Rozdział 78 Rozstanie, dyplom, plany, czyli wielki miszmasz

Z dziennika Jamesa Pottera

- James – usłyszałem. Spojrzałem na schody, na których stała Lily – Musimy porozmawiać…

Kiwnąłem głową i wstałem z kanapy. Czemu złe wiadomości lepiej przyjmować na stojąco? I czemu miałem pewność, że będą złe?

- James, to co się stało… Nie cofniemy czasu. Ale pokazałeś się z zupełnie innej strony! Jestem tym przerażona. James, musimy się rozstać…

Powiedziała Lily, a ja zamarłem.

- … z przeszłością. To co się stało na pewno było okropne, ale przez to przeszliśmy! Mamy Harry’ego, nasz mały cud, mamy siebie, kochamy się. Przeszłość niech zostanie za nami… – skończyła.

Kiwnąłem głową i mocno przytuliłem się do żony. Tylko tym razem to nie ona wtulała się w moje ciało. To ja szukałem w jej ramionach zapewnienia i poczucia bezpieczeństwa.

Nowy dzień przywitałam wtulona w ciepłe ciało Jamesa. Uśmiechnęłam się lekko, gładząc go po policzku.

- Nie śpisz? – zapytał, gdy moja dłoń zaplątała się w jego włosy.

- Nie – odparłam lakonicznie.

Po mojej małej przemowie, którą wczoraj na dobranoc zaserwowałam mężowi, i która go w pewnym momencie nieźle przestraszyła, musiałam mu wszystko wynagrodzić.

- Kocham cię, James – powiedziałam, spoglądając w jego zaspane oczy.

- Ja ciebie też, Lily – odparł, mocno przyciągając mnie do siebie i wtulając twarz w moje rozwalone na poduszce włosy.

Wszystko było dobrze. I tak już miało zostać.

Z dziennika Mary McDonald

- Pamiętasz, że o 19 mam wręczenie dyplomów? Będziesz, prawda? – zapytałam, ostatni raz całując Regulusa i zakładając na ramię torbę.

- Oczywiście, że będę. Niecodziennie moja narzeczona kończy kurs na Uzdrowiciela z najlepszym wynikiem na roku – odparł, przyciągając mnie do siebie i obdarzając czułym pocałunkiem – Jestem z ciebie dumny, kujonico.

Zaśmiałam się cicho i z charakterystycznym dźwiękiem, teleportowałam.

- Harry, co mamusia trzyma w ręce? – zapytałam synka. I dobra, wiedziałam, że mi nie odpowie. Jeszcze całkiem długo. Ale to była taka nasza zabawa, przy której zabawnie piszczał i jeszcze fajniej gulgotał. Uwielbiałam te dźwięki, rozbrajały mnie zupełnie.

- Piłeczka! – odpowiedziałam sama sobie. Harry zagulgotał i wierzgnął nóżką – Chcesz piłeczkę? – zapytałam, kładąc pluszowy przedmiot na brzuszku syna.

- Moje maleństwo – dodałam czule, patrząc jak Harry próbuje zobaczyć co to leży na jego brzuszku.

James poszedł do pracy, a ja miałam cały dzień na przemyślenia. Sprawa straty już mnie nie męczyła. Myśląc o tym, czułam już tylko spokój. Pogodziłam się z tym. W końcu miałam dla kogo żyć. Mam cudowną rodzinę, przyjaciół, najdoskonalszego pod słońcem syna i niewiarygodnego męża.

Jestem szczęściarą i chociaż ten listopad był tak ponury i nieprzyjemny, ja czułam jakby nade mną świeciło słońce.

Miałam wszystko.

Z dziennika Regulusa Blacka

Stałem razem z przyjaciółmi oraz ich dziećmi, i z dumą patrzyłem na Mary. W tym momencie, już na Uzdrowicielkę, Mary McDonald - niedługo Black! Duma mnie rozpierała.

- Łiii!! – pisnęła Dorcas, otaczając ramionami zadowoloną z siebie blondynkę – Mary, gratulacje!

- Dzięki, Dorcas – odparła Mary i zaraz została przechwycona przez Lily.

- Gratuluję, Mary!

Gdy już tym gratulacjom powiedziałem stanowcze „nie”, mocno całując blondynkę i trochę ją odciągając od zachwyconych dziewczyn, i gadającego głupoty mojego brata, powiedziałem:

- Zapraszam do nas na oblewanie sukcesu…

Dorcas i Lily spiorunowały mnie wzrokiem.

