam się za gardło. – Będzie z nimi Caradock, oraz ten, jak mu tam… - mruknął.

            - Buchanan, ten nowy Szkot, którego nigdy nie możesz zrozumieć – podpowiedziałam, wcale nie czując się lepiej.

            - Właśnie, on! – zawołał James i uśmiechnął się wesoło. – Mówi, jakby sobie wsadził parę klusek do ust. Jest taki zabawny.

            Nie komentowałam faktu, że najwyraźniej mój mąż ma ubaw z czyjegoś akcentu i wymowy. James, jak wiadomo, cieszy się z różnych dziwnych rzeczy. W przeszłości to doskonale pokazał…

            - Lepiej na niego uważaj, podobno Szkoci rzucają w siebie pniakami – dodałam i od razu się uśmiechnęłam widząc zaintrygowaną minę J.

            - Pniakami? W sensie, drzewami?

            - Tak jakby – odparłam. – Robią sobie takie zawody i kto rzuci dalej ten pniak, to wygrywa.

            - Przecież to głupie – skomentował James.

            - Dla ciebie może tak, dla nich, zapewne nie – odparłam, zakładając szlafrok. – To co, tosty czy naleśniki? – zapytałam, wychodząc z pokoju.

            - Naleśniki – odparł James, po czym wyszeptał „po cholerę rzucać pniami drzew?”

***

            Siedziałam na kanapie czytając po raz wtóry „Historię Hogwartu” (za każdym razem wyłapuję coś nowego!), obok mnie leżał rozwalony James, przeglądając najnowsze wydanie „Quidditch’a”. Kominek grzał, co pewien czas wydając z siebie miłe trzaskanie palonych kawałków drewna, narąbanego przez J. Wiecie, idylla. Szczególnie dla takich domatorów i piecuchów jak ja.

            - Zaginął zawodnik Pustułek – mruknął James, pokazując mi krótką wzmiankę w tygodniku. – Nie wiadomo, czy gdzieś się ukrył, czy został porwany – dodał.

            Pokręciłam głową i odłożyłam książkę na brzuch. To, co działo się w magicznym świecie, tak naprawdę, coraz bardziej przestało ograniczać się tylko do czarodziei. Wcześniej, wydawało się nam, że jest dużo ataków na mugoli.

            Jednak już od tygodnia, codziennie, czy w radiu, czy w gazetach, były podawane kolejne nazwiska, często rodzin mugolskich, które miały w swoich szeregach czarodzieja. Skłoniło nas to, do nałożenia mocniejszych zaklęć na dom moich rodziców. Zupełnie inaczej sprawa się miała z Petunią i Vernonem. Odmówili wszelkiej naszej ingerencji w ich bezpieczeństwo – „Jakiś uliczny czarodziej nie będzie mi mówił jak mam chronić swoją rodzinę!” – stwierdził Vernon, czerwieniejąc ze złości na twarzy.

            Co prawda, chciałam po kryjomu rzucić na ich dom parę zaklęć, jednak James powiedział, że to nie ma sensu (może dla niego!). Jakby nie patrzeć, Tunia nadal była moją siostrą (chociaż się do mnie nie przyznawała), i nadal darzyłam ją, hm, w jakimś stopniu szacunkiem.

            - Tyle osób ostatnio zaginęło – mruknęłam, jakby to miało w czymkolwiek pomóc. Było tylko jeszcze bardziej dołujące.

            - Ludzie giną, a my siedzimy i grzejemy sobie tyłki przy kominku – odparł James, robiąc doskonale mi znaną minę. Buntownika.

            - Robimy inne, pożyteczne rzeczy – odparłam, odrobinę broniąc naszej pracy. Chociażby teraz – w kuchni bulgotał kociołek pełen eliksiru przeciwbólowego. Każdy robił co mógł.

            - To nadal za mało, Lily – powiedział, wstając z kanapy, rzucając gazetę na stolik. Z głośnym ślizgiem spadła na podłogę. – Za mało – dodał, po czym odwrócił się w stronę drzwi wejściowych.

