"To nasze wybory ukazują kim naprawdę jesteśmy, o wiele bardziej niż nasze zdolności."

Z dziennika Mary McDonald

Ostatnie tygodnie były dla mnie bardzo trudne. Opuściłam sporo zajęć na kursie uzdrowicielskim, nie widziałam się z przyjaciółmi, chociaż zarzucali mnie listami i bombardowali telefonami (głównie Lily) jednak co najważniejsze, zerwałam z moim pierwszym chłopakiem, Remusem Lupinem.

Zapewne powinnam się z tego powodu czuć źle, powinnam płakać i rozpaczać. Jednak czemu miałabym to robić, jeżeli to ja zerwałam, to ja byłam tą niewierną osobą? I w dodatku byłam szczęśliwa, jak jeszcze nigdy w życiu!

Regulus Black zmienił moje nudne, monotonne życie w dziką przygodę. Codziennie robiliśmy coś innego, zawsze mnie czymś zaskakiwał.

A Remus? Rozmowa była trudna. Czułam tylko wstyd i żal. Nie, nie użalałam się nad sobą! Żal mi było Remusa, wiem, że go bardzo skrzywdziłam…

- Przepraszam, że tak długo się nie odzywałem, ostatnio zupełnie nie miałem czasu – powiedział Remus, odsuwając mi krzesło. Byliśmy w kawiarni na Pokątnej – neutralny grunt, to było dla mnie ważne.

- Remusie, musimy porozmawiać - zaczęłam, nie mogąc spojrzeć w jego przeszywające, błękitne oczy – Stało się coś nieoczekiwanego…

Nie wiedziałam co mam mu powiedzieć, jak to wszystko wytłumaczyć. Przecież, nie mogłam powiedzieć: „Słuchaj Remusie, zdradziłam cię, przykro mi to koniec”. Nie, on zasługuje na coś lepszego!

- Czekaj, chciałem ci coś zaproponować – przerwał mi blondyn i złapał mnie za rękę – Wszystko przemyślałem, ostatnio nie mieliśmy dla siebie czasu, ale znalazłem sposób. Musimy razem zamieszkać! – dodał i nieśmiało się uśmiechnął.

Spojrzałam na niego z przerażeniem w oczach.

- Ale Remusie, ja… - zaczęłam.

- Wiem co chcesz powiedzieć, że nas jeszcze nie stać, że nie powinniśmy się tak spieszyć… Ale znalazłem fajne, nieduże mieszkanie, czynsz jest niewysoki, myślę, że dalibyśmy radę.

- Remusie, chciałam się z tobą spotkać, żeby ci coś wyznać – wyszeptałam. Merlinie, on chciał ze mną zamieszkać, a ja mu miałam powiedzieć, że to koniec! – Ja, wszystko przemyślałam, Remusie, już nie czuję do ciebie tego, co było między nami na początku, w Hogwarcie.

Nieśmiało i z pewnym wahaniem spojrzałam na chłopaka. Jego dłoń spadła z mojej na blat stolika.

- Zawsze będziesz dla mnie bardzo ważny, byłeś moim pierwszym chłopakiem, ale to koniec, nie potrafię tego ciągnąc – dodałam, rzucając pieniądze na stolik i sprzed kawiarni teleportowałam się do domu. Jak tchórz, jakim tak naprawdę byłam…

Od dwóch tygodni Remus nie dał znaku życia. Lily napisała mi w liście, że się załamał i przestał wychodzić z domu. Czułam się przez to źle, nie chciałam żeby tak było. Ja jestem szczęśliwa, a on cierpi.

- Doskonale wiesz, że musi sobie z tym sam poradzić – powiedział Regulus, na jednym z naszych licznych spotkań. Jeszcze nikomu nie powiedzieliśmy o naszym związku, chcieliśmy żeby emocje po moim zerwaniu z Lupinem opadły. Zresztą obawiałam się reakcji Huncwotów, James i Syriusz są niemożliwi. Co z tego że Reg jest bratem Syriusza? Jestem pewna, że nie wahali by się go zastraszyć, zrobiliby wszystko, żeby ich przyjaciel był znowu szczęśliwy.

- James, martwię się o Mary, do nikogo się nie odzywa, Remus cierpi, stało się coś dziwnego, myślałam, że mimo wszystko jest z nim szczęśliwa – powiedziałam pewnego popołudnia do męża. Urządzaliśmy jedną z gościnnych sypialni na piętrze. Pokoje gościnne były tylko parę razy używane przez naszych przyjaciół lub rodzinę, jednak dawno nie były odświeżane, więc kupiliśmy farbę, przebraliśmy się w jakieś stare ciuchy i wzięliśmy się za malowanie.

- Myślisz, że ja się nie martwię? – odparł J – Remus się nie odzywa, gdy byliśmy u niego z Syriuszem zastaliśmy go w nieciekawym stanie…

- Jakim? – zapytałam. W ogóle mi o tym nie powiedział!

- Cóż, nietrzeźwym – stwierdził i zaczął przemalowywać oliwkowe ściany na wcześniej przeze mnie wybraną lawendę – Wybełkotał, że życie nie ma sensu i zatrzasnął nam drzwi przed nosem i zabarykadował się zaklęciami.