- … sokiem – dokończyłem.

James wybuchnął śmiechem. Po chwili wszyscy teleportowaliśmy się do naszego domu.

- Było miło, prawda? – zapytałam szeptem, patrząc na spokojnie śpiącego Harry’ego. I rzeczywiście, sukces Mary, czyli uzyskanie dyplomu Uzdrowiciela, opijaliśmy sokiem pomarańczowym.

- Jasne – odparł James – Ale myślę, że zaraz będzie jeszcze milej – dodał z tym charakterystycznym uśmieszkiem.

Pocałowałam go w uniesiony kącik ust i ruszyłam za brunetem do sypialni.

Z dziennika uzdrowicielki Mary McDonald

- Więc… - zagaiłam, podając na stół tosty z serem i dzbanek z sokiem pomarańczowym – Tak sobie pomyślałam, że najwyższy czas pomyśleć o ślubie.

Regulus spojrzał na mnie z uniesioną brwią.

- No wiesz, tylko my nie zalegalizowaliśmy związku, i już od jakiegoś czasu jesteśmy narzeczeństwem… W lutym zaczynam pracę w Mungu, pomyślałam, że może udałoby się zorganizować ślub na przykład, w styczniu? Co ty na to? – zapytałam, patrząc na powoli wypływający na twarz szatyna, uśmiech.

- Mary, dobrze wiesz, że ślub z tobą wziąłbym nawet jutro – odparł, przyciągając mnie do siebie i wciągając na kolana – Styczeń będzie idealny – stwierdził.

Uśmiechnęłam się zadowolona.

- To będzie epicki dzień! – krzyknęłam i szybko zerwałam się z regulusowych kolan.

- A ty gdzie?! – zawołał z pretensją.

- Lecę do Dorcas! – odparłam, zakładając kurtkę – Umówiłyśmy się, porobimy wstępne plany – dodałam, pocałowałam Rega w usta i teleportowałam się pod drzwi domu Blacków.

- Dobra, dzieciaki śpią – powiedziałam, spoglądając na niezły tłok w łóżeczku. Harry, Carina oraz Leo, leżeli w jednym kojcu i spali – Możemy zacząć planować. Kiedy ma się odbyć ceremonia i gdzie?

- W styczniu – odparła Mary, a ja spojrzałam na nią jak na głupią – Och, no nie wiem, 20 stycznia? To będzie sobota…

- Doskonale – powiedziałam, zapisując w kalendarzu datę – Gdzie?

- Rodzice Regulusa, chcą żeby ślub i przyjęcie odbyło się na Grimmauld Place – odparła niezadowolona blondynka.

- Co?! – zawołała Dorcas i wybuchnęła śmiechem – Biedna! Widzisz, trzeba było wziąć ślub bez rodziców, jak my… - dodała zadowolona. Cóż, kto o zdrowych zmysłach chciałby mieć Walburgię na zdjęciach ślubnych? Ale Mary nie miała wyjścia…

- Oj, nooo – jęknęła blondynka, wkładając rękę we włosy – Muszę na to przystać, inaczej znowu wyklnie Regulusa i będzie mówić, że wyhodowała na swojej piersi gada…

- Dobrze, 20 stycznia, dom przy Grimmauld Place – zapisałam – Pogadajmy o reszcie. Lista gości, zaproszenia, catering, ozdoby, kwiaty, suknia ślubna, suknie dla druhen, garnitur dla pana młodego i drużbów…

Z dziennika Regulusa Blacka

Siedziałem na kanapie w salonie i nie mogłem wyjść z podziwu nad telewizorem. No czego to ci mugole nie wymyślą! Małe ludziki zamknięte w niedużym pudle!

- Cześć! – usłyszałem. Spojrzałem na zadowoloną blondynkę, która szybko zrzucała z siebie kurtkę – Już wszystko ustalone! – zawołała z entuzjazmem i wlazła mi na kolana.

- Już? – zapytałem zdziwiony. Ruda z Dorcas chyba powinny zając się planowaniem ślubów!

- Taaak, to będzie piękna ceremonia… - Mary zaczęła się rozpływać – A będzie doskonała, bo wszystko, no może oprócz twojej matki – zażartowała – będzie piękne!