Spojrzałam na nie, i szybko chwyciłam różdżkę leżącą na stoliku.

            - Zostań tu – szepnął, podchodząc do drzwi, do których ktoś próbował się dostać.

            - James, to ja, Łapa! – zawołał doskonale nam znany głos.

            - Powiedz coś więcej, łatwo się dowiedzieć jaki Black miał pseudonim w szkole – powiedział James, trzymając różdżkę wycelowaną w drzwi.

            - Cholera, jesteśmy przyjaciółmi już od pierwszej klasy, stworzyliśmy Mapę Huncwotów, mamy przyjaciela wilkołaka, wiem o tobie wszystko, łącznie z tym, że potrafiłeś się włamywać do damskiego dormitorium, żebyś mógł sobie w nocy popatrzeć jak psychopata na swojego rudzielca!

            - Co? – warknęłam.

            - Sorry – mruknął do mnie J, po czym otworzył drzwi.

            I zazwyczaj, gdy Syriusz wpada do nas z wizytą, nie wygląda tak jak teraz. Jest uśmiechnięty, wyluzowany, i nie ogląda się nerwowo za siebie.

            - Nie udało się przechwycić Traversa – powiedział, patrząc to na mnie, to na Jamesa. – Misja została wykryta. Złapali Caradocka, Buchananowi udało się w ostatniej chwili teleportować, prawie go mieli…

            - Marlena? – zapytałam, czując cisnące mi się do oczu łzy. Jeżeli od razu, nie powiedział, że wszystko z nią dobrze, czy to oznacza…?

            - Została trafiona Avadą – odparł, ciężko siadając na fotelu. – Buchanan powiedział, że chciała pomóc Thomasowi, ale ktoś ją trafił.

            - Co z Thomasem? – zapytał James, patrząc na mnie uważnie.

Czułam tylko, że mam mokre policzki. Nie mogłam się ruszyć. Czułam, że gdybym tylko się ruszyła, chociaż o milimetr, cały mój świat ległby w gruzach.

- Zabili go na jej oczach – powiedział Syriusz. – Lily?

            - Muszę stąd wyjść, przepraszam – odparłam, po czym szybko skierowałam się do łazienki.

            Gdy wyciszyłam pomieszczenie, dałam ujść całemu mojemu smutkowi i gniewowi. Patrząc na roztrzaskane lustro, przysięgłam sobie, że już nikt z moich przyjaciół nie zginie.

***

Ha, w końcu skończyłam ten rozdział!! Dręczyły mnie wyrzuty sumienia i czułam się źle, z myślą, że już tak długo nic nie dodaję. Oczywiście, nie wiem, czy ktokolwiek jeszcze to czyta, ale jeżeli tak - liczę na komentarz. Serio, komentarze dają kopa do pisania.

 Według planu, zostały mi tylko trzy rozdziały do napisania plus epilog. 

Z czasem jest u mnie teraz naprawdę krucho, ale postaram się każdą wolną chwilę przeznaczać na dokończenie opowiadania. 

Wcześniej, myślałam, że po zakończeniu tego opowiadania, wezmę się za trzecie, takie bez zmieniania fabuły, zgodne z książkami. Ale teraz, cóż, nie wiem. Jeżeli nadal mój grafik będzie układał się tak kijowo, trzecie opowiadanie odpada.

Rozdział 45

Październik 1978

            - Synu, jesteśmy z ciebie dumni.

Spojrzałem na matkę i wykrzywiłem usta. To, że matka oraz ojciec będą ze mnie zadowoleni było wiadome. Wiedział o tym każdy, kto znał rasistowskie przekonania mojej rodzicielki, oraz ten, kto czytał bzdury, wypisywane przez ojca w przejętym przez Śmierciożerców Proroku Codziennym. Jeżeli mogę zaryzykować takim stwierdzeniem – to był najradośniejszy dzień w ich życiu.