- Kurczę, co tej Mar odwaliło, jeszcze niedawno mówiła, że jest w nim zakochana i chciałaby żeby w końcu Remus ją rozdziewiczył – to ostatnie powiedziałam do siebie, jednak J ma doskonały słuch. Cholera.

- Serio? Myślałem, że już to mieli za sobą – odparł, zaczynając malować – Może pogadaj z Mary, niech to jeszcze przemyśli.

Spojrzałam na Jamesa z niedowierzanie. Jeżeli zdecydowała się na zerwanie z blondynem, to w czym moje zachwalanie Remusa i przekonywanie, pomoże? Faceci…

Z dziennika Remusa Lupina

Ostatnie dni były beznadziejne. Skończyłem staż w Gringottcie, miałem ciężką pełnię księżyca, oraz, no tak, zerwała ze mną dziewczyna, z którą chciałem spędzić resztę życia!

Moje życie jest do bani.

Z dziennika Mary McDonald

- Więc gdzie dzisiaj się zaszywamy? – zapytał Regulus, wchodząc do domu.

- U mnie w pokoju, rodzice wyjechali – odparłam i poprowadziłam go do mojej sypialni.

Tylko tu mogliśmy okazywać nasze szczęście, bez ranienia pozostałych.

- Normalnie moglibyśmy zostać malarzami, po co się męczyć na kursie Aurorskim? – zażartowałam. Skończyliśmy malowanie, z powrotem ustawiliśmy meble i ocenialiśmy nasze wspólne dzieło.

- No nie wiem, od tego machania pędzlem bolą mnie ramiona – poskarżył się James. Przewróciłam oczami (chociaż nie powinnam, bo głównie to J malował, a ja mieszałam farbę lub dolewałam jej do tego pojemniczka z którego się ją nakłada na wałek, a który nie wiem jak się nazywa…) i powiedziałam:

- Jak się oczyścisz z tych plam po farbie, to ci wymasuję ramiona.

James się uśmiechnął i poszedł do łazienki.

Aha, czyli mycie wałków i innych narzędzi malarskich spadło na mnie?! Cholera, wkopałam się.

Z dziennika Remusa Lupina

Dość użalania się! Jeżeli coś się w życiu ceni, to trzeba o to walczyć. A Mary na pewno jest osobą, o którą warto walczyć!

Z tą myślą, teleportowałem się na Pokątną – kupiłem ulubione herbaciane róże blondynki, oraz pudełko czekoladek i teleportowałem się do wschodniej części Londynu, w której to Mary mieszka z rodzicami.

- Nie tchórz, Remusie – wyszeptałem do siebie i głośno zapukałem w drzwi.

Dało się słyszeć głośne zbieganie po schodach i po chwili stałem twarzą w twarz z blondynką.

- Remus? – zapytała, robiąc dziwną minę. Powiedziałbym, że niezadowoloną, ale nie chciałem skopać całej swojej wiary w Misję Odzyskania Dziewczyny.

- Mary, musimy porozmawiać – powiedziałem i właściwie wepchnąłem się do domu. Szybko zamknąłem za sobą drzwi i wcisnąłem w jej ręce kwiaty i czekoladki – Mary, musisz mi powiedzieć, co zrobiłem źle i obiecuję ci, że się poprawię. Nie mogę cię stra… - przerwał mi głos niosący się z piętra.

- Kto to był?

I po chwili zobaczyłem schodzącego po schodach Regulusa Blacka. Otworzyłem szeroko oczy i wszystko zrozumiałem.

- Ty… - zacząłem patrząc na przerażoną blondynkę – Nie jesteś warta walki. Żegnaj – wyszeptałem i szybko wyszedłem z domu. Usłyszałem jeszcze swoje imię, ale nie obejrzałem się za siebie. Nie mogłem już na nią patrzeć.

- Lepiej? – zapytałam. Siedzieliśmy, chociaż nie, to złe określenie. James leżał na brzuchu, a ja zasiadłam na jego pośladkach, i masowałam mu ramiona. Tak, wykonywałam tę jakże ciężką i żmudną pracę, ugniatania jego umięśnionych ramion…

Dobra, wcale to nie była ciężka praca – mówiąc szczerze, to było całkiem przyjemne.

- Masz magiczne dłonie – odparł J, cicho pomrukując. To ogólnie by się zgadzało, biorąc pod uwagę fakt, że jestem czarownicą. Ale ok, wiem o co mu chodziło.

Więc tak masowałam, ugniatałam te wspaniałe okazy, męskich ramion, aż usłyszałam, nasz irytujący dzwonek do drzwi.

- Kogo niesie – wyszeptałam, wycierając ręce po olejku do masowania – Remus? – zapytałam stojącego w drzwiach, z do połowy opróżnioną butelką Bourbona w dłoni, chłopaka.

- Remus, a kto inny – odparł i cóż, inaczej tego nazwać nie można - wtoczył się do domu.