Uśmiechnąłem się.

- A wiesz co będzie najpiękniejsze? – zapytałem. Mary pokręciła głową – Ty – dodałem i przywarłem ustami do lekko rozchylonych warg blondynki.

- Mary, pośpiesz się! – krzyknęła Dorcas.

Był już początek grudnia, a my siedziałyśmy u madame Malkin na Pokątnej. To właśnie tutaj, Mary, miesiąc temu zamówiła swoją suknię ślubną. Czekałyśmy z niecierpliwością, aż wyjdzie z przymierzalni.

- Nadchodzi przyszła panna młoda – zapowiedziała madame Malkin, odsuwając kotarę, oddzielającą nas od jej pracowni.

- Zachwycająca… - powiedziałam (http://www.madonna.pl/?page_id=158 zdjęcie 12).

- Ślicznie wyglądasz! – zawołała Dorcas, i zaczęła oglądać suknię z każdej strony – Madame Malkin, pani jest niewiarygodna! – wykrzyknęła do zadowolonej z siebie kobiety.

- Wyglądam… ładnie – stwierdziła Mary, podchodząc do wielkiego lustra.

- Ładnie?! – zawołałam – Pięknie, Mary, a nawet powiedziałabym, że bosko! Niech cię tylko Regulus zobaczy, szczęka mu opadanie! – dodałam, wyobrażając sobie minę młodszego Blacka.

Mary uśmiechnęła się.

- Zdejmę ją i pójdziemy na ciastko do Fortescue to uczcić! Madame Malkin, dziękuję za przepiękną suknię.

Dorcas rozbłysły oczy i zaczęła opowiadać o nowych czekoladowych ciastkach, a Mary poszła się przebrać. Przygotowania ślubne czas zacząć!

***

No chyba nie myślałyście, że na sam koniec się rozstaną, prawda? :) Znacie mnie, u mnie nie ma zdrad, morderstw, Voldemorta (prawie), wiodą sobie, spokojne, utopijne życie w jakiejś równoległej rzeczywistości...

Rozdział 77 Blackowie w natarciu

Z notatnika Dorcas Meadowes – Black

Siedziałam na krześle w jadalni i myślałam co jeszcze powinnam zrobić. Wszystko musiało być idealne, bo to dzisiaj, właśnie dzisiaj mieli przyjść na zapoznanie z wnukami dziadkowie Blackowie.

Byłam zestresowana jak nigdy. Naprawdę chciałam, żeby wszystko było doskonałe i dopięte na ostatni guzik! Po ostatnim spotkaniu z Walburgią i Orionem, postanowiłam, że zostanę idealną synową.

- Posprzątałam, ugotowałam obiad, nastawiłam się na wstrętne komentarze, wypucowałam dzieci, ubrałam się jak na czarownicę przystało, w idiotyczną szatę wyjściową, kupioną w ulubionym sklepie Walburgii... – wyliczałam, wpatrując się w kominek.

- Dorcas, czym ty się przejmujesz? – zapytał Syriusz, wszedł do jadalni i podał mi Carinę – Moja matka i tak wszystko skrytykuje, chociaż dom lśni, a obiad smakuje jak z najlepszej restauracji. Nie martw się – dodał.

- Nie martw się – przedrzeźniłam go, wykrzywiając się. Poprawiłam zabawnie sterczące włoski córki – Leo śpi?

- Chrapie jak ty… To znaczy niedźwiedź! Chciałem powiedzieć, że chrapie jak niedźwiedź – poprawił się Syriusz i z zabójczym uśmiechem, mrugnął.

Pokręciłam głową i z córeczką na rękach ruszyłam do salonu. Poprawiłam układ niektórych bibelotów, powąchałam róże w wazonie i usłyszałam donośny dźwięk dzwonka do drzwi.

- Cholera – wyszeptałam i przywołałam na twarz miły uśmiech.

Z dziennika Syriusza Blacka

- Syriuszu, chociaż myślałam, że zostaniesz hańbą mego łona, trafiłeś do tego okropnego Gryffindoru, przyjaźnisz się z mugolakami i mugolami, to jednak muszę przyznać, że wybrałeś sobie idealną żonę! Gdyby tylko Regulus nie był taki głupi, i nie chciał się żenić z tą mugolaczką… - powiedziała matka, na co przewróciłem oczami.