            Gdy Syriusz trafił do Gryffindoru, w domu przez co najmniej cztery miesiące panowała żałoba. Matka wyrzucała sobie złe wychowanie „niewdzięcznej żmii”, a ojciec opracowywał plan powitania syna. Bolesny plan, o ile sobie przypominam. Czasami, nocami nie mogę spać, gdy przypominam sobie spazmatyczne oddechy Syriusza, gdy rodzice traktowali go wymyślnymi urokami, wymyślonymi przez takich samych arystokratycznych dupków, jak oni. Syriusz nigdy nie krzyczał. Chociaż miałem wtedy tylko dziesięć lat, czułem dumę, wiedząc, że mój brat jest tak odważny. Nie do złamania. Jedynie, żałuję tego, że ja okazałem się tchórzem. Tchórzem, który obrał łatwiejszą drogę.

            Przekonanie Tiary Przydziału, do tego, abym nie trafił do Gryffindoru było banalnie proste. Myślę, że jeżeli każdy poprosiłby tiarę, ona z radością przydzieliłaby ucznia, do domu, do jakiego chciał trafić. Ja ją błagałem. Nie chciałem przeżywać tego, co doświadczył Syriusz, przez dwa miesiące wakacji.

            Dlatego teraz, gdy miałem możliwość odkupienia swojego tchórzostwa, postąpiłem słusznie. Nareszcie mogłem spojrzeć sobie w oczy, bez żalu i obrzydzenia.

            - Jestem zadowolony – skomentował ojciec, oglądając moje przedramię, naznaczone Mrocznym Znakiem.

***

            - Snape – skinąłem głową, witając się z byłym Ślizgonem.

            - Black – odparł, lekko wykrzywiając usta, przy moim nazwisku.

Zupełnie mu się nie dziwiłem. Od tego, co robili mu Syriusz z Potterem, cóż, mógł być wściekły, nawet na mnie, chociaż z Syriuszem mieliśmy wspólne tylko jedno - nazwisko.

            - Nowi? – zapytał zakapturzony Śmierciożerca, podchodząc do nas.

Skinąłem głową i spojrzałem na znajomą twarz.

            - Malfoy – westchnąłem, patrząc na męża kuzynki. – Spotkanie rodzinne… Narcyza też tutaj jest? - zapytałem, rzucając mu kpiące spojrzenie.

Lucjusz prychnął.

            - Myślisz, że pozwolę żonie brudzić sobie ręce tak paskudną robotą? – zapytał, wykrzywiając wąskie wargi. – Narcyza jest w dworku, z moją matką – dodał i spojrzał na Snape’a. – Kto przydzielił dwóch nowych, do tego zadania?

Wzruszyłem ramionami i rozejrzałem się po okolicy. Byliśmy w jakiejś małej mieścinie, na zachód od Londynu. Wokół stałe niskie domy, wyglądające na co najmniej sto lat. Urokliwa okolica, w której mieszkało wielu czarodziei.

            - Czekamy na Travers’a, który powinien tu być za… - zaczął Lucjusz, spoglądając na elegancki, złoty zegarek, zapewne roboty Goblinów. – 30 sekund – dodał.

            Rzuciłem okiem na Snape’a i czekałem. Po chwili dało się słyszeć ciche pyknięcie, oznaczające teleportację.

            - Obserwowaliśmy dom, jest w nim tylko jedna osoba, nasz cel – zaśmiał się zimno Lucjusz, zwracając się do Travers’a. – Edgar, waleczny członek Zakonu Feniksa.

            Przez chwilę, nie zrozumiałem tego, co powiedział Malfoy. A potem do mnie dotarło. Przybyliśmy do tej mieściny, tylko w jednym celu. Mieliśmy zamordować czarodzieja, który stawiał opór Czarnemu Panu. Tylko, że do tej pory nie wiedziałem, kto to ma być.