- Stary, co jest? – zapytał James, wkładając koszulkę i z niepokojem spoglądając na butelkę alkoholu. Bo cóż, Remus nigdy nie pił za dużo napojów wyskokowych.

- Związała się z nim! Od razu, po zerwaniu! – krzyknął wzburzony i ciężko usiadł na kanapie – A ja chciałem ją prosić o szansę, zapytać co zrobiłem nie tak!

Uniosłam rękę do ust. Niestety ale zrozumiałam co się stało. Tylko James miał niepewną minę.

- Z kim się związała? – zapytał, siadając obok blondyna.

- Z cholernym Regulusem! – odparł Remus. James spojrzał na mnie, jednak ja zwróciłam się do Remusa.

- Lunatyku… - zaczęłam.

- Nie, Lily! Tylko jej nie broń! Wiem, że to twoja przyjaciółka, ale nie zniosę tego! – przerwał mi, właściwie na mnie krzycząc. Co było całkiem niemiłe. Więc się wkurzyłam. Przekleństwo rudych!

- Może gdybyś zwracał na nią większą uwagę, to nie zdradziłaby cię z Blackiem! – zawołałam.

Remus zrobił zszokowaną minę, a ja zrozumiałam co narobiłam. On nie wiedział! Merlinie, jestem taka głupia!

- Zdradziła mnie? – zapytał, wstając i do mnie podchodząc. Cofnęłam się o parę kroków, trzymał w ręku różdżkę i szczerze mówiąc, wyglądało to tak, jakby jej chciał użyć. A kto stał prosto przed nim? Ja. Suuuper!

- Ja… Nie wiem, tak coś walnęłam, wiesz co się dzieję, jak się zdenerwuję… Remusie, to nieważne, zobaczysz, znajdziesz sobie wspaniałą dziewczynę… - znowu mi przerwał.

- Mary była najlepszą dziewczyną! – wrzasnął, już teraz celując we mnie różdżką.

- Expelliarmus – usłyszałam. James złapał szybującą różdżkę Remusa i zwrócił się do niego.

- Jesteś moim przyjacielem, ale nie toleruję celowania różdżką w moją żonę, rozumiesz? – zapytał chwiejącego się blondyna – Teraz teleportuję się z tobą do twojego domu i dopilnuję żebyś wytrzeźwiał – dodał spoglądając na mnie. Kiwnęłam głową i patrzyłam jak dwie postacie znikają z salonu.

- Merlinie – wyszeptałam i poszłam sobie zaparzyć melisy – spokój, to tego teraz potrzebowałam.

- Już jestem – powiedział James, wchodząc do domu. Było grubo po pierwszej w nocy, a ja siedziałam w salonie i na niego czekałam.

- Co z Remusem? – zapytałam, podchodząc do Rogacza.

- Przetrzeźwiał. Przeprasza cię za tą akcję z różdżką. Nie wiem co mu odbiło – odparł J mocno mnie do siebie przytulając – Lily, czy ty wiedziałaś, że Mary zdradza Remusa, czy tylko powiedziałaś to w złości? – zapytał spoglądając mi w oczy. Cholera, teraz nie mogę skłamać, od razu będzie wiedział!

- W tym samym dniu, gdy Dorcas i Syriusz wzięli ślub, nakryłam Mary i Regulusa w łazience – odparłam.

James głośno westchnął i jeszcze mocniej mnie do siebie przytulił. Właściwie to zgniatał mi płuca, ale spoko.

- Rozumiem czemu nic nie powiedziałaś – zaczął – Myślę, że nie powinniśmy mieszać się w tę sprawę, są dorośli. Mary chyba wie, co robi…

Skinęłam głową.

Miałam wielką nadzieję, że Mary jest na tyle odważna, że wszystko wytłumaczy Remusowi, nawet jeżeli będzie to dla niej trudne.

- Chodź spać, już jest późno – powiedział James – Pamiętasz, że jutro mamy sprawdzian praktyczny? – zapytał.

***

Mam coraz większe wątpliwości dotyczące tego opowiadania. Pomijam już fakt, że znowu rozdziały komentuje jedna osoba (dziękuję, Avado!), ale zastanawiam się, czy dobrze zrobiłam tak wiele zmieniając w tej historii. W końcu, to nie są moje postacie, a potraktowałam je jak własne. Wiem, że jest mnóstwo opowiadań zupełnie odbiegających od oryginalnej akcji toczącej się w HP, ale mam jakieś dziwne... wyrzuty sumienia? Nie wiem.

W ogóle mam jakiś dziwny przestój w pisaniu, niby mam plan, a jakoś nie mogę wymyślić zakończenia rozdziału 62. Muszę przysiąść, a ostatnio miałam egzaminy, przez co zupełnie nie miałam do tego głowy i tym bardziej czasu. Ale nadrobię :) - dobrze, że mam spory zapas rozdziałów, więc pewnie nie wybiję się z tego trybu dodawania, co dwa- trzy dni nowej notki. Następny rozdział - zapewne środa/czwartek.

poniedziałek, 8 grudnia 2014

WIEDZIAŁYŚCIE!!??!!??!

Rozdział 53 Rozstanie