Obiad minął bez większych spięć. Dorcas rzeczywiście idealnie wszystko zaplanowała. Nawet wynajęła skrzata do podawania dań! Moja matka była ukontentowana.

- Walburgio, nie zawstydzaj Dorcas! Więc, moja droga, kiedy poznamy nasze czystokrwiste wnuki, naszą przyszłą dumę i chlubę? – zapytał Orion, popijając drinka.

- Przyniesiemy je – odparła Dorcas i pociągnęła mnie na piętro do pokoju dziecięcego.

- Myślisz, że będą jeszcze długo siedzieć? – zapytała, biorąc na ręce Leo.

- Mam nadzieję, że niedługo wyjdą. Moja matka rzuca takie teksty, że mam ochotę ją wywalić z naszego domu – odparłem, schodząc po schodach z córką w ramionach.

- Och, cudowne! – krzyknęła matka i wstała z sofy – Orionie, chłopiec odziedziczył dumny nos Blacków! Niewiarygodne, myślałam, że mój ojciec będzie ostatnim…

- Walburgio, patrz! Mała Carina ma dokładnie taki sam wykrój ust jak moja świętej pamięci matka! – odparł Orion – Mogę ją potrzymać? – zapytał.

Czując, że nie mam innego wyboru, podałem ojcu córkę i usiadłem w fotelu.

- Ale uszy stanowczo mają po Meadowesach – stwierdziła moja matka, przejmując od Dorcas, Leo.

- Tak, moja mama powiedziała to samo – potwierdziła brunetka, puszczając do mnie oko. Doskonale wiedzieliśmy, że rodzice Dor nie zastanawiali się, co dzieci mają po rodzinie. Po prostu cieszyli się z wnuków, byli szczęśliwi, że są zdrowe i tak świetnie się rozwijają.

- Czy przejawiają już jakieś magiczne zdolności? – zapytała matka, lustrując wzrokiem rączki Leo – Pamiętam, że Regulus dosyć wcześnie ujawnił swoje moce. Syriusz później…

Westchnąłem ciężko i dolałem sobie i ojcu Ognistej.

- Jeszcze nie – odparła Dorcas i zabrała popiskującą Carinę od ojca.

- Od razu, jak tylko zauważycie, że dzieje się magia, macie mnie o tym zawiadomić! – dodała matka i oddała mi syna.

- Orionie, zasiedzieliśmy się! – powiedziała i wykrzywiła usta. Chyba miał być to uśmiech… - Było miło.

- Oo tak – westchnąłem – Zawiadomimy, jeżeli będziemy mieli wpaść.

Po chwili w salonie zapanowała miła cisza, rodzice korzystając z kominka wrócili na Grimmauld Place.

- To była masakra – skomentowała Dorcas i zostawiając mi dzieci pod opieką, poszła odprawić skrzata.

- Oj dzieciaki, módlcie się, żeby dziadkowie nie chcieli za często wpadać – powiedziałem i siedząc w fotelu razem z dwójką szkrabów, nawiązywałem z nimi kontakt i rozkoszowałem się przyjemną ciszą.

- Harry, śpij! – jęknęłam, patrząc na czerwone od krzyku dziecko.

- Może mu wyczarować ptaszki? – zapytał James.

- Ptaszki już od tygodnia nie pomagają – odparłam, biorąc syna na ręce –To chyba kolka, ma wszystkie objawy opisane w „Perfekcyjnym dziecku”.

Harry rzeczywiście miał podkulone nóżki i rozpaczliwie płakał.

- Więc co robimy? – zapytał spanikowanym głosem James.

- To samo przechodzi – odparłam, przytulając głośno płaczące dziecko – Potrzymasz go? Przyniosę ciepły ręcznik, położymy mu na brzuszku, może pomoże.

W łazience rozpłakałam się z bezsilności i podgrzałam różdżką ręcznik.

Z dziennika Remusa Lupina

Praca w norweskim oddziale Gringotta była naprawdę świetna. Miałem lepszą posadę niż w Londynie, więcej zarabiałem, ale czegoś mi brakowało.

Przyjaciół.

Peter... Peter chyba tak naprawdę nigdy nie był moim przyjacielem. Gdy zamieszkaliśmy w Oslo, zrozumiałem, że Peter wcale się nie zmienił. Nadal szukał przyjaciół w mocnych osobowościach, i gdy już takich znajdywał, oplatał ich jak bluszcz lub diabelskie sidła.