            - Idziemy – rozkazał Travers, wyczarowując sobie na twarzy maskę. – Ku chwale Czarnego Pana – dodał, zaklęciem wyważając drzwi.

***

Przez dobrych parę sekund, byłem pewien, że Bones poradzi sobie z naszą czwórką. Miałem nadzieję, że mu się uda. Albo ktoś przybędzie mu na pomoc, ktoś z Zakonu. Przeliczyłem się. Zresztą, nie miałem się czemu dziwić, to nie była uczciwa walka. Nawet, jeżeli dwójka z nas była niedoświadczona w walce różdżka w różdżkę, mieliśmy znaczną przewagę.

- Cudownie – wydyszał Lucjusz, patrząc na wijącego się i krzyczącego pod Cruciatusem, mężczyznę. – Hola, Travers, nie tak szybko! – zawołał, gdy Śmierciożerca wycelował w Bones’a różdżką. – Daj się wykazać młodszym – dodał z kpiącym uśmiechem.

Spojrzałem na niego, próbując ukryć targające mną emocje. Złość, strach, wściekłość, aż w końcu żal i smutek.

- Regulusie, wykaż się chłopcze – mruknął z wyraźną uciechą.

Ściskając mocno różdżkę, zbliżyłem się do spokojnego mężczyzny. Leżał bezwładnie na podłodze, z dziwnie powykrzywianymi kończynami. Poczułem mdłości na ten widok.

            - Zrób to! – warknął Travers, spoglądając na drzwi. – Chcesz nas narazić na walkę z Zakonem? Nie mamy czasu! – krzyknął.

Kucnąłem przy ofierze i poruszyłem ustami. Wiem, że nie mógł tego zobaczyć, chociaż wpatrywał się uważnie w moją maskę.

            - Przepraszam – powtarzałem w myślach jak mantrę.

            - Avada Kedavra! – krzyknąłem, wymierzając różdżkę w serce Edgara Bones’a.

***

            Nie pamiętam chwil po moim pierwszym morderstwie. Jedyne, co stawało mi przed oczami, to wyraz twarzy mojej ofiary. Chciałbym móc kiedyś o tym zapomnieć… Ale takich rzeczy się nie zapomina. To będzie prześladować mnie do końca mojego marnego życia – fakt, że zabiłem niewinną osobę.

            Oczywiście, były osoby z tego zadowolone. Już drugi raz stawałem przed obliczem Czarnego Pana. Pierwszy raz był dosyć bolesny – była to chwila, gdy moje przedramię zostało naznaczone Mrocznym Znakiem. Teraz, była to chwila jego małego triumfu nad Zakonem i Dumbledorem. Poprzez ręce swoich sług, zabił wielkiego poplecznika swojego największego wroga.

            Najgorsze było to, że nas nagrodził. Nagrodził nas za to, że kogoś zabiliśmy. Że ja, kogoś zabiłem. I to, chyba było w tym najgorsze. Ledwo udawałem radość, z tak „wielkiego zaszczytu”. Miałem ochotę wyciągnąć różdżkę i pozabijać oraz zranić jak najwięcej jego popleczników. I wreszcie, jego samego. Ponieważ nagrodził mnie za coś, co będzie mnie prześladowało do końca moich dni. Za coś niewybaczalnego.

***

            Najmłodsi stażem, oraz wiekiem Śmierciożercy, mieszkali w rodowej siedzibie Lestrange’ów. Zajmowaliśmy całe pierwsze piętro. Gdyby nie fakt, że wszyscy mieli wielkie ambicje wykazania się przed uwielbianym Panem, mogłoby być całkiem jak w Hogwarcie.

            Dzieliłem pokój ze Snapem. Przystąpiliśmy do zwolenników Czarnego Pana w tym samym momencie, zapewne dlatego przydzielili nas razem do pokoju. Patrząc na ponurego Severusa, zastanawiałem się, co Evans z nim robiła. Oraz jak wytrzymywała widok jego przetłuszczonych włosów.

            - Wychodzę – mruknął Snape, podchodząc do drzwi, prowadzących na długi korytarz, pełen drzwi do kwater młodych Śmierciożerców. – Malfoy ma do mnie sprawę – dodał, jakby musiał mi się wytłumaczyć.

            A ja miałem to gdzieś. Leżałem na łóżku i wpatrywałem się w nieskazitelnie biały sufit. Próbowałem sobie przypomnieć słowa rymowanki, nauczonej mnie przez Syriusza, gdy byliśmy mali. Beztroscy i szczęśliwi, na tyle, na ile mogliśmy być przy naszych oschłych rodzicach i ich wszystkich nakazach i zakazach.

            - Nie pamiętam – powiedziałem, gapiąc się w sufit, na którym dojrzałem niedużego pająka. – Nie pamiętam cholernej rymowanki – westchnąłem.

            Zazwyczaj, z pamięci wypiera się te złe wspomnienia. Jednak ja, pamiętałem zupełnie coś innego. Wszystko to, co było niedobre, niszczące, oburzające.

            - Regulusie – usłyszałem głos, którego się nie spodziewałem.

Spojrzałem na nocną szafkę i z pierwszej szuflady, wyciągnąłem lusterko dwukierunkowe.

            - Profesor Dumbledore – westchnąłem, spoglądając starcowi w oczy. – Już wiecie, prawda?

            - Wiemy, Regulusie – odparł dyrektor, ze smutkiem kiwając głową. – To straszne. Ciało biednego Edgara, spoczywało pod szczątkami jego domu, z trudem je wydobyliśmy.

Wykrzywiłem usta. Nie dość, że doprowadziliśmy do śmierci człowieka, to jeszcze musieliśmy zniszczyć jego dom.

            - Panie profesorze… - zacząłem, zacinając się. – To moja wina – dodałem.

Dumbledore pokręcił głową.

            - Pamiętasz Regulusie, o czym rozmawialiśmy przed twoim wyjazdem z Hogwartu? – zapytał, a gdy skinąłem głową, kontynuował: - Każda zła rzecz, którą będziesz musiał uczynić, udając oddanego zwolennika Toma Riddle’a, zostanie ci wybaczona. Walczysz dla większego dobra, pamiętaj o tym, chłopcze.

Jeszcze raz skinąłem głową, patrząc na poważną twarz dyrektora.

            - Czy dowiedziałeś się czegoś? Planują kolejny zamach? – zapytał.

            - Nic nie wiem – odparłem, kręcąc głową.

Dumbledore już miał coś powiedzieć, gdy zobaczyłem gwałtownie otwierające się drzwi. Upuściłem lusterko na kolana i zaskoczony, spojrzałem na zdenerwowanego Snape’a.

            - Rozmawiałeś z kimś? – zapytał podejrzliwie, spoglądając na lusterko.

            - Tylko ci się wydawało – odparłem, z ulgą rejestrując fakt, że Dumbledore zniknął z tafli.

            - Słyszałem rozmowę – odparł zimno, skupiając na mnie wzrok.

I wtedy to poczułem. Trochę jak ból głowy. Czułem to często w dzieciństwie. To była oznaka, że chciał trochę pogrzebać w moich myślach, jak nieodzowna mamusia.

            - Nawet, kurwa, nie próbuj – warknąłem, patrząc mu prosto w oczy. Zastosowałem oklumencję, do ochrony swoich myśli i wspomnień. – Nie próbuj włamywać się do mojej głowy, Snape.

Wykrzywił usta w niemiłym uśmiechu.

            - Ukrywasz coś, Black – odparł, patrząc na mnie kpiąco. – Ja się dowiem co – dodał.

Uniosłem brew.

            - Tak myślisz, Snape? – zapytałem. – Nie uda ci się. Tak samo, jak nie udało ci się zdobyć Evans... Powiedz, co to za uczucie, gdy wiesz, że jest ona z twoim największym wrogiem? Gdy wiesz, że to jego bezgranicznie kocha, a nie ciebie? Wiadomo, może zrobi sobie z nim dziecko? Co powiesz na małego Pottera? – pytałem.