Zawsze był słabym człowiekiem.

Dlatego wyliczając wszystkie „za” i „przeciw”, zdecydowałem się na powrót do kraju. Może przyjaciele mnie jeszcze zechcą?

Z dziennika Jamesa Pottera

- Usnął – stwierdziłem z ulgą. Harry’emu w końcu przeszła kolka i grzecznie poszedł spać.

- Cudownie – odparła Lily – Mamy czas, żeby spokojnie porozmawiać – dodała poważnie, przymykając drzwi od pokoju Harry’ego.

- Co tylko zechcesz – powiedziałem nie spodziewając się tego co niedługo nastąpi…

- Widzisz James, ja wiem, że to pewnie nic takiego, ale… - zaczęłam, niespokojnie chodząc po salonie – Gdy byli u nas rodzice, twoja mama powiedziało coś, co od dłuższego czasu nie daje mi spokoju. James, jaką my ponieśliśmy stratę? – zapytałam, patrząc mężowi prosto w oczy.

I w momencie, w którym zadałam to pytanie, już wiedziałam, że nic nie będzie takie jak dawniej.

Z dziennika James Pottera

Czułem, że ten moment kiedyś nadejdzie. W końcu kłamstwo ma krótkie nogi. Nie miałem do matki pretensji o to, że jej się coś wymsknęło. Powinienem być odważny i powiedzieć Lily, co się stało.

- Lily, pamiętasz wakacje w Hiszpanii? – zapytałem i spojrzałem na poważną rudowłosą.

- Oczywiście, że tak, było świetnie – odparła – Ale co to ma do rzeczy?

- Widzisz Lily, wtedy stało się coś cudownego… Ale trwało to tak krótko.

- James, możesz nie mówić zagadkami? – zapytała Lily, siadając obok mnie na kanapie – Co się stało?

- Byłaś w ciąży, Lily – odparłem, szybko odwracając wzrok od zszokowanej miny żony.

- Jak to? Jak to, byłam w ciąży? – zapytałam. W głowie miałam milion myśli i pytań. Jedna myśl była najgorsza, jeżeli byłam w ciąży, a dziecka nie ma, to…

- Straciłam dziecko?! – zapytałam, wyrywając rękę z mocnego uścisku Jamesa – Czemu nic nie pamiętam? James, co ty zrobiłeś?

Spojrzałam w oczy bruneta.

- Wy… Wymazałeś mi pamięć? – zapytałam zszokowana, w końcu pojmując. Strata. Boże, jak mogłam być tak głupia?

- Lily, ja… Lily, chciałem dobrze! – zawołał James, gdy czując napływające do oczu łzy, rzuciłam się w kierunku schodów.

Musiałam to przemyśleć. Sama.

Z dziennika Jamesa Pottera

Usiadłem ciężko na kanapie i usłyszałem głośne trzaśnięcie drzwiami. Zapewne powinienem biec za Lily, dobijać się do drzwi i próbować jej wszystko wyjaśnić. Jednak znałem żonę i wiedziałem, że powinna to przemyśleć.

Bałem się jedynie tego, że znowu pogrąży się w apatii.

Siedziałam na łóżku i próbowałam sobie cokolwiek przypomnieć. Nie mogłam, ktoś kto rzucił zaklęcie, był naprawdę dobry.

- Straciłam dziecko – wyszeptałam. W którym byłam miesiącu ciąży? Jak to się stało? Czemu je straciłam? Czemu James zdecydował się na wymazanie mi pamięci?

- Znasz siebie, na pewno się załamałaś – powiedziałam, spoglądając na swoją bladą twarz w lusterku – A on nie chciał cię stracić, to James…

I w tym momencie spłynął na mnie spokój.

Już wiedziałam, co powinnam zrobić…

Z dziennika Jamesa Pottera

- James – usłyszałem. Spojrzałem na schody, na których stała Lily – Musimy porozmawiać…

Kiwnąłem głową i wstałem z kanapy. Czemu złe wiadomości lepiej przyjmować na stojąco? I czemu miałem pewność, że będą złe?

- James, to co się stało… Nie cofniemy czasu. Ale pokazałeś się z zupełnie innej strony. Jestem tym przerażona. James, musimy się rozstać…

***

;)