Z każdym kolejnym pytaniem, czułem większą radość, sprawiając mu ból. Zdawałem sobie sprawę z tego, że robię źle, ale musiałem odwrócić jego uwagę. Musiałem sprawić, żeby zapomniał o rozmowie z dyrektorem.

            - Zamknij się – warknął, lekko się trzęsąc.

            - Ale czemu? – zapytałem, stając naprzeciwko niego. – Co, nadal cię to boli? Przecież, powinna być dla ciebie szlamą, prawda? Zwykłą, nic nie wartą szmatą, którą trzeba zlikwidować, aby zbudować „lepszy” świat. Zdradziła twoją przyjaźń, właśnie z nim. Zabawne, prawa?

            - Nie nazywaj jej tak! – krzyknął, wyciągając różdżkę. – To się jeszcze zmieni, rozumiesz?! Jeszcze będzie moja! Moja!

Spojrzałem na niego zdziwiony.

            - Nie pierdol, Snape – odparłem, udając znudzenie. – Jakim sposobem?

            - Nie twój problem – powiedział, jakby zdając sobie sprawę z tego, że się z czymś zdradził. – I ja tak łatwo nie zapominam, Black. Dowiem się, co kombinujesz – dodał, szybko wychodząc z pokoju.

Usiadłem na łóżku, analizując to, czego się dowiedziałem. Najgorsze było to, że nie mogłem wyciągnąć z tego żadnych wniosków – za mało danych.

***

Stanął przed lustrem.

            - To się uda – wyszeptał, patrząc na swoją kredowo białą twarz. – Uda się. Przekonam go, żeby jej nie zabijał. Będzie moja.

Uśmiechnął się lekko.

            - Zrobię dla niego wszystko, żeby jej nie zabił – powiedział, spoglądając sobie w oczy. – Zostanę najgorliwszym z jego sług. Tylko po to, by mi ją podarował. Aby była moja.

Ochlapał twarz zimną wodą.

            - A jego, z przyjemnością… - wyszeptał, patrząc na swoją różdżkę. – Zlikwiduję.

***

Uśmiechnęłam się, gdy tylko zobaczyłam Jamesa z tacą.

            - Śniadanie do łóżka – powiedział, stawiając mi na kolanach tacę, zapełnioną przysmakami.

            - Z jakiej okazji? – zapytałam, całując go w policzek. – Smakowicie wygląda.

            - Z takiej okazji, że mam najcudowniejszą, najpiękniejszą i najmądrzejszą żonę na świecie – odparł, wchodząc pod kołdrę, tylko po to, aby zacząć całować mnie po szyi.

            - Komplemenciarz – westchnęłam, smarując tosta dżemem. – Nie masz ochoty na śniadanie? – zapytałam, gdy poczułam jego usta na odkrytym ramieniu.

            - Mam ochotę na coś innego – odparł, zabierając mi tacę, co skwitowałam rozczarowanym jękiem. Miałam diabelną ochotę na tego tosta! – I mam nadzieję, że przekonam cię, że to, co mam na myśli, jest lepsze od jedzenia – dodał, całując mój dekolt.

            - Taak, chyba możesz mieć rację – wyszeptałam, gdy zszedł z ustami niżej. – Możesz mieć cholerną rację.

***

Zrobiłam ze Snape'a niezłego świra... Jak widzicie, przyśpieszam akcję o rok. Podobało mi się pisanie z perspektywy Regulusa, i mam nadzieję, że nie wyszło źle ;) 

Następny rozdział? Nie mam pojęcia kiedy, jeszcze nie zaczęłam pisać. Ale, jeżeli z resztą rozdziałów pójdzie mi tak dobrze jak z tym, to do końca roku na pewno skończę te opowiadanie.